Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ 4:27

5 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

γέγραπται γάρ· εὐφράνθητι στεῖρα ἡ οὐ τίκτουσα, ῥῆξον καὶ βόησον ἡ οὐκ ὠδίνουσα· ὅτι πολλὰ τὰ τέκνα τῆς ἐρήμου μᾶλλον ἢ τῆς ἐχούσης τὸν ἄνδρα.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–5 από 5

Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Γλαφυρά εἰς τὴν Πεντάτευχον
Ἅτινά ἐστιν ἀλληγορούμενα. Αὗται γάρ εἰσιν αἱ δύο διαθῆκαι· μία μὲν, ἀπὸ ὄρους Σινᾶ, εἰς δουλείαν γεννῶσα, ἥτις ἐστὶν Ἄγαρ. Τὸ γὰρ Σινᾶ, ὄρος ἐστὶν ἐν τῇ Ἀραβίᾳ· συστοιχεῖ δὲ τῇ νῦν Ἱερουσαλὴμ, δουλεύει δὲ μετὰ τῶν τέκνων αὐτῆς. Ἡ δὲ ἄνω Ἱερουσαλὴμ, ἐλευθέρα ἐστὶν, ἥτις ἐστὶ μήτηρ ἡμῶν. Γέγραπται γάρ· Εὐφράνθητι στεῖρα ἡ οὐ τίκτουσα, ῥῆξον καὶ βόησον ἡ οὐκ ὠδίνουσα, ὅτι πολλὰ τὰ τέκνα τῆς ἐρήμου μᾶλλον, ἢ τῆς ἐχούσης τὸν ἄνδρα. Ἡμεῖς δὲ, ἀδελφοὶ, κατὰ Ἰσαὰκ ἐπαγγελίας τέκνα ἐσμέν. Ἀλλ᾽ ὥσπερ τότε ὁ κατὰ σάρκα γεννηθεὶς ἐδίωκε τὸν κατὰ πνεῦμα, οὕτως καὶ νῦν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αυτά έχουν αλληγορική σημασία. Διότι αυτές είναι οι δύο διαθήκες· η μία από το όρος Σινά, η οποία γεννά παιδιά για δουλεία, που είναι η Άγαρ. Διότι το Σινά είναι όρος στην Αραβία· και αντιστοιχεί στη σημερινή Ιερουσαλήμ, η οποία είναι δούλη μαζί με τα τέκνα της. Η άνω Ιερουσαλήμ όμως είναι ελεύθερη, η οποία είναι μητέρα όλων μας. Διότι είναι γραμμένο: «Ευφράνσου στείρα, εσύ που δεν γεννάς, ξέσπασε σε φωνές και βόησε εσύ που δεν νιώθεις ωδίνες τοκετού, διότι τα τέκνα της έρημης είναι πολύ περισσότερα από εκείνης που έχει τον άνδρα». Εμείς όμως, αδελφοί, όπως ο Ισαάκ, είμαστε τέκνα της επαγγελίας. Αλλά όπως τότε εκείνος που γεννήθηκε κατά σάρκα δίωκε αυτόν που γεννήθηκε κατά πνεύμα, έτσι συμβαίνει και τώρα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἐπιφάνιος Σαλαμῖνος Κύπρου Πανάριον
Τὸ δὲ πλεῖον ἢ ἔλαττον κατὰ σύνεσιν εἰδέναι τινὰς οὐκ ἐν τῷ τὴν ὑπόθεσιν αὐτὴν ἀλλάσσειν γίνεται καὶ ἄλλον θεὸν παρεπινοεῖν παρὰ τὸν δημιουργὸν καὶ ποιητὴν καὶ τροφέα τοῦδε τοῦ παντός, ὡς μὴ ἀρκουμένους τούτῳ, ἢ ἄλλον Χριστὸν ἢ ἄλλον Μονογενῆ, ἀλλὰ ἐν τῷ τὰ ὅσα ἐν παραβολαῖς εἴρηται προσεπεξεργάζεσθαι καὶ συνοικειοῦν τῇ τῆς πίστεως ὑποθέσει καὶ ἐν τῷ τήν τε πραγματείαν καὶ τὴν οἰκονομίαν τοῦ θεοῦ τὴν ἐπὶ τῇ ἀνθρωπότητι γενομένην ἐκδιηγεῖσθαι καὶ ὅτι ἐμακροθύμησεν ὁ θεὸς ἐπί τε τῇ τῶν παραβεβηκότων ἀγγέλων ἀποστασίᾳ καὶ ἐπὶ τῇ παρακοῇ τῶν ἀνθρώπων σαφηνίζειν· καὶ διὰ τί τὰ μὲν πρόσκαιρα τὰ δὲ αἰώνια καὶ τὰ μὲν οὐράνια τὰ δὲ ἐπίγεια εἷς καὶ ὁ αὐτὸς θεὸς πεποίηκεν ἀπαγγέλλειν· καὶ διὰ τί ἀόρατος ὢν ἐφάνη τοῖς προφήταις ὁ θεὸς οὐκ ἐν μιᾷ ἰδέᾳ, ἀλλὰ ἄλλως ἄλλοις συνιεῖν· καὶ διὰ τί διαθῆκαι πλείους γεγόνασι τῇ ἀνθρωπότητι μηνύειν, καὶ τίς ἑκάστης τῶν διαθηκῶν ὁ χαρακτὴρ διδάσκειν· καὶ διὰ τί συνέκλεισε πάντα εἰς ἀπείθειαν ὁ θεός, ἵνα τοὺς πάντας ἐλεήσῃ, ἐξερευνᾶν· καὶ διὰ τί ὁ Λόγος τοῦ θεοῦ σὰρξ ἐγένετο καὶ ἔπαθεν, εὐχαριστεῖν· καὶ διὰ τί ἐπ᾽ ἐσχάτων τῶν καιρῶν ἡ παρουσία τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ, τουτέστιν ἐν τῷ τέλει ἐφάνη ἡ ἀρχή, ἀπαγγέλλειν· καὶ περὶ τοῦ τέλους καὶ τῶν μελλόντων ὅσα τε κεῖται ἐν ταῖς γραφαῖς, ἀναπτύσσειν· καὶ τί ὅτι τὰ ἀπεγνωσμένα ἔθνη συγκληρονόμα καὶ σύσσωμα καὶ συμμέτοχα τῶν ἁγίων πεποίηκεν ὁ θεός, μὴ σιωπᾶν· καὶ πῶς τὸ θνητὸν τοῦτο σαρκίον ἐνδύσεται ἀθανασίαν καὶ τὸ φθαρτὸν ἀφθαρσίαν, διαγγέλλειν· πῶς τε ἐρεῖ «ὁ οὐ λαὸς λαὸς καὶ ἡ οὐκ ἠγαπημένη ἠγαπημένη», καὶ πῶς «πλείονα τῆς ἐρήμου τὰ τέκνα, μᾶλλον ἢ τῆς ἐχούσης τὸν ἄνδρα» κηρύσσειν—ἐπὶ τούτων γὰρ καὶ ἐπὶ τῶν ὁμοίων αὐτοῖς ἐπεβόησεν ὁ ἀπόστολος «ὦ βάθος πλούτου καὶ σοφίας καὶ γνώσεως θεοῦ, ὡς ἀνεξερεύνητα τὰ κρίματα αὐτοῦ καὶ ἀνεξιχνίαστοι αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ», ἀλλὰ οὐκ ἐν τῷ ὑπὲρ τὸν κτιστὴν καὶ δημιουργὸν Μητέρα τούτου καὶ αὐτῶν Ἐνθύμησιν Αἰῶνος πεπλανημένου παρεπινοεῖν καὶ εἰς τοσοῦτον ἥκειν βλασφημίας· οὐδὲ 〈ἐν τῷ〉 τὸ ὑπὲρ ταύτην πάλιν Πλήρωμα τότε μὲν τριάκοντα, νῦν δὲ † ἀνήριθμον φῦλον Αἰώνων ἐπιψεύδεσθαι, καθὼς λέγουσιν οὗτοι οἱ ἀληθῶς ἔρημοι θείας συνέσεως διδάσκαλοι, τῆς οὔσης ἐκκλησίας πάσης μίαν καὶ τὴν αὐτὴν πίστιν ἐχούσης εἰς πάντα τὸν κόσμον, καθὼς προέφαμεν. 32.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Το να γνωρίζουν όμως κάποιοι περισσότερα ή λιγότερα ανάλογα με τη σύνεσή τους δεν έγκειται στο να αλλάζουν την ίδια την υπόθεση της πίστεως και να επινοούν άλλον Θεό πέρα από τον Δημιουργό, Ποιητή και Τροφό αυτού του σύμπαντος, σαν να μην αρκούνται σε αυτόν, ούτε άλλον Χριστό ή άλλον Μονογενή, αλλά στο να επεξεργάζονται πληρέστερα όσα έχουν ειπωθεί μέσα από παραβολές και να τα εναρμονίζουν με την υπόθεση της πίστεως. Έγκειται επίσης στο να εκδιηγούνται αναλυτικά την πραγματεία και την οικονομία του Θεού που έγινε για την ανθρωπότητα, και στο να αποσαφηνίζουν ότι ο Θεός μακροθύμησε τόσο για την αποστασία των παραβατών αγγέλων όσο και για την παρακοή των ανθρώπων· και στο να εξηγούν γιατί ένας και ο αυτός Θεός δημιούργησε άλλα μεν πράγματα πρόσκαιρα και άλλα αιώνια, και άλλα επουράνια και άλλα επίγεια· και στο να κατανοούν γιατί ο Θεός, όντας αόρατος, φανερώθηκε στους προφήτες όχι με μία μόνο μορφή, αλλά διαφορετικά στον καθένα· και στο να φανερώνουν γιατί δόθηκαν περισσότερες διαθήκες στην ανθρωπότητα, και να διδάσκουν ποιος είναι ο χαρακτήρας της κάθε διαθήκης· και στο να εξερευνούν γιατί ο Θεός συνέκλεισε τα πάντα στην απείθεια, ώστε να ελεήσει τους πάντες· και στο να ευχαριστούν για το ότι ο Λόγος του Θεού έγινε σάρκα και έπαθε· και στο να αναγγέλλουν γιατί η παρουσία του Υιού του Θεού συνέβη στους έσχατους καιρούς, δηλαδή (γιατί) στο τέλος φανερώθηκε η αρχή· και στο να ερμηνεύουν όσα αναφέρονται στις Γραφές για το τέλος και για τα μέλλοντα· και στο να μην αποσιωπούν γιατί ο Θεός κατέστησε τα απελπισμένα έθνη συγκληρονόμα, σύσσωμα και συμμέτοχα των αγίων· και στο να διακηρύσσουν πώς αυτό το θνητό σαρκίο θα ενδυθεί την αθανασία και το φθαρτό την αφθαρσία· και στο να κηρύσσουν πώς θα πει: «Ο μη λαός λαός και η μη αγαπημένη αγαπημένη», και πώς «είναι περισσότερα τα τέκνα της έρημης, παρά εκείνης που έχει τον άνδρα» — διότι για αυτά και για τα παρόμοιά τους αναφώνησε ο απόστολος: «Ω, βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσης του Θεού, πόσο ανεξερεύνητα είναι τα κρίματά του και ανεξιχνίαστοι οι δρόμοι του». Δεν έγκειται (η σύνεση) στο να επινοούν πάνω από τον Κτίστη και Δημιουργό τη Μητέρα του, καθώς και την Ενθύμηση κάποιου πλανημένου Αιώνα, και να φτάνουν σε τέτοιο βαθμό βλασφημίας· ούτε στο να πλάθουν ψεύδη ότι πάνω από αυτήν υπάρχει πάλι το Πλήρωμα (που αποτελούνταν) άλλοτε μεν από τριάντα, ενώ τώρα από αναρίθμητο πλήθος Αιώνων, όπως λένε αυτοί οι δάσκαλοι που είναι πραγματικά στερημένοι από θεία σύνεση, ενώ ολόκληρη η Εκκλησία που υπάρχει διακρατεί μία και την αυτή πίστη σε όλο τον κόσμο, όπως προαναφέραμε. 32.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος ὁ Νύσσης Πρὸς τοὺς δυσχεραίνοντας ταῖς ἐπιτιμήσεσιν
Καὶ διὰ τοῦτο χρεία τῷ μὲν ἀσκουμένῳ τοῦ μοχθεῖν, τῷ δὲ ἀσκοῦντι καὶ πληγῆς καὶ τραχύτητος. Καὶ τῷ μὲν Μωσαϊκῷ νόμῳ αἱ τέσσαρες δεκάδες μέχρι νῦν αἱ νομικαὶ τῶν πληγῶν παραμένουσιν, οὐ τῷ εὐαγγελικῷ δὲ βίῳ· ἐπειδὴ πάντων ὁ λόγος ἐστὶ, καὶ ἔλεος, καὶ ῥάβδος, καὶ παράκλησις, καὶ πληγή. Οὐ γὰρ τύπτομέν σε ὡς οἰκέτην, ἀλλὰ παιδεύομέν σε ὡς ἐλεύθερον· σοὶ γὰρ ἐκ τῆς Σάῤῥας τῆς ἐλευθέρας τὸ γένος, οὐκ ἐκ τῆς Ἄγαρ τῆς δούλης. Αἰδούμεθά σε ὡς υἱὸν τῆς ἐλευθέρας, οὐκ ἀτιμάζομεν ὡς γέννημα τῆς παιδίσκης. Διὰ τοῦτο ταῖς ἐλευθερίοις ἐπιτιμήσεσι λυποῦμέν σε πλημμελοῦντα, οὐ σῶμα ξαίνοντες, ἀλλὰ ψυχὴν ἀνιῶντες. Ἂν δὲ καὶ τούτου φειδώμεθα, πῶς σε παιδεύσομεν; Δυσμεταχείριστός ἐστιν ὁ διδασκαλικὸς λόγος, καὶ ἡ ἀγωγὴ τῆς ἀρετῆς, καὶ ποικίλην ἐπιζητεῖ τὴν τῆς ἐπιστασίας οἰκονομίαν, τοῖς ὑποκειμένοις ἤθεσιν ἑαυτὴν προσαρμόζουσα. Ἔστι τις εὐπειθὴς καὶ τὴν γνώμην εὐάγωγος; τούτῳ ὁ πρᾶος καὶ ἁπαλὸς ἁρμόζει λόγος. Ἄλλος σκληρὸς καὶ ἀνάγωγος; μαστίγων χρῄζει. Τί οὖν ποιήσομεν, ἐπειδὴ ῥάβδους οὐ μεταχειριζόμεθα; καταλείψομεν αὐτὸν ἀπρονόητον; Οὐχ οὕτως.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και για τον λόγο αυτόν, είναι ανάγκη σε εκείνον μεν που εκπαιδεύεται να μοχθεί, σε εκείνον δε που εκπαιδεύει να χρησιμοποιεί και το χτύπημα και την αυστηρότητα. Και στον μεν Μωσαϊκό νόμο οι σαράντα νόμιμες μαστιγώσεις παραμένουν μέχρι σήμερα, όχι όμως στον ευαγγελικό βίο· επειδή ο λόγος αποτελεί τα πάντα: και έλεος, και ράβδο, και παρηγοριά, και χτύπημα. Διότι δεν σε χτυπάμε ως δούλο, αλλά σε διαπαιδαγωγούμε ως ελεύθερο· επειδή η καταγωγή σου προέρχεται από την ελεύθερη Σάρρα, όχι από τη δούλη Άγαρ. Σε σεβόμαστε ως υιό της ελεύθερης, δεν σε ατιμάζουμε ως γέννημα της δούλης. Γι' αυτόν τον λόγο, όταν σφάλλεις, σε λυπούμε με επιπλήξεις που αρμόζουν σε ελεύθερους, χωρίς να καταξεσκίζουμε το σώμα, αλλά προκαλώντας πόνο στην ψυχή. Εάν όμως φειδωθούμε και αυτού, πώς θα σε διαπαιδαγωγήσουμε; Είναι δυσχερής στον χειρισμό του ο διδασκαλικός λόγος, καθώς και η αγωγή της αρετής, και απαιτεί ποικίλη τη μέθοδο της καθοδήγησης, προσαρμόζοντας τον εαυτό της στους χαρακτήρες των καθοδηγουμένων. Είναι κάποιος υπάκουος και με φρόνημα δεκτικό στην αγωγή; Σε αυτόν αρμόζει ο πράος και ήπιος λόγος. Είναι άλλος σκληρός και απείθαρχος; Αυτός έχει ανάγκη από μαστιγώσεις. Τι θα πράξουμε λοιπόν, εφόσον δεν μεταχειριζόμαστε ράβδους; Θα τον εγκαταλείψουμε χωρίς πρόνοια; Ασφαλώς όχι.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Εἰρηναῖος Λυώνος Ἔλεγχος καὶ ἀνατροπὴ τῆς ψευδωνύμου γνώσεως
ΤΟ δὲ πλεῖον ἢ ἔλαττον κατὰ σύνεσιν εἰδέναι τινὰς, οὐκ ἐν τῷ τὴν ὑπόθεσιν αὐτὴν ἀλλάσσειν γίνεται, καὶ ἄλλον Θεὸν παρεπινοεῖν παρὰ τὸν δημιουργὸν, καὶ ποιητὴν, καὶ τροφέα τοῦδε τοῦ παντὸς, ὡς μὴ ἀρκουμένους τούτους, ἢ ἄλλον Χριστὸν, ἢ ἄλλον Μονογενῆ· ἀλλὰ ἐν τῷ τὰ ὅσα ἐν παραβολαῖς εἴρηται προσεπεργάζεσθαι, καὶ οἰκειοῦν τῇ τῆς πίστεως ὑποθέσει· καὶ ἐν τῷ τήν τε πραγματείαν καὶ οἰκονομίαν τοῦ Θεοῦ, τὴν ἐπὶ τῇ ἀνθρωπότητι γενομένην, ἐκδιηγεῖσθαι· καὶ ὅτι ἐμακροθύμησεν ὁ Θεὸς ἐπί τε τῇ τῶν παραβεβηκότων ἀγγέλων ἀποστασίᾳ, καὶ ἐπὶ τῇ παρακοῇ τῶν ἀνθρώπων, σαφηνίζειν· καὶ διὰ τί τὰ μὲν πρόσκαιρα, τὰ δὲ αἰώνια, καὶ τὰ μὲν οὐράνια, τὰ δὲ ἐπίγεια εἷς καὶ ὁ αὐτὸς Θεὸς πεποίηκεν, ἀπαγγέλλειν· καὶ διὰ τί ἀόρατος ὢν ἐφάνη τοῖς προφήταις ὁ Θεὸς, οὐκ ἐν μιᾷ ἰδέᾳ, ἀλλὰ ἄλλως ἄλλοις, συνιεῖν· καὶ διὰ τί διαθῆκαι πλείους γεγόνασι τῇ ἀνθρωπότητι μηνύειν, καὶ τίς ἑκάστης τῶν διαθηκῶν ὁ χαρακτὴρ, διδάσκειν· καὶ διὰ τί συνέκλεισε πάντα [ita iii. 22] εἰς ἀπείθειαν ὁ Θεὸς, ἵνα τοὺς πάντας ἐλεήσῃ, ἐξερευνᾷν· καὶ διὰ τί ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ σὰρξ ἐγένετο, καὶ ἔπαθεν, εὐχαριστεῖν· καὶ διὰ τί ἐπ᾽ ἐσχάτων τῶν καιρῶν ἡ παρουσία τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τουτέστιν ἐν τῷ τέλει ἐφάνη ἡ ἀρχὴ, ἀπαγγέλλειν· καὶ περὶ τοῦ τέλους καὶ τῶν μελλόντων, ὅσα τε κεῖται ἐν ταῖς γραφαῖς, ἀναπτύσσειν· καὶ τί ὅτι τὰ ἀπεγνωσμένα ἔθνη συγκληρονόμα καὶ σύσσωμα, καὶ συμμέτοχα τῶν ἁγίων πεποίηκεν ὁ Θεὸς, μὴ σιωπᾷν· καὶ πῶς τὸ θνητὸν τοῦτο σαρκίον ἐνδύσεται ἀθανασίαν, καὶ τὸ φθαρτὸν ἀφθαρσίαν, διαγγέλλειν· πῶς τε ἐρεῖ, Ὁ οὐ λαὸς, λαὸς, καὶ ἡ οὐκ ἠγαπημένη, ἠγαπημένη, καὶ πῶς Πλείονα τῆς ἐρήμου τὰ τέκνα μᾶλλον ἢ τῆς ἐχούσης τὸν ἄνδρα, κηρύσσειν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Το να γνωρίζουν όμως ορισμένοι περισσότερα ή λιγότερα σε ό,τι αφορά τη σύνεση δεν έγκειται στο να αλλάζουν την ίδια τη βάση της πίστεως και να επινοούν άλλον Θεό πέρα από τον Δημιουργό και Ποιητή και Τροφοδότη αυτού του σύμπαντος, σαν να μην αρκούνται σε αυτούς, ή άλλον Χριστό, ή άλλον Μονογενή, αλλά στο να επεξεργάζονται βαθύτερα όσα έχουν ειπωθεί με παραβολές και να τα εναρμονίζουν με το θεμέλιο της πίστεως, και στο να διηγούνται αναλυτικά το σχέδιο και την οικονομία του Θεού που τελέστηκε για την ανθρωπότητα, και στο να διασαφηνίζουν ότι ο Θεός μακροθύμησε και για την αποστασία των αγγέλων που παρέβησαν τις εντολές, και για την παρακοή των ανθρώπων, και στο να εξηγούν γιατί ο ένας και ο αυτός Θεός έκανε άλλα μεν πρόσκαιρα, άλλα δε αιώνια, και άλλα μεν επουράνια, άλλα δε επίγεια, και στο να κατανοούν γιατί, ενώ είναι αόρατος ο Θεός, φανερώθηκε στους προφήτες όχι με μία μορφή, αλλά διαφορετικά στον καθένα, και στο να φανερώνουν γιατί δόθηκαν περισσότερες διαθήκες στην ανθρωπότητα, και να διδάσκουν ποιος είναι ο χαρακτήρας της καθεμιάς από τις διαθήκες, και στο να ερευνούν γιατί ο Θεός τα συνέκλεισε όλα στην απείθεια για να τους ελεήσει όλους, και στο να ευχαριστούν για τον λόγο που ο Λόγος του Θεού έγινε σάρκα και έπαθε, και στο να αναγγέλλουν γιατί η παρουσία του Υιού του Θεού έλαβε χώρα στους έσχατους καιρούς, δηλαδή γιατί στο τέλος φανερώθηκε η αρχή, και στο να αναπτύσσουν όσα αναφέρονται στις Γραφές περί του τέλους και των μελλόντων, και να μη σιωπούν για το γεγονός ότι ο Θεός κατέστησε τα απελπισμένα έθνη συγκληρονόμα, σύσσωμα και συμμέτοχα με τους αγίους, και να διακηρύσσουν πώς αυτό το θνητό σαρκίο θα ντυθεί την αθανασία και το φθαρτό την αφθαρσία, και να κηρύσσουν πώς θα πει: «Ο μη λαός, λαός» και «η μη αγαπημένη, αγαπημένη», και πώς «περισσότερα είναι τα τέκνα της ερήμου παρά εκείνης που έχει τον άνδρα».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός Εἰς τὰς ἐπιστολὰς τοῦ Παύλου
Ἐτέχθη κατὰ σάρκα ὁ Ἰσμαὴλ, ἀλλὰ δοῦλος ἦν, καὶ οὐ τοῦτο μόνον, ἀλλὰ καὶ ἐξεβάλλετο τῆς πατρῴας οἰκίας. Ὁ δὲ κατ᾽ ἐπαγγελίαν τεχθεὶς Ἰσαὰκ, ἅτε υἱὸς ὢν γνήσιος καὶ ἐλεύθερος, κύριος ἁπάντων ἦν. «Ἅτινά ἐστιν ἀλληγορούμενα.» Ἡ μὲν ἱστορία αὐτὴ, φησὶν, οὐ τοῦτο δὲ μόνον παραδηλοῖ ὅπερ φαίνεται, ἀλλὰ καὶ ἄλλα τινὰ ἀγορεύει· διὸ καὶ ἀλληγορία καλεῖται. «Αὗται γάρ εἰσι δύο διαθῆκαι.» Οἱ δύο νόμοι, ὁ νομικὸς καὶ ὁ εὐαγγελικός. «Μία μὲν ἀπὸ ὄρους Σινᾶ, εἰς δουλείαν γεννῶσα, ἥτις ἐστὶν Ἄγαρ. Τὸ γὰρ Σινᾶ ὄρος ἐστὶν ἐν Ἀραβίᾳ.» Ἄγαρ ἐλέγετο ἡ δούλη. Τὸ δὲ Σινᾶ ὄρος, οὕτω μεθερμηνεύεται τῇ ἐπιχωρίῳ αὐτῶν διαλέκτῳ· ὥστε τοὺς ἐκ τῆς παλαιᾶς τικτομένους, πάντας ἀνάγκη δούλους εἶναι. «Συστοιχεῖ δὲ τῇ νῦν Ἱερουσαλήμ· δουλεύει δὲ μετὰ τῶν τέκνων αὑτῆς.» Οὐ μόνον, φησὶν, ἐκείνη δούλη ἦν, ἀλλὰ καὶ δούλους ἔτεκεν. Ἀλλὰ καὶ αὐτὴ ἡ διαθήκη, τουτέστιν ἧς τύπος ἡ δούλη. Καὶ γὰρ Ἱερουσαλὴμ ἐκ γειτόνων κεῖται τῷ ὄρει τῷ ὁμωνύμῳ τῇ δούλῃ· ἐν τούτῳ δὲ τῷ ὄρει καὶ ἡ διαθήκη δέδοται. «Ἡ δὲ ἄνω Ἱερουσαλὴμ ἐλευθέρα ἐστὶν, ἥτις ἐστὶ μήτηρ πάντων ἡμῶν. Γέγραπται γάρ· Εὐφράνθητι, στεῖρα, ἡ οὐ τίκτουσα· ῥῆξον καὶ βόησον, ἡ οὐκ ὠδίνουσα.» Τῆς μὲν Ἱερουσαλὴμ τῆς κάτω τύπος ἡ Ἄγαρ· καὶ δῆλον ἐκ τοῦ ὄρους τοῦ οὕτω καλουμένου· τῆς δὲ ἄνω ἡ Σάῤῥα. Ἄνω δὲ Ἱερουσαλὴμ καλή· καὶ αὕτη γὰρ ἦν πάλαι στεῖρα, ὥσπερ καὶ ἡ Σάῤῥα.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ο Ισμαήλ γεννήθηκε κατά σάρκα, αλλά ήταν δούλος, και όχι μόνο αυτό, αλλά και εκδιώχθηκε από την πατρική οικία. Ο δε Ισαάκ, ο οποίος γεννήθηκε σύμφωνα με την επαγγελία, επειδή ήταν γνήσιος και ελεύθερος υιός, ήταν κύριος των πάντων. «Τα οποία λέγονται αλληγορικά.» Αυτή η ιστορία, λέει, δεν φανερώνει μόνο αυτό που φαίνεται, αλλά εκφράζει και κάποια άλλα πράγματα· γι' αυτό και ονομάζεται αλληγορία. «Διότι αυτές είναι δύο διαθήκες.» Οι δύο νόμοι, ο νομικός και ο ευαγγελικός. «Η μία μεν από το όρος Σινά, η οποία γεννά για τη δουλεία, και αυτή είναι η Άγαρ. Διότι το όρος Σινά βρίσκεται στην Αραβία.» Άγαρ ονομαζόταν η δούλη. Το δε όρος Σινά, έτσι μεταφράζεται στην τοπική τους διάλεκτο· ώστε είναι ανάγκη όλοι όσοι γεννιούνται από την παλαιά διαθήκη να είναι δούλοι. «Αντιστοιχεί δε στη σημερινή Ιερουσαλήμ· διότι είναι δούλη μαζί με τα τέκνα της.» Όχι μόνο, λέει, εκείνη ήταν δούλη, αλλά και δούλους γέννησε. Αλλά και αυτή η ίδια η διαθήκη, δηλαδή της οποίας τύπος είναι η δούλη. Διότι και η Ιερουσαλήμ γειτονεύει με το όρος που είναι ομώνυμο της δούλης· και σε αυτό το όρος έχει δοθεί η διαθήκη. «Η δε άνω Ιερουσαλήμ είναι ελεύθερη, η οποία είναι μητέρα όλων μας. Διότι είναι γραμμένο: Ευφράνσου, στείρα, εσύ που δεν γεννάς· ξέσπασε και φώναξε, εσύ που δεν δοκιμάζεις ωδίνες τοκετού.» Της μεν κάτω Ιερουσαλήμ τύπος είναι η Άγαρ· και αυτό είναι φανερό από το όρος που ονομάζεται έτσι· της δε άνω, η Σάρρα. Η δε άνω Ιερουσαλήμ είναι καλή· διότι και αυτή ήταν παλαιότερα στείρα, όπως ακριβώς και η Σάρρα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες