Πατερικές αναφορές στο ΙΕΖΕΚΙΗΛ 8:14

Έφτασε δε σε τέτοιο σημείο αθυμίας και λύπης, ώστε κατέβηκε μέχρι και τον ίδιο τον Άδη, θέλοντας να φέρει πίσω τον αγαπημένο της. Επειδή όμως η γυναίκα του Πλούτωνα διεκδικούσε έντονα τον νεαρό, και δεν τον άφηνε επειδή είχε αξιοθαύμαστη ομορφιά, συμφώνησαν μεταξύ τους να μοιράσουν τον κύκλο του έτους και να τον έχουν από μισό χρόνο η καθεμία. Όταν δε ανέβηκε η Αφροδίτη και ανήγγειλε το γεγονός στους δικούς της ανθρώπους, δηλαδή στους φίλους ή στους λάτρεις της, το γεγονός έγινε γιορτή και πανηγύρι. Οι Έλληνες, λοιπόν, επινόησαν μια τέτοια γιορτή για αυτόν τον λόγο. Διότι, από τη μία προσποιούνταν ότι θρηνούσαν και οδύρονταν μαζί με τη λυπημένη Αφροδίτη για τον θάνατο του Άδωνη, από την άλλη, όταν εκείνη ανέβαινε από τον Άδη και έλεγε ότι βρήκε αυτόν που αναζητούσε, χαίρονταν μαζί της και σκιρτούσαν από αγαλλίαση. Και μέχρι τις μέρες μας, στα ιερά της Αλεξάνδρειας τελούνταν αυτό το παίγνιο. Το έμαθαν αυτό και οι εξ αίματος Ισραηλίτες, και μάλιστα το έπρατταν και οι ίδιοι, εγκαταλείποντας μεν τον εκ φύσεως και αληθινό Θεό, εκτρεπόμενοι δε προς τα αθέμιτα, και παρασυρόμενοι ασύνετα από τις απάτες των δαιμόνων σε όλεθρο και απώλεια. Το αναφέρει αυτό και ο μακάριος προφήτης Ιεζεκιήλ, διότι είπε τα εξής: «Και είδα, και ιδού, εκεί κάθονταν γυναίκες που θρηνούσαν τον Θαμμούζ.» Και ο Θαμμούζ ερμηνεύεται ως ο Άδωνις.

Σημαίνει, λοιπόν, εδώ το «μην αγνοείς», το «μη γίνεσαι μωρός», μήτε γεμάτος από ακραία ασυνεσία. Και πάλι, όμως, ελέγχει εκείνους που βρίσκονταν στα Ιεροσόλυμα, δηλαδή τον Ιούδα, ως υποκριτή και ανόσιο υβριστή, επειδή πατούσε και στα δύο, ή μάλλον επειδή χώλαινε και στα δύο πόδια, σύμφωνα με τη φωνή του προφήτη. Διότι, από τη μία πλευρά, υποκρινόταν ότι επιδίωκε και αγαπούσε την ευσέβεια προς τον Θεό, και τελούσε τις θυσίες σύμφωνα με τον νόμο· από την άλλη πλευρά, όμως, καθόλου δεν είχε απαλλαγεί από το να σπεύδει να προσκυνά και τα ίδια τα δαιμόνια, κι αν όχι εντελώς φανερά, πάντως κρυφά και αθόρυβα. Γι' αυτό, άλλωστε, και ο μακάριος προφήτης Ιεζεκιήλ διατάχθηκε να σκάψει στον τοίχο· έπειτα είδε όλα τα είδωλα του οίκου Ισραήλ ζωγραφισμένα πάνω στους τοίχους. Και τι του λέει ο Θεός των όλων; «Είδες, υιέ ανθρώπου, αυτά που κάνουν οι πρεσβύτεροι του οίκου Ισραήλ εδώ; Ο καθένας τους μέσα στον κρυφό του κοιτώνα, διότι είπαν: 'Μας εγκατέλειψε ο Κύριος, δεν επιβλέπει ο Κύριος τη γη'». Λέει, επίσης, ο προφήτης ότι είδε και γυναίκες να κάθονται και να θρηνούν τον Θαμούζ, που είναι ο Άδωνις στην ελληνική γλώσσα. Πρόσεξε, λοιπόν, πώς, αν και περιέβαλλαν με τιμή τον θείο ναό και προσποιούνταν ότι ακολουθούν τη λατρεία κατά τον νόμο, μολύνονταν κρυφά, μοιραζόμενοι σε λατρείες αλλόκοτες και δαιμονικές, και μισητές στον Θεό.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α΄ Όραση, την οποία είδε ο Ησαΐας. Ονομάζει «όραση» την προφητεία, είτε επειδή πολλά από όσα επρόκειτο να συμβούν τα έβλεπε άμεσα με τα ίδια του τα μάτια· όπως ο Μιχαίας είδε τον λαό σκορπισμένο, και ο Ιεζεκιήλ την αιχμαλωσία και την παρανομία εκείνων που προσκυνούσαν τον ήλιο και τον Θαμούζ· είτε επειδή η ακοή των προφητών για τα όσα προέρχονταν σε αυτούς από τον Θεό δεν υστερούσε σε τίποτα από την όραση, αλλά παρείχε την ίδια ακριβώς βεβαιότητα, πράγμα που δεν συμβαίνει στα βιωτικά ζητήματα. Διότι, για να δείξει ότι άκουγαν διαφορετικά από τους υπόλοιπους ανθρώπους, λέει: «Μου προσέθεσε αυτί για να ακούω». Καθιστά δε τον λόγο του αξιόπιστο ονομάζοντάς τον όραση, και αφυπνίζει τον ακροατή και τον παραπέμπει σε Εκείνον που φανέρωσε τα γεγονότα. Διότι αποτελεί συνήθεια σε όλους εκείνους που μεταφέρουν τα λόγια του Θεού, πριν από οτιδήποτε άλλο να εδραιώνουν το εξής: ότι δεν ξεστομίζουν τίποτα από τον εαυτό τους, αλλά ότι τα λεγόμενα είναι θείοι χρησμοί και γράμματα που κατέβηκαν από τους ουρανούς. Έτσι και ο Δαβίδ λέει: «Η γλώσσα μου είναι γραφίδα ταχυγράφου γραμματέα».

Ο δε Ιερεμίας αναφέρει: «Σήκωσε ολόγυρα τα μάτια σου και δες· πού δεν εκπόρνευσαν;» Γι' αυτόν τον λόγο, βλέποντάς την πλανεμένη, περιόρισε τον ναό σε έναν μόνο τόπο. Αλλά ούτε αυτό τη σταμάτησε από εκείνη την ακολασία, παρά, σαν να φιλονικούσε για να αποδείξει στον Δεσπότη ότι, όσα κι αν κάνει Εκείνος, αυτή δεν πρόκειται να αποστεί από τη μανία της, έφερε τους μοιχούς μέσα στον ίδιο τον δεσποτικό οίκο, άλλοτε μεν στήνοντας εκεί ένα τετραπρόσωπο είδωλο, άλλοτε δε ζωγραφίζοντας πάνω στον τοίχο όλα τα βδελύγματα των ερπετών και των κτηνών. Και αυτό μας το φανέρωσε ο Ιεζεκιήλ· διότι, αφού μεταφέρθηκε από τη Βαβυλώνα στον ναό και τους είδε να προσφέρουν θυμίαμα στον ήλιο και να θρηνούν τον Άδωνι, καθώς και να προσκυνούν όλα τα υπόλοιπα είδωλα μέσα στον ίδιο τον ναό, θρήνησε γοερά.