ἅπας γὰρ ἡμῶν κλῆρος, καὶ πᾶσα μερὶς ἐν ἐξουσίᾳ Θεοῦ, καὶ αὐτός ἐστιν ὁ τῶν στεφάνων διανομεύς. <Σαλπίσατε σάλπιγγι ἐπὶ τοὺς βουνοὺς, ἠχήσατε ἐπὶ τῶν ὑψηλῶν, κηρύξατε ἐν τῷ οἴκῳ Ὢν, ἐξέστη Βενιαμὶν, Ἐφραῒμ εἰς ἀφανισμὸν ἐγένετο ἐν ἡμέραις ἐλέγχου. ἐν ταῖς φυλαῖς τοῦ Ἰσραὴλ ἔδειξα πιστά.> Προείρηται σαφῶς, ὅτι πρὸς ταῖς δαμάλεσι ταῖς χρυσαῖς, καὶ ἑτέρους τοῖς ἐξ Ἰσραὴλ εἰδωλολατρείας ὀλέθρου τε καὶ πλάνης εἰσκεκόμικε τρόπους ὁ ἐπάρατος Ἱεροβοάμ. ἐθρήσκευον γὰρ ἐν ὄρεσι καὶ βουνοῖς τὸν Χαμὼς, τὸν Βεελφεγὼρ, “ὑποκάτω δρυὸς καὶ λεύκης καὶ δένδρου συσκιάζοντος·” ἦσαν δὲ, ὡς ἔφην, καὶ ἐν Βαιθὴλ καὶ ἐν Δὰν αἱ χρυσαῖ δαμάλεις. ἀλλ᾽ ἥδε μὲν τοῦ Ἰσραὴλ ἡ πλάνησις· ὁ δέ γε Ἰούδας, ἤγουν ὁ Βενιαμὶν, τουτέστιν οἱ ἐκ φυλῆς Ἰούδα καὶ Βενιαμὶν, οὐδὲν ἧττον πεπλάνηντο, καὶ λελατρεύκασι μὲν “τῇ Ἀστάρτῃ ”προσοχθίσματι Σιδωνίων· προσεκύνουν δὲ καὶ τῷ ἡλίῳ.” καὶ τοῦτο ἡμῖν ἐναργὲς ἔσται πάλιν διὰ φωνῆς Ἰεζεκιήλ. ἤχθη μὲν γὰρ, ὥς φησιν αὐτὸς, εἰς Ἱεροσόλυμα, “ἐν ὁράσει Θεοῦ·” εἶτα τεθέαται τὴν τῶν ἐνοικούντων πλάνην. “Εἶδον γάρ, ”φησιν, ὡς εἴκοσι καὶ πέντε ἄνδρας, τὰ ὀπίσθια αὐτῶν “πρὸς τὸν ναὸν Κυρίου, καὶ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ἀπέναντι, ”καὶ οὗτοι προσεκύνουν κατὰ ἀνατολὰς τῷ ἡλίῳ.” ἄθρει δὴ οὖν ὅπως ἐμερίζοντο τὴν ἀπώλειαν, κατὰ πολλοὺς προσκρούοντες τρόπους καὶ λυποῦντες Θεόν.
Μετάφραση
Διότι ολόκληρος ο κλήρος μας και κάθε μερίδιό μας βρίσκεται στην εξουσία του Θεού, και Αυτός είναι ο διανομέας των στεφάνων. «Σαλπίστε με σάλπιγγα πάνω στα βουνά, ηχήστε στα υψώματα, κηρύξτε στον οίκο Ων, εξέστη ο Βενιαμίν, ο Εφραίμ παραδόθηκε σε αφανισμό σε ημέρες ελέγχου. Στις φυλές του Ισραήλ φανέρωσα αξιόπιστα πράγματα». Έχει προαναφερθεί σαφώς ότι, εκτός από τις χρυσές δαμάλεις, ο καταραμένος Ιεροβοάμ εισήγαγε στους Ισραηλίτες και άλλους τρόπους ολέθριας ειδωλολατρίας και πλάνης. Διότι λάτρευαν σε όρη και βουνά τον Χαμώς και τον Βεελφεγώρ, «κάτω από δρυ και λεύκα και σκιερό δέντρο»· βρίσκονταν δε, όπως είπα, και στη Βαιθήλ και στη Δαν οι χρυσές δαμάλεις. Αλλά αυτή μεν ήταν η πλάνη του Ισραήλ· ο Ιούδας όμως, δηλαδή ο Βενιαμίν, τουτέστιν εκείνοι από τη φυλή του Ιούδα και του Βενιαμίν, δεν είχαν πλανηθεί λιγότερο, και λάτρευαν την «Αστάρτη, το βδέλυγμα των Σιδωνίων»· προσκυνούσαν δε και τον ήλιο. Και αυτό θα μας γίνει ξανά ολοφάνερο μέσω της φωνής του Ιεζεκιήλ. Διότι, όπως λέει ο ίδιος, οδηγήθηκε στα Ιεροσόλυμα «σε όραμα Θεού»· έπειτα είδε την πλάνη των κατοίκων. «Διότι είδα», λέει, «περίπου είκοσι πέντε άνδρες, με τα νώτα τους προς τον ναό του Κυρίου, και τα πρόσωπά τους προς την αντίθετη κατεύθυνση, και αυτοί προσκυνούσαν προς τα ανατολικά τον ήλιο». Πρόσεξε λοιπόν πώς μοιράζονταν την απώλεια, προσκρούοντας με πολλούς τρόπους και λυπώντας τον Θεό.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες