Πατερικές αναφορές στο ΙΕΖΕΚΙΗΛ 4:15

Και όταν το ακούσαμε, δεν το αντέξαμε, και δεν γνωρίζαμε ότι οι άνθρωποι δεν βλέπουν όπως βλέπει ο Θεός. Διότι οι άνθρωποι κρίνουν από τα φαινόμενα και έχουν αναμεμειγμένο και το δικό τους θέλημα. Ο Θεός όμως διακρίνει τα μη ορατά και τα βάθη της καρδιάς και βλέπει τα μέλλοντα ως παρόντα. Επειδή λοιπόν ωφέλησε πολύ το να γνωρίσουμε ότι ακόμη παραμένει μέσα μας το ανθρώπινο στοιχείο, ώστε να μάθουμε τα μέτρα μας, πού βρισκόμαστε, και να ταπεινωθούμε για να λάβουμε τη χάρη των ταπεινών. Παρακαλέσαμε τον Θεό, ώστε, όπως έδωσε στον προφήτη Ιεζεκιήλ αντί για ανθρώπινα περιττώματα, περιττώματα βοδιών, και στους Ισραηλίτες βασιλιά όταν είδε ότι αυτό ήθελαν, έτσι να συγκαταβεί και στο θέλημα της δικής μας ασθένειας. Και ιδού, συγκατέβηκε η αγαθότητά Του και έκοψε για χάρη μας το δικό Του θέλημα. Εάν λοιπόν κατακρίνουμε τον εαυτό μας, λέγοντας ότι ακόμη τρώμε λάχανα, θα μας καταξιώσει ο Θεός της στερεάς τροφής, η οποία ανήκει στους τέλειους εν Χριστώ. Αμήν.

Διότι, εάν ο Προφήτης έφερνε αντίρρηση στο πρόσταγμα, η αντίρρηση θα είχε καταγραφεί, όπως στην περίπτωση του Ιεζεκιήλ, όταν αρνήθηκε να φάει τον άρτο που είχε ψηθεί πάνω σε ανθρώπινα περιττώματα. Διότι εκείνος αρνείται, λέγοντας: «Σε καμία περίπτωση, Κύριε, Θεέ του ουρανού· η ψυχή μου δεν έχει μιανθεί με ακαθαρσία, ούτε έχει εισέλθει στο στόμα μου κανένα βέβηλο κρέας». Γι' αυτόν τον λόγο του παραχωρήθηκε το δικαίωμα να παρασκευάσει τους άρτους με κοπριά βοδιών.

Αλλά και ο προφήτης Ιεζεκιήλ, λέγει, όταν διατάχθηκε να παρασκευάσει τους άρτους του μέσα σε κοπριά ανθρώπων, δυσφόρησε αρκετά και για αυτό άκουσε τον λόγο: «Ιδού, σου έδωσα κοπριά βοδιών αντί για ανθρώπινη κοπριά, και θα ψήσεις τους άρτους σου πάνω σε αυτήν». Και βέβαια και αυτός ο θεσπέσιος Πέτρος, όταν κατέβαινε από τον ουρανό η οθόνη, στην οποία υπήρχαν όλα τα τετράποδα και τα κτήνη, ακούγοντας τον Θεό να λέγει, «Σήκω, Πέτρε, σφάξε και φάγε», αρνήθηκε, λέγει, απαντώντας τα εξής: «Σε καμία περίπτωση, Κύριε, διότι ποτέ δεν έφαγα τίποτε το κοινό ή ακάθαρτο, ούτε εισήλθε στο στόμα μου κανένα βέβηλο κρέας». Ο Ωσηέ όμως, όταν άκουσε ότι πρέπει να συνδεθεί με μια γυναίκα αισχρή, πόρνη, με καταραμένο βίο, δεν απορρίπτει την εντολή, δεν παρουσιάζει κανέναν δισταγμό, δεν προσφέρει ικεσία παρακαλώντας να απαλλαγεί. Αντιθέτως, σαν ένας από τους πιο ασελγείς, προθυμότατα και χωρίς αναβολή σχεδόν αρπάζει την ευκαιρία, ίσως επειδή νικήθηκε από την ηδονή για τη γυναίκα αυτή. Έπειτα, καταλήγοντας τους λόγους του σε ατοπία, προσέθετε σε αυτά λίγα και ψυχρά λόγια. Διότι προφασίζεται ότι συνηγορεί υπέρ του προφήτη, και πάλι λέγει: «ότι θα είχε προβάλει τη μέγιστη δυνατή άρνηση, εάν θεωρούσε ότι ο Θεός τον πρόσταξε να έλθει σε σωματική κοινωνία. Αλλά επειδή αυτό που επρόκειτο να γίνει ήταν κάτι πνευματικό, από υπερβολική φιλοθεΐα προσέρχεται σχεδόν αυτοβούλως να εκτελέσει το προσταχθέν».

Τι να πούμε όμως για τον καιρό που, όταν αλώθηκε η πόλη, έτυχε προστασίας και τιμής από τους βαρβάρους; Μήπως αισθάνθηκε τίποτα από αυτά; Τότε ακριβώς έγραψε τους πικρούς θρήνους του, πενθώντας όσους είχαν χαθεί, και αντίκρισε δεινά όχι μικρότερα από τα προηγούμενα, επειδή οι ίδιοι που είχαν απομείνει από τον πόλεμο παρόργιζαν τον Θεό. Διότι, αφού του υποσχέθηκαν ότι θα τον υπακούσουν στα πάντα και δεν θα φέρουν καμία αντίρρηση, κατέβηκαν και πάλι στην Αίγυπτο, μολονότι ο θείος χρησμός όριζε τα αντίθετα, και πήραν μαζί τους και τον προφήτη, αναγκάζοντάς τον, εξαιτίας της αγνωμοσύνης τους, να τους προφητεύσει δεινά βαρύτερα από τα προηγούμενα. Τι να πούμε όμως για τον Ιεζεκιήλ; Τι για τον Δανιήλ; Δεν πέρασαν όλο τον χρόνο τους στην αιχμαλωσία; Και ο ένας τιμωρούνταν με πείνα και δίψα για τα αμαρτήματα των άλλων, ενώ όταν πέθανε η γυναίκα του, έλαβε την εντολή να υπομείνει μια τόσο μεγάλη συμφορά χωρίς δάκρυα· και τι θα μπορούσε να είναι βαρύτερο από το να μην επιτρέπεται σε κάποιον ούτε καν να θρηνήσει για τα δικά του δεινά; Διότι το ότι αναγκαζόταν να τρώει τον άρτο του ψημένο πάνω σε κοπριά, το ότι έπρεπε να πλαγιάζει από τη μία πλευρά για εκατόν ενενήντα ημέρες, και όσα άλλα παρόμοια διατάχθηκε να υπομείνει, τα παραλείπω τώρα. Ακόμη γαρ και αν δεν του είχε συμβεί τίποτα από όλα αυτά τα οδυνηρά, τόσο εκείνα που παραλείψαμε όσο και εκείνα που αναφέραμε μόλις τώρα, και μόνο το γεγονός ότι αυτός, ένας δίκαιος και καθαρός άνθρωπος, βρισκόταν ανάμεσα σε εχθρούς και βαρβάρους και ακάθαρτους ανθρώπους, ήταν φοβερότερο από κάθε τιμωρία.

Σύνοψη των λεχθέντων στον προφήτη Ιεζεκιήλ. Ο προφήτης βλέπει την οπτασία των Χερουβίμ και λαμβάνει εντολή από τον Θεό να μιλήσει στους Ισραηλίτες. Μεταφέρεται από το Πνεύμα στον τόπο της αιχμαλωσίας και παροτρύνεται από τον Θεό να διακηρύσσει με παρρησία και αόκνως, τόσο στους άνομους όσο και στους δικαίους, την οδό που οδηγεί στη ζωή, και να προαναγγέλλει τις εντολές του Θεού. Λαμβάνει την εντολή να κλειστεί στον εαυτό του και να προαναγγείλει την πολιορκία της Ιερουσαλήμ μέσω του υποδείγματος της πλίνθου και του τηγανιού. Διατάσσεται επίσης να κοιμηθεί στο ένα πλευρό για ορισμένο αριθμό ημερών, φανερώνοντας τη θλίψη που πρόκειται να βρει τον λαό στην αιχμαλωσία. Προλέγει, μέσω των άρτων τους οποίους παρασκευάζει πάνω σε κοπριά, και μέσω του διαμερισμού των τριχών, τον θάνατο και τη διασπορά τους· και προσθέτει την ερήμωση της πόλεως και των ειδώλων. Βλέπει τις ανομίες του λαού και την ειδωλολατρία. Μετά από αυτά, βλέπει εκείνους που ήλθαν για να επιφέρουν τον όλεθρο της πόλεως. Βλέπει δε και πάλι τα Χερουβίμ, και προλέγει συμφορές για την πόλη. Κάνει λόγο περί εκείνων που πιστεύουν στον Χριστό. Προαναγγέλλει εκ νέου την αιχμαλωσία του λαού επί Σεδεκία, και την τύφλωση του ίδιου του Σεδεκία, η οποία προκλήθηκε από τον Ναβουχοδονόσορα.