Πατερικές αναφορές στο ΙΕΖΕΚΙΗΛ 37:13

Δεν ήταν άγονος και σε προχωρημένη ηλικία; Δεν είχε γυναίκα που και λόγω ηλικίας και λόγω φύσεως ήταν ακατάλληλη για τεκνοποίηση; Δεν είχαν χαθεί από παντού οι ελπίδες για την περίπτωσή του; Τι συνέβη λοιπόν; Δεν γέμισα ολόκληρη την οικουμένη από εκείνον τον έναν, τον άγονο, τον ηλικιωμένο; Γιατί, λοιπόν, ταράζεστε; Διότι, αν από τον έναν μπόρεσα να γεμίσω την οικουμένη, πολύ περισσότερο θα γεμίσω τα Ιεροσόλυμα από εσάς τους λίγους. Γι’ αυτό λέει: «Κοιτάξτε τη στερεή πέτρα από την οποία λαξευτήκατε»· αποκαλώντας έτσι τον Αβραάμ· «και το κοίλωμα του λάκκου από το οποίο εξορυχθήκατε»· ονομάζοντας έτσι τη Σάρρα. Επειδή, όπως ακριβώς ο λάκκος δεν έχει από μόνος του νερό που να αναβλύζει, αλλά το δέχεται από τις βροχές άνωθεν, έτσι και εκείνη, ενώ στερούνταν τη δύναμη της τεκνοποιίας, έλαβε αυτή την ικανότητα άνωθεν· και όπως η πέτρα δεν έφερε ποτέ καρπό, έτσι ούτε και ο Αβραάμ ήταν σε θέση να φέρει. Αλλά εγώ σας έβγαλα από εκεί, και από τον έναν γέμισα τόσες χώρες. Γι’ αυτόν τον λόγο οδηγεί και τον Ιεζεκιήλ στην πεδιάδα και του δείχνει έναν σωρό από οστά, και προφητεύοντας τα ανασταίνει, δείχνοντάς τους τα οστά και λέγοντας: «Αν μπορώ να αναστήσω τους νεκρούς, πολύ περισσότερο μπορώ να επαναφέρω εσάς που ζείτε».

Και ότι αυτό είναι αληθές, άκουσε και τα εξής: «Προφήτευσε», λέει, «υιέ ανθρώπου και πες τους: Αυτά λέει ο Κύριος, ο Κύριος: Ιδού, εγώ ανοίγω τα μνήματά σας και θα σας βγάλω από τα μνήματά σας, λαέ μου, και θα σας φέρω στη γη του Ισραήλ», δηλαδή από τη γη των Χαλδαίων στη γη του Ισραήλ, «και θα γνωρίσετε ότι εγώ είμαι ο Κύριος, όταν ανοίξω τους τάφους σας για να σας βγάλω από τους τάφους σας, λαέ μου. Και θα δώσω το πνεύμα μου σε εσάς, και θα ζήσετε, και θα σας εγκαταστήσω στη γη σας».

Σημασία στην όραση του προφήτη Ιεζεκιήλ, στην οποία τα ξηρά οστά των ανθρώπων ανακτούν την προηγούμενη μορφή τους. Την έλευση του Θεού προς τους ανθρώπους την περίμεναν οι προφήτες και επιθυμούσαν να τη δουν, επειδή όμως δεν ήταν δυνατό (διότι δεν ζούσαν στους καιρούς εκείνους, κατά τους οποίους έπρεπε να είναι παρών ο ευεργέτης), έβλεπαν το μέλλον μέσα από κάποια σύμβολα και επικοινωνούσαν με τις εικόνες αυτών που ποθούσαν και χαίρονταν με τους τύπους, σαν τους θερμούς εραστές που στερούνται τα ίδια τα πράγματα. Και αυτό αποτελούσε για αυτούς παρηγοριά του πόθου τους εκ μέρους του Πνεύματος. Σε αυτόν ακριβώς τον χορό των μακαρίων ανήκε και ο Ιεζεκιήλ και μυήθηκε στη μέλλουσα σωτηρία και είδε, με τα μέσα που ήταν δυνατόν, αυτά που δεν ήταν ακόμη παρόντα, και αυτό που είπε ο Κύριος για τον Αβραάμ, «αγαλλίασε για να δει την ημέρα τη δική μου, και την είδε και χάρηκε», αυτό συνέβη και σε εκείνον. Και το σημαντικότερο είναι ότι στα οράματά του έβλεπε τον εαυτό του ως εικόνα του Σωτήρα, και τα μεν ξηρά οστά ως τους ανθρώπους που πρόκειται να σωθούν, τα οποία περιβάλλονταν με νεύρα και σάρκες παραδόξως, ενώ τον εαυτό του στη θέση εκείνου που σώζει, να συνάγει τα οστά και να τα συνδέει και να εμφυσά ψυχή και να κάνει τα πάντα, μέσω των οποίων φανερωνόταν η ανάσταση των ανθρώπων.

Διότι ανήκει στον Θεό, τον οποίο επικαλούνται ως πατέρα, επειδή προέρχονται από εκεί και έχουν πλαστεί και διαφυλαχθεί καθ' ομοίωσή του. Γι' αυτό τον λόγο και ο Κύριος την ονομάζει κληρονομιά των δικαίων: «κληρονομήστε, λέει, τη βασιλεία που έχει ετοιμαστεί για εσάς». Και «θα γνωρίσετε ότι εγώ είμαι ο Κύριος, όταν ανοίξω τους τάφους σας για να σας ανεβάσω από τους τάφους σας, λαέ μου». Μέσω της ανάπλασης θα γνωρίσετε ότι εγώ μόνος είμαι ο δεσπότης και δημιουργός σας.

Διότι δικό Του έργο είναι και το να φέρει στην ύπαρξη από το μη ον και το να επαναφέρει και να σώζει όσους χάνονται· «θα σας ανεβάσω από τους τάφους σας και θα σας δώσω, λέει, το πνεύμα μου και θα ζήσετε». «Διότι εγώ είμαι η ζωή». «Και θα σας φέρω μέσα στη γη σας», «διότι εγώ είμαι η οδός». «Αυτά τα είπα και θα τα πράξω». Επειδή «εγώ είμαι η αλήθεια», «λέγει ο Κύριος, ο Κύριος». Διότι Αυτός είναι «η οδός και η αλήθεια και η ζωή»· σε Αυτόν πρέπει η αιώνια δόξα. Αμήν!

Στον μάγιστρο κύριο Ιωάννη Παντεχνή. Και τι να ανταποδώσω στον Κύριο για όλα όσα μου ανταπέδωσε; Με οδήγησε μέσα από τη θάλασσα με τόση ασφάλεια, όση ούτε καν στη στεριά. Πρόσταξε την καταιγίδα και μεταβλήθηκε σε αύρα. Με γλίτωσε από πολυήμερη ασθένεια και με περιέζωσε με δύναμη, ώστε τα τωρινά να είναι εφάμιλλα με εκείνα τα παλαιά, εννοώ όσα συνέβησαν στον Εζεκία και όσα είδε ο επόπτης των μεγάλων μυστηρίων Ιεζεκιήλ στον ποταμό Χοβάρ, όταν δηλαδή πνεύμα ζωής και παλιγγενεσίας ανακαίνιζε τα νεκρά οστά, για να μην αναφέρω τα θαύματα του δικού μου Ιησού, την πεθερά του Πέτρου και τον γιο του βασιλικού αξιωματούχου και τον υδρωπικό και τον παράλυτο, οι οποίοι ανακουφίστηκαν από τον πυρετό, αποκαταστάθηκαν από την καχεξία και ανορθώθηκαν από την παράλυση. Ας είναι, λοιπόν, η χάρη σε Εκείνον που σώζει δωρεάν και δεν ενεργεί σύμφωνα με τις ανομίες μας, αλλά παραβλέπει τις αμαρτίες και προσπερνά τα εγκλήματα.