Οὐκοῦν ἐπειδήπερ ἐπιτήδειοι καὶ ἐξαίρετοι τοῖς ἁγίοις ἱερουργοῖς ἐκνενέμηνται κλῆροι, καὶ τούτους αὐτοῖς ἐσαεὶ διασώζεσθαι καὶ ἀναποβλήτους εἶναι προστέταχεν, ἀναγκαίως ἐκεῖνο δηλοῖ. Εἰ γὰρ γένοιτο, φησὶν, ἕνα τῶν ἡγουμένων ἤτοι τῶν ἱερουργῶν, τοῖς ἰδίοις διανεῖμαι τέκνοις ἐξ ἰδίου κλήρου τινὰ, πεπήχθω, φησὶ, τὸ δοθὲν, καὶ ἀνεκποίητον ἔστω τῷ λαβόντι τὸ δῶρον. Οἴχεται γὰρ οὐκ ἐπί τινα τῶν ἀλλογενῶν ὁ κλῆρος, ἀλλ᾽ ἐξ ἱερέων εἰς ἱερούς. Εἰ δὲ δὴ καὶ ἑνὶ τῶν οἰκετῶν χαρίσαιτο, κεκτήσεται, φησὶν, οὐ βεβαίως ὁ λαβὼν, ἀναδραμεῖται δὲ πάντως ἐπὶ τὸν ἡγούμενον, ἐν τῷ ἔτει τῆς ἀφέσεως, ὁ κλῆρος αὐτοῦ.
Μετάφραση
Επομένως, επειδή έχουν διανεμηθεί κατάλληλοι και εξαίρετοι κλήροι στους αγίους ιερουργούς, και έχει προστάξει να διασώζονται αυτοί παντοτινά για αυτούς και να είναι αναφαίρετοι, αναγκαστικά δηλώνει το εξής. Διότι, εάν συμβεί, λέει, κάποιος από τους ηγουμένους, δηλαδή από τους ιερουργούς, να διανείμει στα δικά του τέκνα κάποιο μέρος από τον δικό του κλήρο, ας παραμείνει σταθερό, λέει, αυτό που δόθηκε, και το δώρο ας είναι αναπαλλοτρίωτο για εκείνον που το έλαβε. Διότι ο κλήρος δεν περιέρχεται σε κάποιον από τους αλλογενείς, αλλά από ιερείς σε ιερείς. Εάν όμως το χαρίσει σε κάποιον από τους υπηρέτες, αυτός που το έλαβε δεν θα το κατέχει μόνιμα, λέει, αλλά ο κλήρος του θα επιστρέψει οπωσδήποτε στον ηγούμενο κατά το έτος της αφέσεως.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες