Πατερικές αναφορές στο ΙΕΖΕΚΙΗΛ 33:14

Διότι η ανομία του ανόμου δεν πρόκειται να τον βλάψει: όποια ημέρα αποστραφεί από την ανομία του και πράξει δικαιοσύνη, και πορευθεί σύμφωνα με τα προστάγματα της ζωής, πραγματικά θα ζήσει και δεν θα πεθάνει. Όλες οι αμαρτίες του τις οποίες έπραξε δεν θα μνημονευθούν πλέον. Επειδή έπραξε έργο δικαιοσύνης, μέσω αυτής θα ζήσει. Και πάλι, φωνάζει μέσω άλλου προφήτη: «Λουστείτε, γίνετε καθαροί, αφαιρέστε τις πονηρίες από τις ψυχές σας ενώπιον των οφθαλμών μου. Παύστε από τις πονηρίες σας. Μάθετε να πράττετε το καλό. Και ελάτε να διαλεχθούμε. Και εάν οι αμαρτίες σας είναι σαν κόκκινο χρώμα, θα τις λευκάνω σαν το χιόνι, εάν πάλι είναι κατακόκκινες, θα τις λευκάνω σαν το μαλλί». Εφόσον λοιπόν υπάρχουν τέτοιες υποσχέσεις από τον Θεό για αυτούς που επιστρέφουν, μην καθυστερείς, άνθρωπε, και μην αναβάλλεις. Αλλά προσέλθε στον Χριστό, τον φιλάνθρωπο Θεό μας, και φωτίσου, και το πρόσωπό σου δεν πρόκειται να ντροπιαστεί. Διότι ταυτόχρονα με την κατάδυσή σου στην κολυμβήθρα του θείου βαπτίσματος, όλο το αίσχος του παλαιού ανθρώπου και όλο το φορτίο των πολλών αμαρτημάτων ενταφιάζεται στο νερό και περνά στην ανυπαρξία, και εσύ αναδύεσαι από εκεί νέος και καθαρός από κάθε ρύπο, χωρίς να φέρεις κανέναν σπίλο ή ρυτίδα αμαρτίας. Στο εξής, εξαρτάται από εσένα να διαφυλάξεις για τον εαυτό σου την κάθαρση που αποκτάς από εκεί, μέσω της ευσπλαχνίας του ελέους του Θεού μας.

Αλλά για τη σύνεσή του δεν υπάρχει μέτρο, ούτε γνώρισε κανείς τον νου του Κυρίου. Αν πάλι τον θεωρούν ως κάποιον που δεν φροντίζει για την επιστροφή των αμαρτωλών ή δεν προνοεί, τότε ποιος είναι αυτός που λέει μέσω της φωνής των αγίων, ότι «Δεν θέλω τον θάνατο αυτού που πεθαίνει, παρά μόνο να επιστρέψει από τον δρόμο του, και να ζήσει η ψυχή του»· και «όταν εγώ πω στον ασεβή, "με θάνατο θα θανατωθείς", και εκείνος αποστραφεί από τον δρόμο του και πράξει το δίκαιο και τη δικαιοσύνη, και πορευτεί με τα προστάγματα της ζωής, τότε θα ζήσει και δεν θα πεθάνει· όλες οι αμαρτίες του που έπραξε δεν θα μνημονευθούν πια»; Ή μήπως τον θεωρούν ως κάποιον που υστερεί έστω και λίγο σε σοφία και δικαιοσύνη; Και ποιος θα μπορούσε να μετρήσει την άβυσσο της σοφίας, ή μάλλον της ίδιας της αυτοσοφίας; Διότι με τη σοφία εξέτεινε τον ουρανό, θεμελίωσε τη γη και γενικά τα πάντα τα εποίησε με σοφία. Και ότι είναι αγαθός, και όλα τα άλλα για τα οποία από όλους εξυμνείται και δοξάζεται· γιατί πρέπει να καταπιανόμαστε με τα μεγαλεία του Θεού που υπερβαίνουν την ανθρώπινη κατανόηση και τον λόγο, και να αποτολμούμε τα ανέφικτα;