Πατερικές αναφορές στο ΙΕΖΕΚΙΗΛ 46:18

Και βέβαια, για την πιο φιλομαθή Μαρία είπε κάπου ο Χριστός ότι διάλεξε την καλή μερίδα, η οποία δεν θα της αφαιρεθεί. Εξάλλου, για μικρούς και μεγάλους, ιερείς και λαό, και γενικά για όλους απολύτως, η λύτρωση βρίσκεται στον Χριστό, όπως και η ασφάλεια της ελπίδας. ΠΑΛΛ. Θα εκποιήσει λοιπόν ο Ισραήλ τον δικό του κλήρο, επειδή δεν αναγνώρισε το έτος της λυτρώσεως; Όμως τα έθνη θα έχουν την ελπίδα στην κατοχή τους, και μέσω του Χριστού θα γίνει η επανάκτηση των αγαθών της φύσεως. ΚΥΡ. Έτσι λέω. Και ο Θεός των όλων θα επισφραγίσει ως αληθινό τον λόγο μας, υποδεικνύοντας το αυτό και με άλλον τρόπο, μέσω της φωνής του Ιεζεκιήλ, κατά τη μέτρηση του οίκου: «Αυτά λέει ο Κύριος: Αν ο ηγεμόνας δώσει ένα δώρο σε κάποιον από τους γιους του, από την κληρονομιά του, αυτό θα ανήκει στους γιους του· ή αν το δώσει σε κάποιον από τους δούλους του, θα είναι δικό του μέχρι το έτος της αφέσεως. Τότε θα το επιστρέψει στον ηγεμόνα· όμως η κληρονομιά των γιων του θα ανήκει σε αυτούς, και ο ηγεμόνας δεν θα πάρει από την κληρονομιά του λαού του καταδυναστεύοντάς τους από την ιδιοκτησία τους, για να δώσει κληρονομιά στους γιους του μόνο από τη δική του περιουσία, ώστε να μη διασκορπίζεται ο λαός μου, ο καθένας μακριά από την ιδιοκτησία του». Σου είναι άραγε σαφής ο χρησμός, και φαίνεται καθαρά το νόημα της ιστορίας; ΠΑΛΛ. Καθόλου· πολύ ευχαρίστως όμως θα ήθελα να το μάθω. ΚΥΡ.

Προστάζει επίσης να αποβάλλει ο ιερουργός την επιθυμία για την κληρονομιά των άλλων, διότι αυτό, νομίζω, σημαίνει το «να μην πάρει ο ηγέτης από την κληρονομιά του λαού του». Άραγε σου ήταν αρκετός ο λόγος για την αποσαφήνιση του ζητήματος; ΠΑΛΛ. Και βέβαια. ΚΥΡ. Ας προχωρήσουμε λοιπόν στην πνευματική εξέταση· διότι τα όσα αναφέρονται στον νόμο είναι τύποι, και η μορφή της αλήθειας έχει εγχαραχθεί μέσα στις σκιές. ΠΑΛΛ. Αλήθεια. ΚΥΡ. Επομένως, κληρονομιές ασφαλείς και μόνιμες είναι εκείνες που περνούν από τους πατέρες στα τέκνα, ενώ εκείνες που απορρίπτονται και επιστρέφονται πίσω είναι εκείνες από τους κυρίους προς τους δούλους· διότι αυτό είπε η ιερή Γραφή. ΠΑΛΛ. Κατανοώ. ΚΥΡ. Ένας δε είναι ο δάσκαλος ημών που έχουμε δικαιωθεί μέσω της πίστης, ο Χριστός, ο οποίος έχει δική Του κληρονομιά, την κληρονομιά του Θεού και Πατέρα. Γι' αυτό άλλωστε και έλεγε, όταν απηύθυνε τα λόγια Του προς Αυτόν με τη μορφή προσευχής, ότι «Όλα τα δικά μου είναι δικά σου, και τα δικά σου δικά μου, και έχω δοξαστεί μέσω αυτών». Ψάλλει δε κάπου και ο θεσπέσιος Μελωδός ότι, αφού ανέβηκε στα ύψη, αιχμαλώτισε την αιχμαλωσία, και έδωσε δώρα στους ανθρώπους· διότι άλλους μεν τους έθεσε στην Εκκλησία πρώτον ως αποστόλους, δεύτερον ως προφήτες, τρίτον ως διδασκάλους, και σε άλλον μεν δίνεται λόγος σοφίας, σε άλλον δε λόγος γνώσεως, και τα παρόμοια με αυτά. Και με μία λέξη, με τα δικά Του αγαθά τρέφει πλουσιοπάροχα τις ψυχές εκείνων που Τον αγαπούν.

«Εάν λοιπόν ο Υιός σας ελευθερώσει, θα είστε πραγματικά ελεύθεροι.» Πρόσεξε λοιπόν ότι το δικαίωμα της κληρονομιάς αρμόζει στους ελεύθερους, και όχι βέβαια σε εκείνους που βρίσκονται κάτω από τον ζυγό της δουλείας· διότι οι υιοί είναι αυτοί που παραμένουν στην οικία, και όχι οι δούλοι, λέει. ΠΑΛΛ. Είναι εξαιρετικά ορθό. ΚΥΡ. Προσθέτοντας δε ο νόμος το, «Δεν θα πάρει ο ηγέτης από την κληρονομιά του λαού του, για να την κληροδοτήσει στους γιους του,» υποδηλώνει κάτι τέτοιο, ότι ποτέ ο Χριστός, αφού αυτός είναι ο ηγέτης μας, δεν θα διένειμε σε κάποιους από τους αγιασμένους έναν κλήρο που δεν τους αρμόζει. Διότι, δεν υπάρχει άραγε διαφορετική μερίδα και διαφορετικός κλήρος για εκείνους που δεν έχουν αφιερώσει εξ ολοκλήρου τη ζωή τους στον Θεό, ενώ άλλος και εξαιρετικός είναι ο κλήρος για τους εκλεκτούς και για όσους έχουν φτάσει στο αποκορύφωμα της εν Χριστώ λαμπρότητας; ΠΑΛΛ. Πώς θα μπορούσε να μην είναι έτσι; ΚΥΡ. Επομένως, είναι απρεπές για τους αγίους να ζητούν να λάβουν από τον Χριστό εκείνα που ταιριάζουν στους ανθρώπους του κόσμου και σε αυτούς που ακολουθούν έναν τρόπο ζωής που δεν είναι απολύτως αγιασμένος.