Πατερικές αναφορές στο ΙΕΖΕΚΙΗΛ 34:25

Διότι ένας ήταν ο σκοπός για τους καθοδηγητές των Ιουδαίων, να αποβλέπουν αποκλειστικά στη φιλοκέρδεια, και να πλουτίζουν από τις προσφορές των υπηκόων, να συλλέγουν φόρους, και να επιβάλλουν διατάξεις πέρα από τον νόμο, ενώ για ό,τι επρόκειτο να ωφελήσει ή να διασώσει τους υποτελείς λαούς δεν έκαναν καθόλου λόγο. Γι' αυτό πάλι, για αυτούς, έτσι λέει ο όντως καλός ποιμένας: «Αυτά λέει ο Κύριος και Θεός: Ιδού, εγώ έρχομαι εναντίον των ποιμένων, και θα αναζητήσω τα πρόβατά μου από τα χέρια τους, και θα τους αποτρέψω από το να ποιμαίνουν τα πρόβατά μου, και οι ποιμένες δεν θα τα βόσκουν πλέον· και θα γλιτώσω τα πρόβατά μου από το στόμα τους, και δεν θα αποτελούν πια βορά γι' αυτούς.» Και πάλι, λίγο πιο κάτω: «Και θα αναστήσω πάνω τους έναν ποιμένα και θα τους ποιμάνει, τον δούλο μου Δαβίδ, και αυτός θα είναι ο ποιμένας τους, και εγώ ο Κύριος θα είμαι Θεός τους, και ο Δαβίδ θα είναι άρχοντας ανάμεσά τους· εγώ ο Κύριος μίλησα. Και θα συνάψω με τον Δαβίδ διαθήκη ειρήνης, και θα αφανίσω τα πονηρά θηρία από τη γη, και θα κατοικήσουν στην έρημο και θα κοιμηθούν στα δάση. Και θα τους τοποθετήσω ολόγυρα στο όρος μου, και θα σας δώσω τη βροχή, βροχή ευλογίας, και τα δέντρα του κάμπου θα δώσουν τον καρπό τους, και η γη θα δώσει τον καρπό της.»

Επομένως, σε αυτά πολύ καλά και σαφώς ο Θεός διακηρύσσει αφενός ότι το ανόσιο πλήθος των Φαρισαίων θα απομακρυνθεί από την ηγεσία των Ιουδαίων, και αφετέρου όρισε φανερά ότι μετά από αυτούς θα αναλάβει την επιστασία στα λογικά ποίμνια των πιστών ο Χριστός, ο οποίος κατά σάρκα προέρχεται από το σπέρμα του Δαβίδ. Διότι μέσω αυτού έχει συνάψει διαθήκη ειρήνης, δηλαδή το ευαγγελικό και θεσπέσιο κήρυγμα που μας ανάγει σε φιλία με τον Θεό και μας εξασφαλίζει τη βασιλεία των ουρανών. Μέσω αυτού επίσης, ομοίως κατέρχεται η βροχή της ευλογίας, δηλαδή η απαρχή του Πνεύματος, η οποία καθιστά την ψυχή στην οποία θα κατοικήσει σαν μια καρποφόρα γη. Επειδή, λοιπόν, οι Φαρισαίοι προκάλεσαν όχι μικρή φθορά στα πρόβατα, μην ποιμαίνοντάς τα καθόλου, αλλά μάλλον επιτρέποντας να καταστρέφονται με πολλούς τρόπους, ενώ ο Χριστός τα διέσωσε και αναδείχθηκε χορηγός και πρόξενος της άνωθεν ευλογίας, δικαιολογημένα εμφανίζεται να ομολογεί αυτό ακριβώς που είναι: Εγώ είμαι ο ποιμένας ο καλός.

Αλλά ο Ισραήλ αγνόησε τη θεία οικονομία, αν και οι άγιοι προφήτες διακήρυτταν σαφώς το μυστήριο σχετικά με αυτόν. Διότι ο ένας έλεγε: «Δυναμώστε, χέρια παραλυμένα και γόνατα αδύναμα· παρηγορήστε, οι ολιγόψυχοι στη διάνοια· δυναμώστε, μη φοβάστε.» Και αλλού: «Ιδού ο Θεός μας· ιδού, ο Κύριος έρχεται με ισχύ, και ο βραχίονας Του με εξουσία. Σαν βοσκός θα ποιμάνει το ποίμνιό Του, θα συνάξει τα αρνιά.» Ένας άλλος λοιπόν, ο Ιεζεκιήλ, αυτός ο άριστος των προφητών λέει: «Αυτά λέει ο Κύριος ο Θεός: Ιδού, εγώ θα κρίνω ανάμεσα σε δυνατό πρόβατο και ανάμεσα σε αδύναμο πρόβατο· επειδή με τα πλευρά και τους ώμους σας σπρώχνατε, και με τα κέρατά σας χτυπούσατε, και συνθλίβατε κάθε αδύναμο, θα σώσω τα πρόβατά μου, και δεν θα αποτελούν πλέον λεία· και θα κρίνω ανάμεσα σε κριάρι και κριάρι, και θα αναδείξω σε αυτά έναν ποιμένα, και θα τα ποιμάνει», τον δούλο μου τον Δαβίδ. «Και αυτός θα είναι σε αυτά ποιμένας· και εγώ, ο Κύριος, θα είμαι Θεός τους, και ο Δαβίδ άρχοντας ανάμεσά τους. Εγώ, ο Κύριος, μίλησα, και θα συνάψω με τον Δαβίδ διαθήκη ειρήνης, και θα εξαφανίσω τα πονηρά θηρία από τη γη.» Ακούς πώς συνεχώς ονομάζει Δαβίδ τον Χριστό, ο οποίος προήλθε κατά σάρκα από το σπέρμα του Δαβίδ, υποδεικνύοντας ότι θα γίνει εν καιρώ ποιμένας αυτών που προέρχονται από τον Ισραήλ;

Είναι επίσης αναγκαίο να στρέψουμε την προσοχή μας στο εξής: ότι αυτό που ειπώθηκε από τον απόστολο στο χωρίο «όταν καταργήσει κάθε αρχή και κάθε εξουσία και δύναμη», το υπαινίχθηκε η προφητεία λέγοντας «και θα αφανίσω τα πονηρά θηρία από τη γη». Διότι ποια θα μπορούσαν να είναι τα θηρία που παλαιότερα ενοχλούσαν τα πρόβατα, παρά οι αντίπαλες δυνάμεις; Όταν αυτές απομακρυνθούν, ο νέος και καινός αιώνας, έχοντας καθαρθεί από κάθε κακία, θα έχει ως βασιλιά του τον Υιό του Ανθρώπου (ή, σύμφωνα με την προφητεία που το υπαινίσσεται συγκεκαλυμμένα, ως ποιμένα και άρχοντα τον Δαβίδ, επειδή Αυτός προήλθε «εκ σπέρματος Δαβίδ»), ενώ λέγεται ότι τον Θεό δεν θα τον έχει ούτε ως ποιμένα ούτε ως άρχοντα, αλλά ως τον ίδιο τον Θεό (αυτόθεο), ο οποίος, με ιδιότητα ανώτερη από εκείνη του ποιμένα, του άρχοντα και του βασιλιά, και με τη μεγαλοπρέπεια της θεϊκής δύναμης, θα ηγείται όχι μόνο των προβάτων αλλά και αυτού του ίδιου του ποιμένα. Διότι λέει: «Ο δούλος μου Δαβίδ θα είναι σε αυτούς ποιμένας· και εγώ ο Κύριος θα είμαι σε αυτούς Θεός»· ονομάζει δε δούλο τον Δαβίδ εξαιτίας της «μορφής δούλου» που ανέλαβε ο Σωτήρας και Κύριός μας, προερχόμενος «εκ σπέρματος Δαβίδ». Και αυτό ήταν το τρισμακάριο τέλος, κατά το οποίο, όταν ο Σωτήρας μας διασφαλίσει την υποσχεθείσα βασιλεία των ουρανών στους άξιους αυτής, ο επί πάντων Θεός και Πατέρας Του, το ύψιστο πάντων αγαθό, θα δωρίσει τον Εαυτό Του σε εκείνους που κυβερνώνται από τον Υιό, γινόμενος «τα πάντα εν πάσι».