Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ 1:20

Διότι, εάν ήθελε να υποδείξει ποιον εννοούσε, ήταν δυνατόν να το κάνει σαφές και από κάποιο άλλο γνώρισμα, και να πει «τον γιο του Κλωπά», όπως ακριβώς ανέφερε και ο ευαγγελιστής. Αλλά δεν είπε έτσι, παρά, επειδή θεωρούσε τους τίτλους τιμής των αποστόλων ως δικούς του, σαν να ανύψωνε τον εαυτό του, με τον ίδιο τρόπο τιμά και εκείνον. Διότι δεν τον ονόμασε έτσι, όπως είπα, αλλά πώς; «Τον αδελφό του Κυρίου». Αν και βέβαια δεν ήταν κατά σάρκα αδελφός του Κυρίου, αλλά έτσι εθεωρείτο· όμως ούτε και έτσι απέφυγε να αναφέρει το αξίωμα του ανδρός. Και από πολλά άλλα σημεία αποδεικνύεται ότι διέκειτο προς όλους τους αποστόλους με τόση γνησιότητα, όπως ακριβώς του άρμοζε. «Αυτά δε που σας γράφω, ιδού ενώπιον του Θεού διαβεβαιώνω ότι δεν λέω ψέματα». Είδες πώς μέσα από όλα ομοίως εκλάμπει η ταπεινοφροσύνη αυτής της άγιας ψυχής; Διότι, σαν να αγωνιζόταν σε δικαστήριο και επρόκειτο να λογοδοτήσει, με τέτοια σπουδή φρόντισε να απολογηθεί.

«Αυτά δε που σας γράφω, ιδού, ενώπιον του Θεού βεβαιώνω ότι δεν λέγω ψέματα. Έπειτα πήγα στις περιοχές της Συρίας και της Κιλικίας. Ήμουν δε άγνωστος προσωπικά στις εν Χριστώ Εκκλησίες της Ιουδαίας· μόνο είχαν ακούσει ότι "Εκείνος που κάποτε μας κατεδίωκε, τώρα κηρύττει την πίστη που άλλοτε προσπαθούσε να εξολοθρεύσει"· και δόξαζαν εξαιτίας μου τον Θεό.» ΚΕΦΑΛΑΙΟ Βʹ. «Έπειτα, μετά από δεκατέσσερα χρόνια, ανέβηκα πάλι στα Ιεροσόλυμα μαζί με τον Βαρνάβα, παίρνοντας μαζί μου και τον Τίτο· και ανέβηκα κατόπιν αποκαλύψεως.» Δεν ήλθα για να διδαχθώ, λέγει, αλλά για να επισκεφθώ από κοντά· πράγμα το οποίο αποτελεί απλώς ένδειξη τιμής προς αυτόν. «Και τους εξέθεσα το Ευαγγέλιο που κηρύττω στα έθνη· κατ' ιδίαν δε στους εξέχοντες, μήπως τυχόν τρέχω ή έτρεξα μάταια.» Στην αρχή, βέβαια, όταν δέχθηκε το Ευαγγέλιο, δεν ανέβηκε, ούτε το εξέθεσε στους αποστόλους. Διότι, αφού το είχε μάθει από τον Χριστό, δεν είχε ανάγκη από τη δική τους διδασκαλία.

Γαλ. 1,16-22 «Δεν συμβουλεύτηκα σάρκα.» Δεν παρεξέκλινα προς την άνεση και την ηδυπάθεια, ούτε επαναπαύθηκα σε ραστώνη και ολιγωρία θεωρώντας ότι έχω κατορθώσει κάτι σπουδαίο, αλλά διήνυα με ένταση τον δρόμο του Ευαγγελίου. —Ή ως εξής: Δεν προτίμησα να δω συγγενείς ή την οικία μου ή την πατρίδα, αλλά, αφού τα εγκατέλειψα όλα —διότι ούτε σε αυτό υστερώ σε σχέση με τους μαθητές γύρω από τον Πέτρο και τον Ιωάννη— αμέσως «στην Αραβία» και στη «Δαμασκό» και στο κήρυγμα έτρεχα. «Ούτε ανέβηκα στα Ιεροσόλυμα.» Δεν ανέβηκα, λέει, στα Ιεροσόλυμα για να δω «τους πριν από εμένα αποστόλους» και να μάθω κάτι από αυτούς· διότι ανέβηκε μεν στα Ιεροσόλυμα από τη Δαμασκό, όπως δηλώνουν οι Πράξεις, αλλά όχι για να μαθητεύσει, παρά για να κηρύξει και ο ίδιος τον Χριστό και να διδάξει την πίστη. Διότι με τον ίδιο τρόπο, λέει, που αναχώρησα για την Αραβία για να κηρύξω, και πάλι στη Δαμασκό, με τον ίδιο τρόπο πήγα και στα Ιεροσόλυμα. «Και μετά από τρία έτη» από τότε που κήρυττα και δίδασκα, ανέβηκα για να δω τον Πέτρο, όχι για να μάθω κάτι από αυτόν —διότι ήδη εγώ ευαγγελιζόμουν και κήρυττα. —Ή ως εξής: Από τον Πέτρο δεν έμαθα, μόνο τον είδα. Από τον Ιάκωβο δεν έμαθα, διότι και εκείνον μόνο τον είδα. Άλλον από τους αποστόλους δεν είδα. Μήπως όμως έμαθα από κάποιο άλλο, πιο ταπεινό και όχι τόσο επιφανές πρόσωπο;