Πατερικές αναφορές στο ΙΕΖΕΚΙΗΛ 34:24

Αλλά ο Ισραήλ αγνόησε τη θεία οικονομία, αν και οι άγιοι προφήτες διακήρυτταν σαφώς το μυστήριο σχετικά με αυτόν. Διότι ο ένας έλεγε: «Δυναμώστε, χέρια παραλυμένα και γόνατα αδύναμα· παρηγορήστε, οι ολιγόψυχοι στη διάνοια· δυναμώστε, μη φοβάστε.» Και αλλού: «Ιδού ο Θεός μας· ιδού, ο Κύριος έρχεται με ισχύ, και ο βραχίονας Του με εξουσία. Σαν βοσκός θα ποιμάνει το ποίμνιό Του, θα συνάξει τα αρνιά.» Ένας άλλος λοιπόν, ο Ιεζεκιήλ, αυτός ο άριστος των προφητών λέει: «Αυτά λέει ο Κύριος ο Θεός: Ιδού, εγώ θα κρίνω ανάμεσα σε δυνατό πρόβατο και ανάμεσα σε αδύναμο πρόβατο· επειδή με τα πλευρά και τους ώμους σας σπρώχνατε, και με τα κέρατά σας χτυπούσατε, και συνθλίβατε κάθε αδύναμο, θα σώσω τα πρόβατά μου, και δεν θα αποτελούν πλέον λεία· και θα κρίνω ανάμεσα σε κριάρι και κριάρι, και θα αναδείξω σε αυτά έναν ποιμένα, και θα τα ποιμάνει», τον δούλο μου τον Δαβίδ. «Και αυτός θα είναι σε αυτά ποιμένας· και εγώ, ο Κύριος, θα είμαι Θεός τους, και ο Δαβίδ άρχοντας ανάμεσά τους. Εγώ, ο Κύριος, μίλησα, και θα συνάψω με τον Δαβίδ διαθήκη ειρήνης, και θα εξαφανίσω τα πονηρά θηρία από τη γη.» Ακούς πώς συνεχώς ονομάζει Δαβίδ τον Χριστό, ο οποίος προήλθε κατά σάρκα από το σπέρμα του Δαβίδ, υποδεικνύοντας ότι θα γίνει εν καιρώ ποιμένας αυτών που προέρχονται από τον Ισραήλ;

Ο Μάρκελλος, λοιπόν, τέτοια τολμούσε να λέει· οι προφήτες του Θεού, όμως, ορίζοντας τη βασιλεία του Χριστού ως ατελεύτητη, λένε ότι μετά τον καιρό της κρίσεως θα κατέχει την εξουσία του νέου αιώνα. Δες, για παράδειγμα, πώς ο προφήτης Ιεζεκιήλ, παρουσιάζοντας το δικαστήριο των προβάτων του Θεού, μετά την κρίση τους, εγκαθιστά τον Δαβίδ σε αυτά ως ποιμένα και προφητεύει ότι ο ίδιος θα είναι άρχοντάς τους. Ο δε Δανιήλ, αφού προείπε: «Έβλεπα έως ότου στήθηκαν θρόνοι, και κάθισε ο Παλαιός των ημερών, και το ένδυμά του ήταν λευκό σαν χιόνι, και τα μαλλιά της κεφαλής του σαν καθαρό μαλλί· ο θρόνος του ήταν φλόγα πυρός, οι τροχοί του φωτιά που φλεγόταν. Ποταμός πυρός έρεε μπροστά του· χίλιες χιλιάδες τον υπηρετούσαν, και μύριες μυριάδες στέκονταν μπροστά του· το δικαστήριο συνεδρίασε, και βιβλία ανοίχθηκαν», αφού τα είδε αυτά από πριν, στη συνέχεια βλέπει τον Υιό του Ανθρώπου να έρχεται πάνω στις νεφέλες του ουρανού προς τον Παλαιό των ημερών και να παραλαμβάνει την άφθαρτη βασιλεία. Επομένως, και τότε, με τρόπο διαφορετικό και ανώτερο από ό,τι τώρα, θα έχει την εξουσία για να βασιλεύει σε εκείνους που είναι άξιοι της μακαριότητας.

Υπέρ αυτών μαρτυρεί το Ευαγγέλιο, στο οποίο ο ίδιος ο Σωτήρας επισφραγίζει τα προφητικά λόγια, παραδίδοντας στους μαθητές του τους λόγους περί της συντελείας, μέσω των οποίων δίδασκε αυτά λέγοντας: «Όταν έλθει ο Υιός του Ανθρώπου μέσα στη δόξα του, και όλοι οι άγγελοι μαζί του, τότε θα καθίσει στον θρόνο της δόξας του· και θα συναχθούν μπροστά του όλα τα έθνη, και θα τους χωρίσει τον έναν από τον άλλον, όπως ακριβώς ο ποιμένας χωρίζει τα πρόβατα από τα ερίφια, και θα τοποθετήσει τα μεν πρόβατα στα δεξιά του, τα δε ερίφια στα αριστερά του. Τότε θα πει ο βασιλιάς σε εκείνους που βρίσκονται στα δεξιά του: Ελάτε οι ευλογημένοι του Πατέρα μου, κληρονομήστε τη βασιλεία που έχει ετοιμαστεί για εσάς από την καταβολή του κόσμου». Πρόσεξε δε πώς αυτά συνάδουν με όσα έχουν ειπωθεί στην προφητεία περί της κρίσεως των προβάτων και των κριών, και πώς ο Υιός του Ανθρώπου παρουσιάζεται ως βασιλιάς μετά την κρίση των προβάτων, ενώ Πατέρας του είναι ο Θεός. Διότι αυτό δίδασκε και ο ίδιος λέγοντας: «Τότε θα πει ο βασιλιάς σε εκείνους που βρίσκονται στα δεξιά του, ελάτε οι ευλογημένοι του Πατέρα μου», κατ' αναλογία προς εκείνον που στην προφητεία ονομάζεται Δαβίδ, για τον οποίο ο λόγος διδάσκει ότι θα είναι ποιμένας και άρχοντας των προβάτων, και πρόκειται, υπό την εποπτεία του Θεού, να ποιμάνει και να εξουσιάσει το ποίμνιο του Θεού.

Είναι επίσης αναγκαίο να στρέψουμε την προσοχή μας στο εξής: ότι αυτό που ειπώθηκε από τον απόστολο στο χωρίο «όταν καταργήσει κάθε αρχή και κάθε εξουσία και δύναμη», το υπαινίχθηκε η προφητεία λέγοντας «και θα αφανίσω τα πονηρά θηρία από τη γη». Διότι ποια θα μπορούσαν να είναι τα θηρία που παλαιότερα ενοχλούσαν τα πρόβατα, παρά οι αντίπαλες δυνάμεις; Όταν αυτές απομακρυνθούν, ο νέος και καινός αιώνας, έχοντας καθαρθεί από κάθε κακία, θα έχει ως βασιλιά του τον Υιό του Ανθρώπου (ή, σύμφωνα με την προφητεία που το υπαινίσσεται συγκεκαλυμμένα, ως ποιμένα και άρχοντα τον Δαβίδ, επειδή Αυτός προήλθε «εκ σπέρματος Δαβίδ»), ενώ λέγεται ότι τον Θεό δεν θα τον έχει ούτε ως ποιμένα ούτε ως άρχοντα, αλλά ως τον ίδιο τον Θεό (αυτόθεο), ο οποίος, με ιδιότητα ανώτερη από εκείνη του ποιμένα, του άρχοντα και του βασιλιά, και με τη μεγαλοπρέπεια της θεϊκής δύναμης, θα ηγείται όχι μόνο των προβάτων αλλά και αυτού του ίδιου του ποιμένα. Διότι λέει: «Ο δούλος μου Δαβίδ θα είναι σε αυτούς ποιμένας· και εγώ ο Κύριος θα είμαι σε αυτούς Θεός»· ονομάζει δε δούλο τον Δαβίδ εξαιτίας της «μορφής δούλου» που ανέλαβε ο Σωτήρας και Κύριός μας, προερχόμενος «εκ σπέρματος Δαβίδ». Και αυτό ήταν το τρισμακάριο τέλος, κατά το οποίο, όταν ο Σωτήρας μας διασφαλίσει την υποσχεθείσα βασιλεία των ουρανών στους άξιους αυτής, ο επί πάντων Θεός και Πατέρας Του, το ύψιστο πάντων αγαθό, θα δωρίσει τον Εαυτό Του σε εκείνους που κυβερνώνται από τον Υιό, γινόμενος «τα πάντα εν πάσι».