Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ 1:17

Κεφάλαιο Δ΄ ΛΟΥΚΑΣ. Είπε δε προς κάποιον άλλον: Ακολούθησέ με. Εκείνος δε είπε: Κύριε, επίτρεψέ μου να πάω πρώτα να θάψω τον πατέρα μου. Είπε δε σε αυτόν ο Κύριος: Άφησε τους νεκρούς να θάψουν τους δικούς τους νεκρούς· εσύ δε πήγαινε και διάγγελλε τη βασιλεία του Θεού. ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ. Όταν δε ευδόκησε ο Θεός, ο οποίος με ξεχώρισε από την κοιλιά της μητέρας μου και με κάλεσε διά της χάριτός Του, να αποκαλύψει τον Υιό Του σε εμένα, για να Τον ευαγγελίζομαι στα έθνη· αμέσως δεν συμβουλεύτηκα σάρκα και αίμα, ούτε πήγα στα Ιεροσόλυμα προς τους αποστόλους πριν από εμένα· αλλά αναχώρησα για την Αραβία, και επέστρεψα πάλι στη Δαμασκό.

«Ούτε ανέβηκα στα Ιεροσόλυμα προς τους πριν από εμένα αποστόλους». Αυτά τα λόγια, εάν κάποιος τα εξετάσει καθαυτά, φαίνεται να βρίθουν από πολλή μεγαλορρημοσύνη και να απέχουν πολύ από το αποστολικό φρόνημα. Διότι το να αποφαίνεται κανείς από μόνος του και να μην καθιστά κανέναν κοινωνό της γνώμης του, φαίνεται να αποτελεί γνώρισμα ανοησίας.

Ούτε ανέβηκα, λέγει, στους πριν από εμένα αποστόλους.

Διότι και τα δύο αυτά τα επισημαίνει, λέγοντας: «Αμέσως δεν συμβουλεύτηκα σάρκα και αίμα». Δεν είπε απλώς, «δεν συμβουλεύτηκα», αλλά, «αμέσως». Και αν μετά από αυτά ανέβηκε, δεν ήταν για να λάβει κάτι επιπλέον. «Αλλά αναχώρησα για την Αραβία». Δες φλογερή ψυχή· έσπευδε να καταλάβει τους τόπους που δεν είχαν ακόμη καλλιεργηθεί, αλλά βρίσκονταν ακόμα σε πιο άγρια κατάσταση. Διότι, αν παρέμενε μαζί με τους αποστόλους, εφόσον δεν είχε να μάθει τίποτα, το κήρυγμα θα εμποδιζόταν· επειδή έπρεπε αυτοί να διαδώσουν τον λόγο παντού. Γι' αυτό ο μακάριος αυτός, φλεγόμενος στο πνεύμα, καταπιάστηκε αμέσως με τη διδασκαλία ανθρώπων βαρβάρων και άγριων, επιλέγοντας έναν βίο γεμάτο αγώνες και πολύ κόπο.

ΙΑ΄. Και παρατήρησε την ταπεινοφροσύνη του. Διότι, αφού είπε: «Αναχώρησα στην Αραβία», πρόσθεσε: «Και πάλι επέστρεψα στη Δαμασκό». Δεν αναφέρει τα κατορθώματά του, ούτε ποιους κατήχησε και πόσους, μολονότι, αμέσως μετά το βάπτισμά του, επέδειξε τόσο μεγάλο ζήλο, ώστε να προκαλέσει σύγχυση στους Ιουδαίους, και οδήγησε σε τέτοιο παροξυσμό τόσο αυτούς όσο και τους Έλληνες, ώστε να του στήνουν ενέδρες και να επιθυμούν να τον θανατώσουν· πράγμα το οποίο δεν θα είχε συμβεί, εάν δεν είχε προσθέσει μεγάλο πλήθος στους πιστούς.

Επειδή, λοιπόν, νικιούνταν από τη διδασκαλία, στρέφονταν πλέον στον φόνο, πράγμα που αποτελούσε καθαρό σημάδι της νίκης του Παύλου. Όμως ο Χριστός δεν τον άφησε να πεθάνει, διαφυλάσσοντάς τον για το κήρυγμα· εντούτοις, ο ίδιος δεν αναφέρει τίποτα από αυτά τα κατορθώματα. Επομένως, όλα όσα λέει, δεν τα λέει από φιλοδοξία, ούτε για να θεωρηθεί ανώτερος από τους αποστόλους, ούτε επειδή πληγώνεται όταν τον εξευτελίζουν, αλλά επειδή φοβάται μήπως προκύψει από αυτό κάποια βλάβη στο κήρυγμα. Διότι αποκαλεί τον εαυτό του έκτρωμα, και πρώτο των αμαρτωλών, και έσχατο των αποστόλων, και ανάξιο μιας τέτοιας ονομασίας· και αυτά τα έλεγε αυτός που κοπίασε περισσότερο από όλους, πράγμα που αποτελεί το κατεξοχήν γνώρισμα της ταπεινοφροσύνης. Διότι εκείνος που δεν αναγνωρίζει κανένα καλό στον εαυτό του και μιλάει ταπεινά για τον εαυτό του, είναι απλώς ειλικρινής με ορθή κρίση, δεν είναι ταπεινόφρων· εκείνος όμως που, έχοντας λάβει τόσα στεφάνια, εκστομίζει τέτοια λόγια, αυτός είναι που γνωρίζει την αληθινή μετριοφροσύνη. Και συνεχίζει: «Και πάλι επέστρεψα στη Δαμασκό». Καίτοι πόσα πολλά είναι φυσικό να είχε κατορθώσει εκεί; Διότι για την πόλη αυτή αναφέρει ότι ο εθνάρχης του βασιλιά Αρέτα τη φρουρούσε ολόκληρη, επειδή ήθελε να συλλάβει και να παγιδεύσει αυτόν τον μακάριο άνδρα· γεγονός που αποτελούσε τη μεγαλύτερη απόδειξη ότι αυτός κατατρόπωνε σφοδρώς και κατά κράτος τους Ιουδαίους.

Διότι μια τόσο ξαφνική μεταβολή δεν θα ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί μέσω ανθρώπου. Επειδή η διδασκαλία που προέρχεται από ανθρώπους προοδεύει σταδιακά. Περιέχει όμως και κάποιο άλλο λανθάνον επιχείρημα. Διότι τους διδάσκει ήπια να μην εφαρμόζουν τις νομικές διατάξεις. Επειδή, εάν, λέει, αυτός που έδειξε τόσο μεγάλο ζήλο για τον νόμο, αφού εγκατέλειψε τα του νόμου, ήλθε προς τη σωτηρία που προέρχεται από την πίστη, είναι ολοφάνερο ότι εγκατέλειψε τον νόμο επειδή αυτός δεν μπόρεσε να προσφέρει την τελειότητα. Πολύ περισσότερο λοιπόν αυτοί που προσέδραμαν στην πίστη, δεν οφείλουν να επιδιώκουν αυτόν που δεν μπορεί να τελειοποιήσει. «Εκείνος που με ξεχώρισε από την κοιλιά της μητέρας μου, και με κάλεσε μέσω της χάριτός του για να αποκαλύψει τον Υιό του σε εμένα, ώστε να τον κηρύττω στα έθνη.» Εάν κλήθηκε από την κοιλιά της μητέρας του, προφανώς για το αποστολικό έργο, πώς έγινε διώκτης; Αυτήν όμως την απορία ο ίδιος την έλυσε σε άλλο σημείο, λέγοντας: «Ώστε σε εμένα πρώτον να δείξει ο Χριστός όλη τη μακροθυμία του, ως υπόδειγμα γι' αυτούς που πρόκειται να πιστέψουν σε αυτόν για να αποκτήσουν αιώνια ζωή. Αμέσως, δεν συμβουλεύτηκα σάρκα και αίμα, ούτε ανέβηκα στα Ιεροσόλυμα προς εκείνους που ήταν απόστολοι πριν από εμένα, αλλά αναχώρησα για την Αραβία, και πάλι επέστρεψα στη Δαμασκό.» Πάλι, αποτελεί αποδεικτικό στοιχείο το ότι δεν δέχθηκε τη διδασκαλία περί του Χριστού από ανθρώπους. Διότι πώς επρόκειτο να συμβουλευτεί ανθρώπους, αυτός που αξιώθηκε την άνωθεν διδασκαλία; «

Γαλ. 1,16-22 «Δεν συμβουλεύτηκα σάρκα.» Δεν παρεξέκλινα προς την άνεση και την ηδυπάθεια, ούτε επαναπαύθηκα σε ραστώνη και ολιγωρία θεωρώντας ότι έχω κατορθώσει κάτι σπουδαίο, αλλά διήνυα με ένταση τον δρόμο του Ευαγγελίου. —Ή ως εξής: Δεν προτίμησα να δω συγγενείς ή την οικία μου ή την πατρίδα, αλλά, αφού τα εγκατέλειψα όλα —διότι ούτε σε αυτό υστερώ σε σχέση με τους μαθητές γύρω από τον Πέτρο και τον Ιωάννη— αμέσως «στην Αραβία» και στη «Δαμασκό» και στο κήρυγμα έτρεχα. «Ούτε ανέβηκα στα Ιεροσόλυμα.» Δεν ανέβηκα, λέει, στα Ιεροσόλυμα για να δω «τους πριν από εμένα αποστόλους» και να μάθω κάτι από αυτούς· διότι ανέβηκε μεν στα Ιεροσόλυμα από τη Δαμασκό, όπως δηλώνουν οι Πράξεις, αλλά όχι για να μαθητεύσει, παρά για να κηρύξει και ο ίδιος τον Χριστό και να διδάξει την πίστη. Διότι με τον ίδιο τρόπο, λέει, που αναχώρησα για την Αραβία για να κηρύξω, και πάλι στη Δαμασκό, με τον ίδιο τρόπο πήγα και στα Ιεροσόλυμα. «Και μετά από τρία έτη» από τότε που κήρυττα και δίδασκα, ανέβηκα για να δω τον Πέτρο, όχι για να μάθω κάτι από αυτόν —διότι ήδη εγώ ευαγγελιζόμουν και κήρυττα. —Ή ως εξής: Από τον Πέτρο δεν έμαθα, μόνο τον είδα. Από τον Ιάκωβο δεν έμαθα, διότι και εκείνον μόνο τον είδα. Άλλον από τους αποστόλους δεν είδα. Μήπως όμως έμαθα από κάποιο άλλο, πιο ταπεινό και όχι τόσο επιφανές πρόσωπο;