Πατερικές αναφορές στο ΙΕΖΕΚΙΗΛ 4:6

Δεν θα μας φτάσει ο χρόνος εάν διηγούμαστε για τον καθένα από τους αγίους. Αλλά, για να τα πούμε συντόμως, δηλώνουμε ότι και τον Ηλία τον κατεδίωξε η Ιεζάβελ, όμως, αφού υπέμεινε στον κόπο, αναλήφθηκε. Και ο Ελισσαίος επίσης με τους συνοδούς του έτρωγε χόρτα, αλλά είχε μέσα του τον ζωντανό Λόγο· και τα οστά του, αφού πέθανε, ανέστησαν νεκρό, δίδοντας την απόδειξη ότι η ελπίδα του δικαίου δεν χάνεται. Τον Ιερεμία τον έριξαν ζωντανό σε λάκκο με βούρκο, επειδή τον φθόνησαν οι ψευδοπροφήτες. Ο δε Ιεζεκιήλ κοιμόταν στο πλευρό του για εκατόν ενενήντα ολόκληρες ημέρες, τρώγοντας άρτο και πίνοντας οίνο με μέτρο, και δεν γύρισε από το ένα πλευρό στο άλλο, μέχρις ότου του το είπε ο Θεός. Εκείνοι όμως που εγκαταλείπουν τον Κύριο, στρέφονται στο πλευρό της δικής τους ανάπαυσης, οι οποίοι είναι ολοφάνερο ότι έλαβαν από εδώ το μερίδιό τους. Επιμείνετε, λοιπόν, στο ίδιο πλευρό έως ότου το προστάξει η θεότητα. Διότι τα μεγάλα δεσμά του Ιεζεκιήλ είναι οι βεβαιότατοι λόγοι του Θεού. Τον Δανιήλ τον κατηγόρησαν οι σατράπες, θέλοντας να τον εμποδίσουν από τις προσευχές του· αυτός όμως δεν σταμάτησε, και ρίχτηκε δύο φορές σε λάκκο λεόντων· ο Θεός, όμως, έφραξε τα στόματά τους. Και σήμερα κατηγορούν εμάς, επειδή δεν θέλουν να προσευχόμαστε εμείς προς τον Θεό. Είναι φανερό αυτό, ότι καταδιώκουν και εμάς και τους Πατέρες μας τους επισκόπους.

Γι' αυτό και τώρα έλαβε διπλή ονομασία. Φαίνεται δε από το τέταρτο βιβλίο των Βασιλειών ότι ο Ισραήλ αμάρτησε περισσότερο, γι' αυτό και αιχμαλωτίστηκε γρηγορότερα. Και στον Ιεζεκιήλ αριθμούνται ενενήντα τρεις ημέρες για τις αμαρτίες του Ισραήλ, ενώ σαράντα για του Ιούδα. Γι' αυτό και εδώ ο μεν ακανθοφόρος αμπελώνας γίνεται οίκος του Ισραήλ· ο δε άνθρωπος του Ιούδα, δεν είναι πλέον αμπελώνας, αλλά νεόφυτο, όχι χερσωμένο, αλλά αγαπημένο. —Ποιος δε είναι ο άνθρωπος που ανέτειλε από τον Ιούδα, ο οποίος ακμάζει στη ζωή και είναι αληθινά αγαπητός, δεν είναι δύσκολο να το διακρίνει εκείνος που γνωρίζει να εμβαθύνει σε τέτοια ζητήματα.

Εδώ, ωστόσο, επειδή δεν υπάρχει απαγόρευση, η σιωπή προφανώς φανερώνει τη συγκατάθεση· έστω και αν δεν μαρτυρείται ότι έπραξε το προσταζόμενο. —Όπως στην περίπτωση του Ωσηέ: Διότι λέγει «Πήγαινε, πάρε για τον εαυτό σου γυναίκα πορνείας και τέκνα πορνείας»· έπειτα ο λόγος της Γραφής, μαρτυρώντας για αυτόν ότι έπραξε το προσταζόμενο, προσθέτει: «Και πορεύθηκε και έλαβε τη Γομέρ, θυγατέρα του Δεβηλαΐμ». Αλλού πάλι θα βρούμε προστάγματα να έχουν εκφωνηθεί, και το μεν έργο να μην μαρτυρείται ότι πραγματοποιήθηκε, να εννοείται όμως από εμάς, λόγω της ευπείθειας αυτών που δέχθηκαν τα προστάγματα, όπως στην περίπτωση του Ιεζεκιήλ: «Και εσύ θα κοιμηθείς πάνω στο αριστερό σου πλευρό»· και πάλι: «Θα κοιμηθείς πάνω στο δεξιό σου πλευρό». Διότι δεν προστίθεται στη συνέχεια ότι κοιμήθηκε πάνω στο δεξιό ή στο αριστερό πλευρό, αλλά έχει αποσιωπηθεί· νοείται όμως από εμάς η υπακοή του Προφήτη.

Διότι άλλος μεν προσταζόταν να συζήσει, έστω και παρά τη θέλησή του, με πόρνη γυναίκα, άλλος να περπατά γυμνός, αλλά και να ξαπλώνει στη δεξιά του πλευρά για όχι μικρό αριθμό ημερών. Και αυτά τελούνταν για όσα προέκυπταν από αυτά, και όχι οπωσδήποτε για τα ίδια τα γεγονότα· έτσι λοιπόν και ο μακάριος Μωυσής προσταζόταν να αγιάζει τη σκηνή, καίτοι μάλλον όφειλε να αγιάζεται από αυτήν, προκειμένου να νοείται πάλι ο Χριστός ότι στο πρόσωπό του αγιάζει τον δικό του ναό, παρόλο που συζούσε με σάρκα ανάμεσα στους Ιουδαίους και μέσω αυτού μιλούσε στα πλήθη, όπως ακριβώς παλαιότερα ο Θεός από το ιλαστήριο. <Θαύμαζαν λοιπόν οι Ιουδαίοι και έλεγαν: «Πώς αυτός γνωρίζει γράμματα χωρίς να έχει διδαχθεί;»> Δεν είναι παράλογος ο θαυμασμός των Ιουδαίων, αλλά ο λόγος γι' αυτό έχει διατυπωθεί κάπως περίτεχνα. Διότι πράγματι ήταν φυσικό να εκπλήσσονται βλέποντας να διαπρέπει με ασυνήθιστο τρόπο στον λόγο και τη γνώση εκείνος, ο οποίος δεν είχε αποκτήσει πλούτο από μαθήματα. Διότι ο ανθρώπινος νους είναι βέβαια δεκτικός στη σοφία, ακόμη κι αν κάποιος δεν φαίνεται να είναι ήδη σοφός, και η φύση είναι πάρα πολύ κατάλληλη για την απόκτηση σύνεσης και γνώσης γύρω από ορισμένα πράγματα. Αλλά σε όσους δεν έχουν ιδιαίτερη τριβή με τα γράμματα, το χρήσιμο στοιχείο που υπάρχει στη φύση είναι κατά κάποιον τρόπο κλειστό και σε λήθαργο· σε εκείνους όμως που έχουν συνηθίσει να υποβάλλονται σε τέτοιους κόπους και να εντρυφούν στις ασκήσεις των λόγων, είναι εξαιρετικά λαμπρό, έτοιμο για αγαθή εγρήγορση, και βρίσκεται να κατέχει διόλου ευκαταφρόνητη παράθεση λόγων και σοφών επινοήσεων.

Λέει ότι επτά είναι οι ημέρες του αποκλεισμού της οικίας, λογαριάζοντας την κάθε ημέρα για δέκα έτη, σύμφωνα με όσα ειπώθηκαν στον προφήτη Ιεζεκιήλ: «Ημέρα αντί για έτος όρισα σε σένα.» Θα επισφραγίσει αυτόν τον λόγο και ο άγγελος που προσεύχεται για τη Συναγωγή στο βιβλίο του Ζαχαρία, λέγοντας: «Κύριε παντοκράτορα, έως πότε δεν θα ελεήσεις την Ιερουσαλήμ και τις πόλεις του Ιούδα, τις οποίες περιφρόνησες; Αυτό είναι το εβδομηκοστό έτος.» Έπειτα πάλι λέει ότι: «Θα επιστρέψει ο ιερέας την έβδομη ημέρα.» Και την επιστροφή του ιερέα, δεν θα την εκλάβεις σε αυτά τα λόγια ως τίποτε άλλο, παρά ως την επιστροφή της φιλανθρωπίας του Θεού προς το έθνος· όπως σε εκείνο για το οποίο λέει τα εξής ο Κύριος: «Θα επιστρέψω στην Ιερουσαλήμ με ευσπλαχνία, και ο οίκος μου θα ανοικοδομηθεί σε αυτήν, λέει ο Κύριος παντοκράτορας, και το μέτρο θα απλωθεί πάνω στην Ιερουσαλήμ.» Ή και πάλι, όπως σε εκείνο το χωρίο: «Πώς να σε μεταχειριστώ, Εφραΐμ; Θα σε υπερασπιστώ, Ισραήλ; Σαν την Αδαμά θα σε κάνω και σαν τη Βοείμ. Μεταστράφηκε η καρδιά μου μέσα μου· ταράχτηκε η μεταμέλειά μου· δεν θα ενεργήσω σύμφωνα με την οργή του θυμού μου. Δεν θα σε εγκαταλείψω ώστε να εξαλειφθεί ο Εφραΐμ. Διότι εγώ είμαι Θεός, και όχι άνθρωπος, άγιος ανάμεσά σας.» Όταν λοιπόν λέει: ας επιστρέψει ο ιερέας την έβδομη ημέρα για να δει την οικία, και ιδού, απλώθηκε η πληγή της μόλυνσης στους τοίχους της οικίας· τότε θα προστάξει ο ιερέας, και θα αφαιρέσουν τους λίθους στους οποίους βρίσκεται η μόλυνση, και θα τους πετάξουν έξω από την πόλη.

Σύνοψη των λεχθέντων στον προφήτη Ιεζεκιήλ. Ο προφήτης βλέπει την οπτασία των Χερουβίμ και λαμβάνει εντολή από τον Θεό να μιλήσει στους Ισραηλίτες. Μεταφέρεται από το Πνεύμα στον τόπο της αιχμαλωσίας και παροτρύνεται από τον Θεό να διακηρύσσει με παρρησία και αόκνως, τόσο στους άνομους όσο και στους δικαίους, την οδό που οδηγεί στη ζωή, και να προαναγγέλλει τις εντολές του Θεού. Λαμβάνει την εντολή να κλειστεί στον εαυτό του και να προαναγγείλει την πολιορκία της Ιερουσαλήμ μέσω του υποδείγματος της πλίνθου και του τηγανιού. Διατάσσεται επίσης να κοιμηθεί στο ένα πλευρό για ορισμένο αριθμό ημερών, φανερώνοντας τη θλίψη που πρόκειται να βρει τον λαό στην αιχμαλωσία. Προλέγει, μέσω των άρτων τους οποίους παρασκευάζει πάνω σε κοπριά, και μέσω του διαμερισμού των τριχών, τον θάνατο και τη διασπορά τους· και προσθέτει την ερήμωση της πόλεως και των ειδώλων. Βλέπει τις ανομίες του λαού και την ειδωλολατρία. Μετά από αυτά, βλέπει εκείνους που ήλθαν για να επιφέρουν τον όλεθρο της πόλεως. Βλέπει δε και πάλι τα Χερουβίμ, και προλέγει συμφορές για την πόλη. Κάνει λόγο περί εκείνων που πιστεύουν στον Χριστό. Προαναγγέλλει εκ νέου την αιχμαλωσία του λαού επί Σεδεκία, και την τύφλωση του ίδιου του Σεδεκία, η οποία προκλήθηκε από τον Ναβουχοδονόσορα.