Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ 1:22

Αλλά για ποιον λόγο δεν τον μετονόμασε αμέσως, παρά περίμενε να περάσει πολύς χρόνος; Διότι, εάν τον μετονόμαζε αμέσως μόλις προσήλθε στην πίστη, δεν θα γινόταν φανερή η μεταβολή του Παύλου και η μετάστασή του. Αλλά, όπως ακριβώς συμβαίνει με τους δούλους, οι οποίοι, όταν δραπετεύσουν και αλλάξουν αμέσως τα ονόματά τους, γίνονται αφανείς, το ίδιο θα είχε συμβεί και με τον Παύλο· εάν δηλαδή, εγκαταλείποντας αμέσως τους Ιουδαίους και ερχόμενος σε εμάς, είχε μετονομαστεί, κανείς δεν θα γνώριζε ότι ο ίδιος ο διώκτης είναι ο ευαγγελιστής. Αυτό όμως ήταν το επιδιωκόμενο, το να μάθουν ότι αυτός που ήταν διώκτης, έγινε απόστολος. Διότι αυτό ακριβώς ήταν που συγκλόνιζε τους Ιουδαίους, το ότι δηλαδή τον δάσκαλο που στεκόταν υπερασπιστής τους, τον έβρισκαν πλέον να είναι εναντίον τους. Για να μην αποκρύψει λοιπόν η απότομη αλλαγή του ονόματος τη μεταβολή της προαιρέσεώς του, τον αφήνει για πολύ καιρό να διατηρεί την προηγούμενη ονομασία του· ώστε, όταν μάθουν όλοι ότι αυτός είναι εκείνος που δίωκε πρωτύτερα την Εκκλησία, τότε πλέον, αφού έχει γίνει γνώριμος σε όλους, να του αλλάξει και την ονομασία. Και ότι αυτή είναι η αιτία, άκουσέ τον να το λέει ο ίδιος: «Ήλθα στα κλίματα της Συρίας και της Κιλικίας· ήμουν δε άγνωστος κατά το πρόσωπο στις Εκκλησίες της Ιουδαίας που βρίσκονται στην Παλαιστίνη», λέει. Εάν όμως ήταν άγνωστος στις Εκκλησίες της Παλαιστίνης, όπου και διέμενε, πολύ περισσότερο θα ήταν σε όσες βρίσκονταν αλλού. «Ήμουν δε άγνωστος κατά το πρόσωπο», λέει, όχι κατά το όνομα. Γιατί «άγνωστος κατά το πρόσωπο»;

Γι' αυτό τον λόγο, ούτε καν σε μια απλή συνάντηση δεν τους είδε· και αυτό καθίσταται σαφές από όσα ακολουθούν. Διότι, λέγει, «ήμουν άγνωστος κατά πρόσωπο στις Εκκλησίες της Ιουδαίας. Μόνον άκουγαν ότι εκείνος που κάποτε μας κατεδίωκε, τώρα ευαγγελίζεται την πίστη, την οποία κάποτε προσπαθούσε να καταστρέψει». Τι θα μπορούσε να είναι πιο μετριόφρον από αυτήν την ψυχή; Διότι, όταν μεν αναφερόταν σε όσα αποτελούσαν κατηγορία εναντίον του, όπως το ότι κατεδίωκε την Εκκλησία και την κατέστρεφε, τα εξέθεσε με πολλή υπερβολή, διαπομπεύοντας ο ίδιος τον προηγούμενο βίο του· εκείνα όμως που επρόκειτο να τον αναδείξουν λαμπρό, αυτά τα αντιπαρέρχεται.

Και ενώ μπορούσε, εάν το επιθυμούσε, να αναφέρει όλα τα κατορθώματά του, δεν παραθέτει κανένα από αυτά, αλλά, προσπερνώντας με έναν μόνο λόγο ένα άφατο πέλαγος, και λέγοντας ότι «Ήλθα στα μέρη της Συρίας και της Κιλικίας», και ότι «Άκουγαν μόνον ότι εκείνος που κάποτε μας κατεδίωκε, τώρα κηρύττει την πίστη την οποία άλλοτε προσπαθούσε να καταστρέψει», δεν πρόσθεσε τίποτε περισσότερο. Τι θέλει να πει, όμως, λέγοντας ότι «Ήμουν άγνωστος στις Εκκλησίες της Ιουδαίας»; Για να κατανοήσεις ότι απείχε τόσο πολύ από το να τους κηρύξει την περιτομή, ώστε δεν τους ήταν γνωστός ούτε καν εξ όψεως. «Και δόξαζαν στο πρόσωπό μου τον Θεό».

«Αυτά δε που σας γράφω, ιδού, ενώπιον του Θεού βεβαιώνω ότι δεν λέγω ψέματα. Έπειτα πήγα στις περιοχές της Συρίας και της Κιλικίας. Ήμουν δε άγνωστος προσωπικά στις εν Χριστώ Εκκλησίες της Ιουδαίας· μόνο είχαν ακούσει ότι "Εκείνος που κάποτε μας κατεδίωκε, τώρα κηρύττει την πίστη που άλλοτε προσπαθούσε να εξολοθρεύσει"· και δόξαζαν εξαιτίας μου τον Θεό.» ΚΕΦΑΛΑΙΟ Βʹ. «Έπειτα, μετά από δεκατέσσερα χρόνια, ανέβηκα πάλι στα Ιεροσόλυμα μαζί με τον Βαρνάβα, παίρνοντας μαζί μου και τον Τίτο· και ανέβηκα κατόπιν αποκαλύψεως.» Δεν ήλθα για να διδαχθώ, λέγει, αλλά για να επισκεφθώ από κοντά· πράγμα το οποίο αποτελεί απλώς ένδειξη τιμής προς αυτόν. «Και τους εξέθεσα το Ευαγγέλιο που κηρύττω στα έθνη· κατ' ιδίαν δε στους εξέχοντες, μήπως τυχόν τρέχω ή έτρεξα μάταια.» Στην αρχή, βέβαια, όταν δέχθηκε το Ευαγγέλιο, δεν ανέβηκε, ούτε το εξέθεσε στους αποστόλους. Διότι, αφού το είχε μάθει από τον Χριστό, δεν είχε ανάγκη από τη δική τους διδασκαλία.

Γαλ. 1,16-22 «Δεν συμβουλεύτηκα σάρκα.» Δεν παρεξέκλινα προς την άνεση και την ηδυπάθεια, ούτε επαναπαύθηκα σε ραστώνη και ολιγωρία θεωρώντας ότι έχω κατορθώσει κάτι σπουδαίο, αλλά διήνυα με ένταση τον δρόμο του Ευαγγελίου. —Ή ως εξής: Δεν προτίμησα να δω συγγενείς ή την οικία μου ή την πατρίδα, αλλά, αφού τα εγκατέλειψα όλα —διότι ούτε σε αυτό υστερώ σε σχέση με τους μαθητές γύρω από τον Πέτρο και τον Ιωάννη— αμέσως «στην Αραβία» και στη «Δαμασκό» και στο κήρυγμα έτρεχα. «Ούτε ανέβηκα στα Ιεροσόλυμα.» Δεν ανέβηκα, λέει, στα Ιεροσόλυμα για να δω «τους πριν από εμένα αποστόλους» και να μάθω κάτι από αυτούς· διότι ανέβηκε μεν στα Ιεροσόλυμα από τη Δαμασκό, όπως δηλώνουν οι Πράξεις, αλλά όχι για να μαθητεύσει, παρά για να κηρύξει και ο ίδιος τον Χριστό και να διδάξει την πίστη. Διότι με τον ίδιο τρόπο, λέει, που αναχώρησα για την Αραβία για να κηρύξω, και πάλι στη Δαμασκό, με τον ίδιο τρόπο πήγα και στα Ιεροσόλυμα. «Και μετά από τρία έτη» από τότε που κήρυττα και δίδασκα, ανέβηκα για να δω τον Πέτρο, όχι για να μάθω κάτι από αυτόν —διότι ήδη εγώ ευαγγελιζόμουν και κήρυττα. —Ή ως εξής: Από τον Πέτρο δεν έμαθα, μόνο τον είδα. Από τον Ιάκωβο δεν έμαθα, διότι και εκείνον μόνο τον είδα. Άλλον από τους αποστόλους δεν είδα. Μήπως όμως έμαθα από κάποιο άλλο, πιο ταπεινό και όχι τόσο επιφανές πρόσωπο;

Και πώς μπορεί να ευσταθεί αυτό, το να μάθω από εκείνους οι οποίοι ούτε το πρόσωπό μου δεν είχαν δει; <Διότι ήμουν άγνωστος προσωπικά στις εν Χριστώ εκκλησίες της Ιουδαίας>. Διότι οι υπόλοιποι είχαν ανάγκη διδασκαλίας, αλλά δεν δίδασκαν. Επομένως δεν έμαθα από άνθρωπο.