Ταύτην ἡμῖν τὴν εὐφυᾶ τε καὶ εὔβολον γῆν ἡ νοητὴ καὶ φιλεργεστάτη περιϊπτάσθω μέλιττα· τουτέστι σοφὴ καὶ φιλοπονωτάτη ψυχὴ ἐρανιζέσθω τρόπον τινὰ τὸ τελοῦν εἰς χρείαν αὐτῇ, τὴν ἐπί γε τῷ δύνασθαί φημι, καθάπερ γλυκὺ κηρίον τὴν ἀψευδῆ καὶ ἀμώμητον περὶ Θεοῦ γνῶσιν συναγείρειν ἐν ἑαυτῇ. Ἐν ταύτῃ «τῇ ἀγαθῇ πίονί τε νομῇ,» κατὰ τὴν τοῦ προφήτου φωνὴν, αἱ τῶν λογικῶν προβάτων ἡκόντων ἀγέλαι· καὶ ὁμοῦ μητράσιν ἀμνοὶ, τουτέστι, τοῖς τὴν ἕξιν ἁδροτέροις, οἱ νηπιάζοντες ἔτι πρὸς ἔφεσιν ἀρετῆς καὶ πνευματικῆς εὐρωστίας, τὸν οἰκεῖον ἀποτρέφοντες νοῦν, πειράσθωσαν ἀναφοιτᾷν «εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ.» Φαίην δ᾽ ἂν ὅτι γελᾷ μὲν ὥσπερ ἐν κήποις τὰ κρίνα· ἀνέθαλλον γὰρ ἐν Ἐκκλησίαις, τοῖς εὐοσμοτάτοις τῶν ἀνθέων παραχωροῦντες οὐδὲν, οἱ πιστοὶ λελαμπρυσμένοι, καὶ τὴν Χριστοῦ δόξαν εὐωδιάζοντες. «Ἐνέστηκε δὲ τῆς τομῆς ὁ καιρός.» Ὅτι δὲ καὶ λίαν ἀμογητὶ καταθεῷτό τις ἂν ἐν οἷς ἔφην ἀρτίως τὰ Χριστοῦ κατορθώματα, δεήσει μὲν εἰς ἀπόδειξιν οὐχ ἑτέρων, οἶμαι, μαρτύρων· ἀπόχρη δὲ λέγων αὐτὸς πρὸς τὴν ἐξ ἐθνῶν Ἐκκλησίαν· «Ἀνάστα, ἐλθὲ, ἡ πλησίον μου, καλή μου περιστερά· ὅτι ἰδοὺ ὁ χειμὼν παρῆλθεν· ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ· τὰ ἄνθη ὤφθη ἐν τῇ γῇ ἡμῶν, καιρὸς τῆς τομῆς ἔφθασεν.»
Μετάφραση
Ας πετάει γύρω από αυτή την εύφορη και καρποφόρα γη μας η νοητή και εξαιρετικά εργατική μέλισσα· δηλαδή, η σοφή και φιλόπονη ψυχή ας σταχυολογεί κατά κάποιον τρόπο ό,τι της είναι χρήσιμο, εννοώ με σκοπό να μπορέσει, σαν γλυκιά κηρήθρα, να συγκεντρώσει μέσα της την αληθινή και αψεγάδιαστη γνώση περί του Θεού. Σε αυτή την «αγαθή και πλούσια βοσκή», σύμφωνα με τη φωνή του προφήτη, ας έρθουν τα κοπάδια των λογικών προβάτων· και μαζί με τις μητέρες τα αρνιά, δηλαδή, μαζί με τους πιο ώριμους, όσοι είναι ακόμη νήπια στην επιθυμία της αρετής και της πνευματικής ευρωστίας, τρέφοντας τον δικό τους νου, ας προσπαθήσουν να ανέλθουν «σε άνδρα τέλειο, στο μέτρο της ηλικίας του πληρώματος του Χριστού». Θα έλεγα δε ότι λάμπουν όπως τα κρίνα στους κήπους· διότι άνθισαν μέσα στις Εκκλησίες, χωρίς να υστερούν σε τίποτα από τα πιο εύοσμα άνθη, οι πιστοί που έχουν λαμπρυνθεί και αναδίδουν την ευωδία της δόξας του Χριστού. «Έφτασε δε ο καιρός του κλαδέματος.» Και το ότι πολύ άκοπα θα μπορούσε κανείς να δει σε όσα μόλις ανέφερα τα κατορθώματα του Χριστού, δεν θα χρειαστεί προς απόδειξη, νομίζω, άλλους μάρτυρες· αρκεί που λέει ο ίδιος προς την εξ εθνών Εκκλησία: «Σήκω, έλα, αγαπημένη μου, καλή μου περιστερά· διότι ιδού, ο χειμώνας πέρασε, η βροχή έφυγε και απομακρύνθηκε· τα άνθη φάνηκαν στη γη μας, ο καιρός του κλαδέματος έφτασε.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες