Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ 1:18

Από πού είναι αυτό φανερό; Άκουσε τι λέει ο ίδιος: «Μέχρι αυτήν την ώρα και πεινούμε, και διψούμε, και γυμνητεύουμε». Ω, πόση δόξα είχε ήδη αποκτήσει στο κήρυγμα, κι όμως υπέμενε τόσα πολλά, διανύοντας πλέον το εικοστό έτος της αποστολής του, όταν τα έγραφε αυτά. «Διότι γνωρίζω», λέει, «έναν άνθρωπο πριν από δεκατέσσερα χρόνια, είτε βρισκόταν μέσα στο σώμα είτε εκτός του σώματος, δεν γνωρίζω»· και πάλι: «Μετά από τρία χρόνια», λέει, «ανέβηκα στα Ιεροσόλυμα».

Αλλά τίποτα από αυτά δεν λέει εδώ, ούτε θα τα είχε αναφέρει εκεί τότε, αν δεν είχε κρίνει και τότε ότι η περίσταση απαιτούσε την αφήγηση, αλλά θα είχε σιωπήσει· όπως ακριβώς και εδώ, λέγοντας ότι πήγε και αναχώρησε, δεν προσθέτει πλέον τα όσα έγιναν στη συνέχεια. Έπειτα, μετά από τρία έτη, ανέβηκα στα Ιεροσόλυμα για να γνωρίσω τον Πέτρο. Τι θα μπορούσε να είναι πιο ταπεινό από αυτή την ψυχή; Μετά από τόσα και τέτοια κατορθώματα, χωρίς να έχει καμία ανάγκη τον Πέτρο ούτε τη διδασκαλία του, αλλά όντας ισότιμος με αυτόν (διότι προς το παρόν δεν θα πω τίποτε περισσότερο), εντούτοις ανεβαίνει προς αυτόν ως προς ανώτερο και πρεσβύτερο· και η μόνη αιτία του ταξιδιού του εκεί είναι η γνωριμία του με τον Πέτρο. Βλέπεις πώς τους αποδίδει την πρέπουσα τιμή, και όχι μόνο δεν θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο, αλλά ούτε καν ίσο με εκείνους; Και αυτό είναι φανερό από το ταξίδι αυτό. Διότι, όπως ακριβώς σήμερα πολλοί από τους αδελφούς μας ταξιδεύουν για να συναντήσουν αγίους άνδρες, έτσι και ο Παύλος, έχοντας αυτή τη διάθεση, πήγαινε τότε προς τον Πέτρο· μάλλον δε και με πολύ μεγαλύτερη ταπείνωση.

Διότι οι μεν άνθρωποι σήμερα αποδημούν για χάρη κάποιας ωφέλειας· εκείνος όμως ο μακάριος τότε δεν ταξίδεψε με σκοπό να μάθει κάτι από αυτόν, ούτε για να δεχθεί κάποια διόρθωση, αλλά μόνο για τον εξής λόγο, για να τον δει και να τον τιμήσει με την παρουσία του. Διότι λέει: «για να ιστορήσω τον Πέτρο». Και δεν είπε «για να δω τον Πέτρο», αλλά «για να ιστορήσω τον Πέτρο», έκφραση δηλαδή που χρησιμοποιούν όσοι παρατηρούν επισταμένως τις μεγάλες και λαμπρές πόλεις. Τόσο άξιο μεγάλης σπουδής θεωρούσε ακόμη και το να δει απλώς τον άνδρα. Αυτό άλλωστε καθίσταται φανερό και από τις πράξεις του. Διότι, όταν ήλθε στα Ιεροσόλυμα, έχοντας επιστρέψει στην πίστη πολλούς από τα έθνη, και έχοντας επιτελέσει τόσα έργα όσα κανένας από τους άλλους, αφού δηλαδή κατηύθυνε στην ορθή πίστη την Παμφυλία, τη Λυκαονία, το έθνος των Κιλίκων, και προσήγαγε στον Χριστό όλους τους ανθρώπους σε εκείνο το μέρος της οικουμένης, πρώτα πηγαίνει στον Ιάκωβο με πολλή ταπεινοφροσύνη, ως προς ανώτερο και πιο αξιοσέβαστο.

Και παρέμεινα κοντά του δεκαπέντε ημέρες. Το να ταξιδέψει, λοιπόν, κανείς για χάρη του αποτελούσε δείγμα μεγάλης τιμής· το να παραμείνει όμως και τόσες ημέρες αποτελούσε δείγμα φιλίας και σφοδρότατης αγάπης. Άλλον όμως από τους αποστόλους δεν είδα, παρά μόνο τον Ιάκωβο, τον αδελφό του Κυρίου.

ζʹ. Εσύ όμως εξέτασε και από άλλη πλευρά, πώς δεν είναι πειστική η κατηγορία. Διότι τότε μεν, στην αρχή, όταν έλεγε: «Αυτόν τον Ιησού, τον οποίο εσείς σταυρώσατε, τον ανέστησε ο Θεός, λύνοντας τις ωδίνες του θανάτου», τότε βρισκόταν ανάμεσα σε εχθρούς, οι οποίοι διψούσαν ακόμη για φόνο, έβραζαν ακόμη από θυμό και ήθελαν ακόμη να κατασπαράξουν τους μαθητές. Επειδή βρισκόταν ακόμη στην ακμή του το πάθος τους, και η διάνοιά τους ήταν διογκωμένη από τον θυμό. Τώρα όμως, όταν ο Παύλος έγραφε αυτά, το κήρυγμα βρισκόταν ήδη στο δέκατο έβδομο έτος. Διότι, αφού είπε: «Μετά από τρία έτη ανέβηκα στα Ιεροσόλυμα», λέει πάλι ότι «Μετά από δεκατέσσερα έτη ανέβηκα στα Ιεροσόλυμα». Αυτός λοιπόν που δεν φοβήθηκε τότε στο ξεκίνημα του κηρύγματος, τώρα μετά από τόσο χρόνο φοβάται; Αυτός που δεν δείλιασε στα Ιεροσόλυμα, φοβάται στην Αντιόχεια; Αυτός που δεν πτοήθηκε τότε, όταν τον περικύκλωναν οι εχθροί, τώρα που δεν είναι παρόντες εχθροί, αλλά πιστοί και μαθητές, αγωνιά και φοβάται και δεν ορθοποδεί; Και πώς θα είχαν λογική αυτά, όταν δηλαδή η φωτιά άναβε και υψωνόταν προς τα πάνω να δείχνει τόλμη, ενώ όταν αυτή έσβησε και έγινε στάχτη να φοβάται και να τρέμει; Εάν ο Πέτρος ήταν δειλός και άνανδρος, στην αρχή του κηρύγματος, στη μητρόπολη των Ιουδαίων, όπου όλοι ήταν εχθροί, τότε θα έπρεπε να είχε φοβηθεί, και όχι μετά από τόσο χρόνο στην πλέον χριστιανική πόλη, ούτε ενώ ήταν παρόντες γνήσιοι φίλοι.

Η'. Είδες συντετριμμένη ψυχή; Είδες πώς θέτει τον εαυτό του κατώτερο από όλους τους αγίους, και όχι μόνο από τους αποστόλους; Αυτός, λοιπόν, που είχε τέτοια διάθεση απέναντι σε όλους, γνώριζε και πόση πρωτοκαθεδρία έπρεπε να απολαμβάνει ο Πέτρος, και τον σεβόταν περισσότερο από όλους τους ανθρώπους, και συμπεριφερόταν απέναντί του όπως ακριβώς του άξιζε. Και αυτό είναι φανερό από το εξής: Ολόκληρη η οικουμένη είχε στραμμένο το βλέμμα της σε αυτόν, οι μέριμνες των Εκκλησιών σε όλη τη γη εξαρτώνταν από τη δική του ψυχή, μεριμνούσε καθημερινά για αμέτρητα ζητήματα, από παντού τον περικύκλωναν φροντίδες, μέριμνες, διορθώσεις, συμβουλές, παραινέσεις, διδασκαλίες, διευθετήσεις αμέτρητων υποθέσεων· και αφού τα άφησε όλα αυτά, πήγε στα Ιεροσόλυμα, και καμία άλλη δεν ήταν η αιτία του ταξιδιού του, παρά μόνο το να δει τον Πέτρο, όπως λέει ο ίδιος: «Ανέβηκα στα Ιεροσόλυμα για να γνωρίσω τον Πέτρο»· τόσο πολύ τον τιμούσε και τον θεωρούσε ανώτερο από όλους. Τι λοιπόν; Μόλις τον είδε αναχώρησε αμέσως; Καθόλου· αλλά παρέμεινε κοντά του δεκαπέντε ημέρες. Αν λοιπόν, πες μου, έβλεπες κάποιον στρατηγό, γενναίο και θαυμαστό, ενώ ο πόλεμος έχει ξεσπάσει, ο στρατός έχει παραταχθεί, η μάχη μαίνεται, και αμέτρητες υποθέσεις τον καλούν από παντού, να αφήνει την παράταξη και να πηγαίνει να επισκεφθεί κάποιον φίλο του, άραγε θα αναζητούσες, πες μου, άλλη μεγαλύτερη απόδειξη από αυτήν για την αγάπη και την εκτίμησή του προς εκείνον τον άνθρωπο; Εγώ τουλάχιστον νομίζω πως όχι.

Αυτό, λοιπόν, να αναλογίζεσαι και για τον Παύλο και τον Πέτρο. Διότι και εδώ είχε ξεσπάσει ένας σκληρός πόλεμος, και υπήρχε παράταξη και μάχη, όχι μόνο εναντίον ανθρώπων, αλλά εναντίον των αρχών, των εξουσιών, των κοσμοκρατόρων του σκότους τούτου του αιώνος, και επρόκειτο για μάχη υπέρ της σωτηρίας των ανθρώπων. Αλλά όμως, τόσο πολύ σεβόταν τον Πέτρο, ώστε, αν και επικρέματο και τον πίεζε μια τόσο μεγάλη ανάγκη, έσπευσε για χάρη του στα Ιεροσόλυμα, έμεινε κοντά του δεκαπέντε ημέρες και τότε επέστρεψε. Γνωρίσατε την ανδρεία του Πέτρου, μάθατε τη φιλοφροσύνη του Παύλου, την οποία έδειχνε προς όλους τους αποστόλους, αλλά και προς τον ίδιο τον Πέτρο. Είναι ανάγκη, λοιπόν, να προχωρήσουμε στη λύση του ζητήματος. Διότι, εάν και αυτός αγαπούσε τον Πέτρο, και εκείνος δεν ήταν δειλός και άνανδρος, και η φιλονικία και η αντίσταση δεν πήγαζαν από την ψυχή τους, τι άραγε σημαίνουν τα όσα λέγονται; Και για ποιον λόγο οικονομήθηκαν όλα αυτά;

Θα ήθελα να δω τη σκόνη των χεριών που βρέθηκαν σε αλυσίδες, μέσω της επιθέσεως των οποίων χορηγούνταν το Άγιο Πνεύμα, μέσω των οποίων γράφτηκαν οι θείες επιστολές· εκείνων των χεριών, τα οποία, όταν τα είδε η έχιδνα, έπεσε στη φωτιά. Θα ήθελα να δω τη σκόνη των ματιών που τυφλώθηκαν για καλό σκοπό, που ανέβλεψαν για τη σωτηρία της οικουμένης, που αξιώθηκαν να δουν τον Χριστό ακόμη και όταν βρίσκονταν στο σώμα, που έβλεπαν τα γήινα και συνάμα δεν τα έβλεπαν, που έβλεπαν τα αόρατα, που δεν γνώρισαν ύπνο, που αγρυπνούσαν τα μεσάνυχτα, που δεν έπασχαν από τις συνήθεις παθήσεις των οφθαλμών. Θα ήθελα να δω επίσης τη σκόνη εκείνων των ποδιών, που περιέτρεξαν την οικουμένη και δεν κουράστηκαν, που δέθηκαν στο ξύλο όταν σείστηκε το δεσμωτήριο, που περιήλθαν γη κατοικημένη και ακατοίκητη, που οδοιπορούσαν συχνά. Και τι χρειάζεται να αναφέρομαι λεπτομερώς; Θα ήθελα να δω τον τάφο, όπου είναι εναποτεθειμένα τα όπλα της δικαιοσύνης, τα όπλα του φωτός, τα μέλη που τώρα ζουν, ενώ ήταν νεκρωμένα όταν ζούσε, τα μέλη του Χριστού, εκείνα που είχαν ενδυθεί τον Χριστό, τον ναό του Πνεύματος, την άγια οικοδομή, τα δεμένα με το Πνεύμα, τα προσηλωμένα στον φόβο του Χριστού, εκείνα που φέρουν τα στίγματα του Χριστού. Αυτό το σώμα προστατεύει σαν τείχος εκείνη την πόλη, το οποίο είναι πιο ασφαλές από κάθε πύργο και από αμέτρητους περιβόλους· και μαζί με αυτό, και το σώμα του Πέτρου· διότι και όσο ζούσε τον τιμούσε· «Διότι ανέβηκα στα Ιεροσόλυμα για να γνωρίσω τον Πέτρο».

Έπειτα, μετά από τρία έτη, ανέβηκα στα Ιεροσόλυμα για να γνωρίσω τον Πέτρο, και παρέμεινα κοντά του δεκαπέντε ημέρες· άλλον δε από τους αποστόλους δεν είδα, παρά μόνο τον Ιάκωβο, τον αδελφό του Κυρίου.

Γαλ. 1,16-22 «Δεν συμβουλεύτηκα σάρκα.» Δεν παρεξέκλινα προς την άνεση και την ηδυπάθεια, ούτε επαναπαύθηκα σε ραστώνη και ολιγωρία θεωρώντας ότι έχω κατορθώσει κάτι σπουδαίο, αλλά διήνυα με ένταση τον δρόμο του Ευαγγελίου. —Ή ως εξής: Δεν προτίμησα να δω συγγενείς ή την οικία μου ή την πατρίδα, αλλά, αφού τα εγκατέλειψα όλα —διότι ούτε σε αυτό υστερώ σε σχέση με τους μαθητές γύρω από τον Πέτρο και τον Ιωάννη— αμέσως «στην Αραβία» και στη «Δαμασκό» και στο κήρυγμα έτρεχα. «Ούτε ανέβηκα στα Ιεροσόλυμα.» Δεν ανέβηκα, λέει, στα Ιεροσόλυμα για να δω «τους πριν από εμένα αποστόλους» και να μάθω κάτι από αυτούς· διότι ανέβηκε μεν στα Ιεροσόλυμα από τη Δαμασκό, όπως δηλώνουν οι Πράξεις, αλλά όχι για να μαθητεύσει, παρά για να κηρύξει και ο ίδιος τον Χριστό και να διδάξει την πίστη. Διότι με τον ίδιο τρόπο, λέει, που αναχώρησα για την Αραβία για να κηρύξω, και πάλι στη Δαμασκό, με τον ίδιο τρόπο πήγα και στα Ιεροσόλυμα. «Και μετά από τρία έτη» από τότε που κήρυττα και δίδασκα, ανέβηκα για να δω τον Πέτρο, όχι για να μάθω κάτι από αυτόν —διότι ήδη εγώ ευαγγελιζόμουν και κήρυττα. —Ή ως εξής: Από τον Πέτρο δεν έμαθα, μόνο τον είδα. Από τον Ιάκωβο δεν έμαθα, διότι και εκείνον μόνο τον είδα. Άλλον από τους αποστόλους δεν είδα. Μήπως όμως έμαθα από κάποιο άλλο, πιο ταπεινό και όχι τόσο επιφανές πρόσωπο;