Πατερικές αναφορές στο ΙΕΖΕΚΙΗΛ 4:5

Δεν θα μας φτάσει ο χρόνος εάν διηγούμαστε για τον καθένα από τους αγίους. Αλλά, για να τα πούμε συντόμως, δηλώνουμε ότι και τον Ηλία τον κατεδίωξε η Ιεζάβελ, όμως, αφού υπέμεινε στον κόπο, αναλήφθηκε. Και ο Ελισσαίος επίσης με τους συνοδούς του έτρωγε χόρτα, αλλά είχε μέσα του τον ζωντανό Λόγο· και τα οστά του, αφού πέθανε, ανέστησαν νεκρό, δίδοντας την απόδειξη ότι η ελπίδα του δικαίου δεν χάνεται. Τον Ιερεμία τον έριξαν ζωντανό σε λάκκο με βούρκο, επειδή τον φθόνησαν οι ψευδοπροφήτες. Ο δε Ιεζεκιήλ κοιμόταν στο πλευρό του για εκατόν ενενήντα ολόκληρες ημέρες, τρώγοντας άρτο και πίνοντας οίνο με μέτρο, και δεν γύρισε από το ένα πλευρό στο άλλο, μέχρις ότου του το είπε ο Θεός. Εκείνοι όμως που εγκαταλείπουν τον Κύριο, στρέφονται στο πλευρό της δικής τους ανάπαυσης, οι οποίοι είναι ολοφάνερο ότι έλαβαν από εδώ το μερίδιό τους. Επιμείνετε, λοιπόν, στο ίδιο πλευρό έως ότου το προστάξει η θεότητα. Διότι τα μεγάλα δεσμά του Ιεζεκιήλ είναι οι βεβαιότατοι λόγοι του Θεού. Τον Δανιήλ τον κατηγόρησαν οι σατράπες, θέλοντας να τον εμποδίσουν από τις προσευχές του· αυτός όμως δεν σταμάτησε, και ρίχτηκε δύο φορές σε λάκκο λεόντων· ο Θεός, όμως, έφραξε τα στόματά τους. Και σήμερα κατηγορούν εμάς, επειδή δεν θέλουν να προσευχόμαστε εμείς προς τον Θεό. Είναι φανερό αυτό, ότι καταδιώκουν και εμάς και τους Πατέρες μας τους επισκόπους.

Γι' αυτό και τώρα έλαβε διπλή ονομασία. Φαίνεται δε από το τέταρτο βιβλίο των Βασιλειών ότι ο Ισραήλ αμάρτησε περισσότερο, γι' αυτό και αιχμαλωτίστηκε γρηγορότερα. Και στον Ιεζεκιήλ αριθμούνται ενενήντα τρεις ημέρες για τις αμαρτίες του Ισραήλ, ενώ σαράντα για του Ιούδα. Γι' αυτό και εδώ ο μεν ακανθοφόρος αμπελώνας γίνεται οίκος του Ισραήλ· ο δε άνθρωπος του Ιούδα, δεν είναι πλέον αμπελώνας, αλλά νεόφυτο, όχι χερσωμένο, αλλά αγαπημένο. —Ποιος δε είναι ο άνθρωπος που ανέτειλε από τον Ιούδα, ο οποίος ακμάζει στη ζωή και είναι αληθινά αγαπητός, δεν είναι δύσκολο να το διακρίνει εκείνος που γνωρίζει να εμβαθύνει σε τέτοια ζητήματα.

Τι να πούμε όμως για τον καιρό που, όταν αλώθηκε η πόλη, έτυχε προστασίας και τιμής από τους βαρβάρους; Μήπως αισθάνθηκε τίποτα από αυτά; Τότε ακριβώς έγραψε τους πικρούς θρήνους του, πενθώντας όσους είχαν χαθεί, και αντίκρισε δεινά όχι μικρότερα από τα προηγούμενα, επειδή οι ίδιοι που είχαν απομείνει από τον πόλεμο παρόργιζαν τον Θεό. Διότι, αφού του υποσχέθηκαν ότι θα τον υπακούσουν στα πάντα και δεν θα φέρουν καμία αντίρρηση, κατέβηκαν και πάλι στην Αίγυπτο, μολονότι ο θείος χρησμός όριζε τα αντίθετα, και πήραν μαζί τους και τον προφήτη, αναγκάζοντάς τον, εξαιτίας της αγνωμοσύνης τους, να τους προφητεύσει δεινά βαρύτερα από τα προηγούμενα. Τι να πούμε όμως για τον Ιεζεκιήλ; Τι για τον Δανιήλ; Δεν πέρασαν όλο τον χρόνο τους στην αιχμαλωσία; Και ο ένας τιμωρούνταν με πείνα και δίψα για τα αμαρτήματα των άλλων, ενώ όταν πέθανε η γυναίκα του, έλαβε την εντολή να υπομείνει μια τόσο μεγάλη συμφορά χωρίς δάκρυα· και τι θα μπορούσε να είναι βαρύτερο από το να μην επιτρέπεται σε κάποιον ούτε καν να θρηνήσει για τα δικά του δεινά; Διότι το ότι αναγκαζόταν να τρώει τον άρτο του ψημένο πάνω σε κοπριά, το ότι έπρεπε να πλαγιάζει από τη μία πλευρά για εκατόν ενενήντα ημέρες, και όσα άλλα παρόμοια διατάχθηκε να υπομείνει, τα παραλείπω τώρα. Ακόμη γαρ και αν δεν του είχε συμβεί τίποτα από όλα αυτά τα οδυνηρά, τόσο εκείνα που παραλείψαμε όσο και εκείνα που αναφέραμε μόλις τώρα, και μόνο το γεγονός ότι αυτός, ένας δίκαιος και καθαρός άνθρωπος, βρισκόταν ανάμεσα σε εχθρούς και βαρβάρους και ακάθαρτους ανθρώπους, ήταν φοβερότερο από κάθε τιμωρία.

Σύνοψη των λεχθέντων στον προφήτη Ιεζεκιήλ. Ο προφήτης βλέπει την οπτασία των Χερουβίμ και λαμβάνει εντολή από τον Θεό να μιλήσει στους Ισραηλίτες. Μεταφέρεται από το Πνεύμα στον τόπο της αιχμαλωσίας και παροτρύνεται από τον Θεό να διακηρύσσει με παρρησία και αόκνως, τόσο στους άνομους όσο και στους δικαίους, την οδό που οδηγεί στη ζωή, και να προαναγγέλλει τις εντολές του Θεού. Λαμβάνει την εντολή να κλειστεί στον εαυτό του και να προαναγγείλει την πολιορκία της Ιερουσαλήμ μέσω του υποδείγματος της πλίνθου και του τηγανιού. Διατάσσεται επίσης να κοιμηθεί στο ένα πλευρό για ορισμένο αριθμό ημερών, φανερώνοντας τη θλίψη που πρόκειται να βρει τον λαό στην αιχμαλωσία. Προλέγει, μέσω των άρτων τους οποίους παρασκευάζει πάνω σε κοπριά, και μέσω του διαμερισμού των τριχών, τον θάνατο και τη διασπορά τους· και προσθέτει την ερήμωση της πόλεως και των ειδώλων. Βλέπει τις ανομίες του λαού και την ειδωλολατρία. Μετά από αυτά, βλέπει εκείνους που ήλθαν για να επιφέρουν τον όλεθρο της πόλεως. Βλέπει δε και πάλι τα Χερουβίμ, και προλέγει συμφορές για την πόλη. Κάνει λόγο περί εκείνων που πιστεύουν στον Χριστό. Προαναγγέλλει εκ νέου την αιχμαλωσία του λαού επί Σεδεκία, και την τύφλωση του ίδιου του Σεδεκία, η οποία προκλήθηκε από τον Ναβουχοδονόσορα.