Πατερικές αναφορές στο ΙΕΖΕΚΙΗΛ 33:12

Επομένως, αγαπώντας να είμαστε μαζί με τον Θεό, και τιμώντας Τον ως Εκείνον που μας κάλεσε και μας εξέλεξε, και που μας άρπαξε σαν από έρημη και γεμάτη αγκάθια γη από την κατάσταση αυτού του κόσμου, αγαπώντας μας όπως το πρώιμο σταφύλι και σύκο, θα διατηρήσουμε άρρηκτη την ένωσή μας με Αυτόν, και εννοείται την πνευματική. Αν όμως υπάρξει κάποια εκτροπή προς το άσχημο, και προς αυτό που Τον λυπεί, σε τίποτα πλέον δεν θα διαφέρουμε από τα έθνη. Διότι θα γίνουμε εμείς οι αγαπημένοι σαν τους βδελυρούς, οι οποίοι και δικαιολογημένα έχουν μισηθεί. «Διότι η δικαιοσύνη», λέει, «του δικαίου δεν πρόκειται να τον σώσει την ημέρα που θα αμαρτήσει». Και πολύ σοφά γράφει ο μακάριος Παύλος: «Ώστε αυτός που νομίζει ότι στέκεται, ας προσέχει μήπως πέσει». <Ο Εφραίμ πέταξε μακριά σαν πουλί>. Όσα από τα πουλιά δεν είναι ήμερα και κατοικίδια, όταν πιαστούν φυλάσσονται, και τέρπουν αυτούς που τα έχουν. Αν όμως βρεθεί κάποια ευκαιρία να δραπετεύσουν, αμέσως φεύγουν, και με γρήγορη πτήση κατευθύνονται προς το συνηθισμένο τους ενδιαίτημα. Επομένως, ο Ισραήλ είχε κατά κάποιον τρόπο θηρευτεί μέσω του Μωυσή σαν πουλί, και είχε προσφερθεί στον Θεό, και βρισκόταν σε καλή κατάσταση ευημερίας, καθοδηγούμενος από τον νόμο και απολαμβάνοντας τη φροντίδα και την προστασία άνωθεν. Όμως πέταξε πάλι μακριά σε αυτό που ήταν στην αρχή, σχεδόν ξεφεύγοντας από το χέρι Εκείνου που τον έπιασε. Ή μπορείς να κατανοήσεις το λεγόμενο και με άλλον τρόπο.

Και καθένας από τους πιστούς, είτε είναι ναός του Θεού, επειδή Τον έχει να κατοικεί μέσα του, είτε θεωρείται θυσιαστήριο, επειδή προσφέρει ως ιερουργία στον Θεό τον δικό του τρόπο ζωής, αν έπειτα ρέψει προς τη ραθυμία και παροργίσει τον Θεό, θα οδηγηθεί στο μηδέν και θα υποστεί φοβερή καταστροφή. Διότι ο Δεσπότης είναι απροσωπόληπτος, και «Η δικαιοσύνη του δικαίου δεν πρόκειται να τον γλιτώσει κατά την ημέρα που θα πλανηθεί», σύμφωνα με όσα είναι γραμμένα. <Κανείς από αυτούς που θα προσπαθήσουν να φύγουν δεν θα ξεφύγει, και κανείς από αυτούς που θα προσπαθήσουν να διασωθούν δεν θα σωθεί. Αν σκάψουν και κρυφτούν στον άδη, από εκεί το χέρι μου θα τους τραβήξει έξω· και αν ανεβούν στον ουρανό, από εκεί θα τους κατεβάσω· αν κρυφτούν στην κορυφή του Καρμήλου, από εκεί θα τους αναζητήσω και θα τους πιάσω· και αν καταδυθούν μακριά από τα μάτια μου στα βάθη της θάλασσας, εκεί θα δώσω εντολή στον δράκοντα και θα τους δαγκώσει· και αν πορευτούν αιχμάλωτοι μπροστά στους εχθρούς τους, εκεί θα δώσω εντολή στη ρομφαία και θα τους σκοτώσει· και θα στηρίξω τα μάτια μου πάνω τους για να τους φέρω κακά και όχι αγαθά.> Σε κατάλληλο καιρό, ίσως, θα ειπωθεί πλέον σε όσους ακούνε αυτά, αυτό που υμνείται προς τον Θεό μέσω της φωνής του μακάριου Δαβίδ: «Πού να πορευτώ μακριά από το Πνεύμα σου; και από το πρόσωπό σου πού να φύγω;»

Έχοντας κοπιάσει μάταια τον παρελθόντα χρόνο, θα θρηνήσει για την απώλεια των κόπων του. Διότι αυτό, νομίζω, σημαίνει το: Οι πρώτες ημέρες δεν θα υπολογιστούν. Κάτι τέτοιο λέει και μέσω της φωνής του Ιεζεκιήλ: «Η δικαιοσύνη του δικαίου δεν πρόκειται να τον σώσει την ημέρα που θα αμαρτήσει, και η ανομία του ανόμου δεν πρόκειται να τον βλάψει την ημέρα που θα αποστραφεί από την ανομία του.» Επομένως, εάν συμβεί στο μεταξύ να μολυνθούν κάπως οι αγιασμένοι, θα υποστούν μεν απώλεια όσων έχουν ήδη κατορθώσει, όμως η ζημία που υφίστανται εξαιτίας αυτού δεν είναι αναπόφευκτη. Διότι καθαρίζονται εν Χριστώ, ο οποίος προσφέρει τον εαυτό Του για εμάς στον Θεό και Πατέρα, σαν τρυγόνι και περιστέρι, και θυσιάζεται ως αμνός, δικαιώνοντάς μας με τον θάνατο της δικής Του σάρκας. Γι' αυτόν τον λόγο διέταξε, εκείνος που υπέστη το ξύρισμα της κεφαλής να προσφέρει θυσίες ως τύπο του Χριστού, ο οποίος δικαιώνει τον ασεβή, ενισχύει τον ασθενή, ανασταίνει αυτόν που έχει πέσει, επαναφέρει αυτόν που έχει πλανηθεί και αποπλύνει τον μολυσμένο. ΠΑΛΛ. Άριστα τα είπες. ΚΥΡ. Εγώ όμως νομίζω ότι, εάν στρέψουμε λίγο την προσοχή μας στα προκείμενα, θα μπορέσουμε να αντικρίσουμε και ένα άλλο βάθος λεπτών και κεκρυμμένων εννοιών.

Εάν κάποιος σου εξομολογηθεί τους λογισμούς του ή αποκαλύψει τα ελαττώματά του, μην τον περιφρονήσεις στη σκέψη σου, επειδή διέπραξε τέτοια πράγματα, αλλά μάλλον να θαυμάζεις για τη μεταβολή του αδελφού. Διότι το να φανερώνει κανείς με τη θέλησή του τα πταίσματά του σε πνευματικούς άνδρες είναι σημάδι διόρθωσης του βίου, ενώ το να τα κρύβει είναι δηλωτικό εμπαθούς ψυχής. Επειδή κανένας που συναναστρέφεται με κλέφτες και συντάσσεται με μοιχούς δεν τους αποκαλύπτει ποτέ, διότι έχει προσκολληθεί στο πάθος. Πρέπει λοιπόν να παρηγορούμε αυτόν που εξομολογείται με κάθε ταπεινοφροσύνη, όπως είναι γραμμένο: προσέχοντας τον εαυτό σου, μήπως πειραστείς και εσύ. Διότι λέει ο Κύριος μέσω του προφήτη Ιεζεκιήλ: και εσύ, υιέ ανθρώπου, πες προς τους υιούς του λαού σου: η δικαιοσύνη του δικαίου δεν θα τον σώσει, την ημέρα που θα πλανηθεί· και η ανομία του ανόμου δεν θα τον βλάψει, την ημέρα που θα αποστραφεί από την ανομία του.

«Η δικαιοσύνη του δικαίου δεν θα τον σώσει την ημέρα που θα πλανηθεί· και η ανομία του ασεβούς δεν θα τον βλάψει την ημέρα που θα αποστραφεί από την ανομία του. Τον καθένα θα τον κρίνω σύμφωνα με τους δρόμους σας, οίκε του Ισραήλ.» «Εκείνος που πλένεται ύστερα από επαφή με νεκρό, και πάλι τον αγγίξει, σε τι ωφελήθηκε από το λουτρό του; Έτσι και ο άνθρωπος που νηστεύει για τις αμαρτίες του, και πάλι πηγαίνει και κάνει τα ίδια, ποιος θα εισακούσει την προσευχή του; Και σε τι ωφελήθηκε με το να ταπεινωθεί;» «Να μην σκοντάψεις σε πετρώδη μέρη.» «Εκείνον που επιστρέφει από τη δικαιοσύνη στην αμαρτία, ο Κύριος θα τον ετοιμάσει για τη ρομφαία.» «Κανείς που έβαλε το χέρι του στο άροτρο και κοιτάζει προς τα πίσω δεν είναι κατάλληλος για τη βασιλεία του Θεού.» «Διότι εάν, αφού απέφυγαν τα μιάσματα του κόσμου μέσω της επίγνωσης του Κυρίου μας και Σωτήρα Ιησού Χριστού, εμπλακούν όμως πάλι σε αυτά και νικηθούν, η τελική τους κατάσταση έγινε χειρότερη από την πρώτη. Διότι θα ήταν καλύτερο γι' αυτούς να μην είχαν γνωρίσει την οδό της δικαιοσύνης, παρά, αφού τη γνώρισαν, να στραφούν πίσω εγκαταλείποντας την αγία εντολή που τους παραδόθηκε. Τους συνέβη αυτό που λέει η αληθινή παροιμία: Ο σκύλος επέστρεψε στο δικό του ξέρασμα, και ο χοίρος, αφού λούστηκε, πήγε να κυλιστεί στον βούρκο.»

Διότι η ανομία του ανόμου δεν πρόκειται να τον βλάψει: όποια ημέρα αποστραφεί από την ανομία του και πράξει δικαιοσύνη, και πορευθεί σύμφωνα με τα προστάγματα της ζωής, πραγματικά θα ζήσει και δεν θα πεθάνει. Όλες οι αμαρτίες του τις οποίες έπραξε δεν θα μνημονευθούν πλέον. Επειδή έπραξε έργο δικαιοσύνης, μέσω αυτής θα ζήσει. Και πάλι, φωνάζει μέσω άλλου προφήτη: «Λουστείτε, γίνετε καθαροί, αφαιρέστε τις πονηρίες από τις ψυχές σας ενώπιον των οφθαλμών μου. Παύστε από τις πονηρίες σας. Μάθετε να πράττετε το καλό. Και ελάτε να διαλεχθούμε. Και εάν οι αμαρτίες σας είναι σαν κόκκινο χρώμα, θα τις λευκάνω σαν το χιόνι, εάν πάλι είναι κατακόκκινες, θα τις λευκάνω σαν το μαλλί». Εφόσον λοιπόν υπάρχουν τέτοιες υποσχέσεις από τον Θεό για αυτούς που επιστρέφουν, μην καθυστερείς, άνθρωπε, και μην αναβάλλεις. Αλλά προσέλθε στον Χριστό, τον φιλάνθρωπο Θεό μας, και φωτίσου, και το πρόσωπό σου δεν πρόκειται να ντροπιαστεί. Διότι ταυτόχρονα με την κατάδυσή σου στην κολυμβήθρα του θείου βαπτίσματος, όλο το αίσχος του παλαιού ανθρώπου και όλο το φορτίο των πολλών αμαρτημάτων ενταφιάζεται στο νερό και περνά στην ανυπαρξία, και εσύ αναδύεσαι από εκεί νέος και καθαρός από κάθε ρύπο, χωρίς να φέρεις κανέναν σπίλο ή ρυτίδα αμαρτίας. Στο εξής, εξαρτάται από εσένα να διαφυλάξεις για τον εαυτό σου την κάθαρση που αποκτάς από εκεί, μέσω της ευσπλαχνίας του ελέους του Θεού μας.

Αλλά για τη σύνεσή του δεν υπάρχει μέτρο, ούτε γνώρισε κανείς τον νου του Κυρίου. Αν πάλι τον θεωρούν ως κάποιον που δεν φροντίζει για την επιστροφή των αμαρτωλών ή δεν προνοεί, τότε ποιος είναι αυτός που λέει μέσω της φωνής των αγίων, ότι «Δεν θέλω τον θάνατο αυτού που πεθαίνει, παρά μόνο να επιστρέψει από τον δρόμο του, και να ζήσει η ψυχή του»· και «όταν εγώ πω στον ασεβή, "με θάνατο θα θανατωθείς", και εκείνος αποστραφεί από τον δρόμο του και πράξει το δίκαιο και τη δικαιοσύνη, και πορευτεί με τα προστάγματα της ζωής, τότε θα ζήσει και δεν θα πεθάνει· όλες οι αμαρτίες του που έπραξε δεν θα μνημονευθούν πια»; Ή μήπως τον θεωρούν ως κάποιον που υστερεί έστω και λίγο σε σοφία και δικαιοσύνη; Και ποιος θα μπορούσε να μετρήσει την άβυσσο της σοφίας, ή μάλλον της ίδιας της αυτοσοφίας; Διότι με τη σοφία εξέτεινε τον ουρανό, θεμελίωσε τη γη και γενικά τα πάντα τα εποίησε με σοφία. Και ότι είναι αγαθός, και όλα τα άλλα για τα οποία από όλους εξυμνείται και δοξάζεται· γιατί πρέπει να καταπιανόμαστε με τα μεγαλεία του Θεού που υπερβαίνουν την ανθρώπινη κατανόηση και τον λόγο, και να αποτολμούμε τα ανέφικτα;