Πατερικές αναφορές στο ΙΕΖΕΚΙΗΛ 33:5

Δεν είναι αυτό που σου είπα, ότι είσαι ανόητος και απερίτμητος στην καρδιά; Πού πέταξες τα λόγια μου; Γιατί βιάζεσαι να πέσεις στον βόθρο του διαβόλου; Γιατί σε τυφλώνει ο εχθρός ως προς αυτά που άκουσες; Δεν πήρες εντολή να παραδώσεις τον εαυτό σου στα χέρια του Θεού και στα χέρια του αββά σου; Δεν άκουσες ότι επιθυμεί τη σωτηρία της ψυχής σου όπως ακριβώς την ωφέλεια της δικής του ψυχής; Και δεν έπρεπε να τον παρακούσεις, ακόμη κι αν σου έλεγε να διαπράξεις φόνο, προπάντων για την ωφέλεια των αδελφών, την οποία με το πρόσχημα του δικαίου καταστρέφει από εσένα ο Σατανάς, ώστε ούτε εσύ να ωφεληθείς, ούτε κάποιος άλλος μέσω εσού. Και θέλεις να λάβεις το «ουαί» των Φαρισαίων και του σκοπού του Ιεζεκιήλ για την επερχόμενη ρομφαία. Έστω! Εσύ δεν μπορείς να ωφελήσεις κάποιον, γιατί δεν το λες σε αυτόν που μπορεί; Γιατί έγινες γρήγορα σαν τον σκύλο «που επιστρέφει στο ίδιο του το ξέρασμα», και σαν τον χοίρο που κυλιέται στον βούρκο, έτσι κι εσύ μένοντας άκαμπτος στη σκληροκαρδία σου; Σου έδωσε πάντως εντολή να πεις όσα γίνονται, έστω κι αν είναι δική του αμαρτία, και τον παροξύνεις όπως ο λαός τον Μωυσή. Ντρέψου λοιπόν, απόβαλε την παλιά σου συνήθεια και επίστρεψε, και ο Θεός σε δέχεται, διότι είναι ελεήμων. Και μην αποβλέπεις στην ανθρωπαρέσκεια, επειδή θα χαθείς και δεν θα γίνεις δούλος του Θεού. Πρόσεχε τον εαυτό σου, άθλιε, και να φοβάσαι τον Θεό.

ΞΔʹ. Για να προσπεράσουμε όμως τους πρεσβυτέρους στο βιβλίο του Δανιήλ –και πράγματι ας τους προσπεράσουμε, όπως και αυτό που ορθώς ελέχθη και προαναγγέλθηκε γι' αυτούς από τον Δεσπότη, ότι δηλαδή εξήλθε ανομία από τη Βαβυλώνα, από πρεσβυτέρους κριτές που φαίνονταν ότι κυβερνούν τον λαό–, πώς θα αντέξουμε τον Ιεζεκιήλ, τον επόπτη και εξηγητή των μεγάλων μυστηρίων και θεαμάτων; Πώς θα αντέξουμε αφενός όσα παραγγέλλει στους σκοπούς, δηλαδή να μην αποσιωπούν την κακία και τη ρομφαία που επέρχεται εξαιτίας της; Καθώς αυτό δεν ωφελεί ούτε τους ίδιους ούτε εκείνους που αμαρτάνουν· ενώ το να την προβλέπουν και να την προκηρύσσουν θα ωφελήσει και τους δύο, εάν οι μεν μιλήσουν και οι δε ακούσουν, ή, οπωσδήποτε, τουλάχιστον αυτούς που τα προμήνυσαν.

ΛΟΓΟΣ Ν'. Πρέπει να τρέμουν τις απειλές του Θεού οι ποιμένες. Πατέρες μου, αδελφοί και τέκνα, ακούγοντας τις πολλές απειλές που έχει θέσει ο Θεός εναντίον των ποιμένων, φρίττω, τρέμω και φοβάμαι. Διότι, μέσω του Ιεζεκιήλ λέει τα εξής: «Σε έθεσα φρουρό του οίκου Ισραήλ. Αν δεις τη ρομφαία να έρχεται και δεν το αναγγείλεις στον λαό μου, το αίμα του θα το ζητήσω από τα δικά σου χέρια». Στον δε θείο Ιερεμία, ονειδίζοντας τους κακούς ποιμένες, λέει: «Το αδύναμο δεν το ενισχύσατε, το άρρωστο δεν το περιποιηθήκατε, το πλανεμένο δεν το επιστρέψατε, το συντριμμένο δεν το επιδέσατε, το χαμένο δεν το αναζητήσατε, και το ισχυρό το καταπονήσατε. Και σκορπίστηκαν τα πρόβατά μου, επειδή δεν υπήρχαν ποιμένες». Και πάλι, μέσω του θεσπέσιου Ωσηέ λέει: «Ακούστε ιερείς, και προσέξτε, οίκε του Ισραήλ, διότι σε εσάς απευθύνεται η κρίση. Επειδή γίνατε παγίδα στη Σκοπιά, και σαν δίχτυ απλωμένο πάνω στο Ιταβύριο». Και στη συνέχεια, μέσω του πάνσοφου Ζαχαρία λέει: «Ω, ποιμένες της Ιερουσαλήμ που εγκαταλείψατε τα πρόβατά μου, ο βραχίονάς τους θα ξεραθεί τελείως, και ο δεξιός τους οφθαλμός θα τυφλωθεί».