Οὐ τῆς Ἰωάννου ῥᾳθυμίας, ὦ οὗτοι, δίκαιον ἡμᾶς ἐν τούτοις κατηγορεῖν, ἀλλὰ τῆς τῶν ἀπειθούντων δυστροπίας καταβοᾶν. ὅσον μὲν γὰρ εἰς τὸν τοῦ προκηρύττοντος σκοπὸν, καὶ τὸν τῆς ἀποστολῆς τῆς ἄνωθεν τρόπον, οὐδεὶς ἂν ηὑρέθη τῆς διδασκαλίας ἀμέτοχος, οὐδ᾽ ἂν ἔμεινεν ἀπειθής· ἐπειδὴ δὲ διάφορος ἐν τοῖς ἀκροωμένοις ἡ γνώμη, καὶ τῆς οἰκείας προαιρέσεως ἕκαστος ἔχει τὴν ἐξουσίαν, ἀπεσφάλησάν τινες τοῦ συμφέροντος οὐ παραδεξάμενοι τὴν πίστιν. διὸ αὐτοῖς ῥητέον δηλονότι κατὰ τὸ ἐν τῷ προφήτῃ κείμενον “Ὁ ἀκούων ἀκουέτω, καὶ ὁ ἀπειθῶν ἀπειθείτω.” <Οὗτος ἦλθεν εἰς μαρτυρίαν, ἵνα μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ φωτός.> Ἔμφασιν ἀρετῆς καὶ τῆς τοῦ προσώπου περιφανείας ὠδίνει τό Οὗτος. ὁ γὰρ ἐκ Θεοῦ, φησὶν, ἀπεσταλμένος, ὁ πᾶσαν εἰκότως καταπλήξας τὴν Ἰουδαίαν, τῇ τε τοῦ βίου σεμνότητι καὶ ταῖς εἰς ἄσκησιν ὑπερβολαῖς, ὁ διὰ φωνῆς ἁγίων προκηρυττόμενος προφητῶν· καὶ παρὰ μὲν τῷ Ἡσαΐᾳ “Φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ·” παρὰ δὲ τῷ μακαρίῳ Δαυεὶδ λύχνος Χριστῷ προητοιμασμένος ὀνομασθείς· οὗτος ἦλθεν εἰς μαρτυρίαν ἵνα μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ φωτός· καὶ φῶς μὲν ἐν τούτῳ τὸν Θεὸν Λόγον ἀποκαλεῖ, ἕνα δὲ ὄντα δεικνύει, καὶ αὐτὸ δὴ τοῦτο κυρίως ὑπάρχοντα φῶς, μεθ᾽ οὗ κατὰ φύσιν ἕτερον οὐδὲν, τὴν τοῦ δύνασθαι φωτίζειν ἐνέργειαν ἔχον, καὶ φωτὸς οὐ δεηθέν.
Μετάφραση
Δεν είναι δίκαιο, ω άνθρωποι, να κατηγορούμε για αυτά τον Ιωάννη για ραθυμία, αλλά να κατακρίνουμε έντονα τη δυστροπία εκείνων που απειθούν. Διότι, όσον αφορά τον σκοπό εκείνου που προκήρυττε και τον τρόπο της άνωθεν αποστολής του, κανείς δεν θα βρισκόταν αμέτοχος της διδασκαλίας, ούτε θα παρέμενε απειθής· επειδή όμως είναι διαφορετική η γνώμη ανάμεσα στους ακροατές, και ο καθένας έχει την εξουσία της δικής του προαίρεσης, κάποιοι αστόχησαν ως προς το συμφέρον τους, μη αποδεχόμενοι την πίστη. Γι' αυτό, πρέπει φυσικά να τους λεχθεί σύμφωνα με αυτό που είναι γραμμένο στον προφήτη: «Εκείνος που ακούει, ας ακούει, και εκείνος που απειθεί, ας απειθεί». <Αυτός ήλθε για μαρτυρία, ώστε να μαρτυρήσει περί του φωτός.> Η λέξη «Αυτός» περικλείει έμφαση της αρετής και της περιφάνειας του προσώπου. Διότι, λέει, αυτός που έχει αποσταλεί από τον Θεό, αυτός που ευλόγως κατέπληξε όλη την Ιουδαία, τόσο με τη σεμνότητα του βίου του όσο και με τις ακραίες μορφές άσκησής του, αυτός που προκηρύσσεται μέσω της φωνής των αγίων προφητών· και στον μεν Ησαΐα αναφέρεται ως «Φωνή βοώντος στην έρημο»· στον δε μακάριο Δαβίδ ονομάστηκε λύχνος προετοιμασμένος για τον Χριστό· αυτός ήλθε για μαρτυρία, ώστε να μαρτυρήσει περί του φωτός· και εδώ ονομάζει φως τον Θεό Λόγο, και δείχνει ότι είναι ένας, και ότι αυτός ακριβώς υπάρχει κυρίως ως φως, δίπλα στον οποίο δεν υπάρχει τίποτα άλλο που κατά φύση να έχει την ενέργεια να φωτίζει και να μην έχει ανάγκη από φως.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες