Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ 5:12

Εκείνο δε που είναι βαρύτερο από αυτά, είναι αναγκαίο να μην το παραλείψουμε ούτε αυτό. «Μακάρι να αποκοπούν εκείνοι που σας αναστατώνουν» και εισάγουν έναν δεύτερο Ιουδαϊσμό και δεύτερη περιτομή και δεύτερες θυσίες· διότι, εάν ισχύει αυτό, τι εμποδίζει τον Χριστό να γεννηθεί πάλι για την αθέτηση αυτών, και να προδοθεί πάλι από τον Ιούδα και να σταυρωθεί και να ταφεί και να αναστηθεί, ώστε να εκπληρωθούν όλα όσα ανήκουν στην ίδια ακολουθία γεγονότων, σύμφωνα με την ελληνική θεωρία της ανακύκλησης, εφόσον η ίδια κίνηση των άστρων επαναφέρει τα ίδια;

«Εκείνος που κατακρατά το σιτάρι, είθε να το εγκαταλείψει στα έθνη». [Κώδ. φ. 54 β.] Θέλοντας να δείξει τη δεινότητα του πράγματος, χρησιμοποιεί ακόμη και κατάρα· δηλαδή, είθε να μην το απολαύσει, αλλά να αφεθεί στους εχθρούς. Έτσι λέει και ο Παύλος: «Μακάρι και να αποκοπούν εκείνοι που σας αναστατώνουν»· και οι Ιουδαίοι, έχοντας ως σιτάρι την Παλαιά Γραφή και κατακρατώντας την, την άφησαν σε εμάς τα έθνη· διότι η βασιλεία αφαιρέθηκε από αυτούς. Ή εννοεί την κοινή τροφή· και αν πράγματι εμπορεύεσαι και εκμεταλλεύεσαι τον λιμό, και από τη μία παρακαλείς τον Θεό να δώσει ευφορία, αλλά εσύ ο ίδιος προκαλείς λιμό, δεν υπάρχει τίποτα πιο πονηρό από αυτό. Διότι «εκείνος που κατακρατά το σιτάρι για να ανεβάσει την τιμή του, είναι καταραμένος από τον λαό». Εδώ δεν πρόκειται για αναίρεση, αλλά για κατάρα· δηλαδή, να εγκαταλειφθεί στους εχθρούς.

Διότι, και όταν έφεραν τον Στέφανο για να δικαστεί, δεν είπαν ότι «Αυτός προσκυνά τον Εσταυρωμένο», αλλά ότι «Μιλάει εναντίον του αγίου τόπου και του νόμου». Και στον Ιησού αυτό κατηγορούσαν, ότι δηλαδή καταλύει τον νόμο. Γι’ αυτό λέει ο Παύλος: Εάν επιτρέπεται η περιτομή, έχει λυθεί η φιλονικία απέναντί σας· καμία έχθρα λοιπόν δεν απομένει προς τον σταυρό και το κήρυγμα. Εάν όμως καθημερινά τρέφουν φονικές διαθέσεις εναντίον μας, πώς μας προσάπτουν αυτή την κατηγορία; Σε εμένα τουλάχιστον γι' αυτό τον λόγο επιτέθηκαν, επειδή εισήγαγα απερίτμητο στον ναό. Άραγε λοιπόν, λέει, είμαι τόσο ανόητος, ώστε, ενώ επιτρέπεται η περιτομή, άδικα και μάταια να υφίσταμαι τόση βλάβη και να θέτω τόσο μεγάλο σκάνδαλο για τον σταυρό; Διότι βλέπετε ότι για κανέναν άλλο λόγο δεν μας πολεμούν τόσο πολύ, όσο για την περιτομή. Τόσο ανόητος ήμουν λοιπόν, ώστε να θλίβομαι για το τίποτα και να σκανδαλίζω τους άλλους; Το ονόμασε δε σκάνδαλο του σταυρού, επειδή και ο λόγος του σταυρού αυτό επέτασσε, και αυτό κυρίως ήταν που σκανδάλιζε τους Ιουδαίους και τους εμπόδιζε να αποδεχθούν τον σταυρό: το ότι τους δινόταν η εντολή να απομακρυνθούν από τα πατρικά τους έθιμα. Μακάρι να αποκοπούν εντελώς αυτοί που σας αναστατώνουν. Πρόσεξε πόσο πικρός είναι εδώ εναντίον αυτών που εξαπάτησαν. Διότι στην αρχή, έστρεφε την κατηγορία προς τους εξαπατημένους, αποκαλώντας τους ανόητους και μία και δύο φορές· επειδή όμως τους παιδαγώγησε ορθά και τους διόρθωσε, στρέφεται πλέον προς εκείνους που τους εξαπάτησαν.

Πρέπει δε να αντιληφθούμε και από αυτό τη σοφία του, πώς δηλαδή αυτούς μεν, ως δικά του παιδιά που μπορούν να δεχθούν διόρθωση, τους νουθετεί και τους σωφρονίζει· εκείνους δε που τους εξαπάτησαν, ως ξένους και πάσχοντες από ανίατη νόσο, τους αποκόπτει· αφενός λέγοντας: «Θα υποστεί την καταδίκη, όποιος κι αν είναι», και αφετέρου καταρώμενος αυτούς και λέγοντας: «Μακάρι να αποκοπούν αυτοί που σας αναστατώνουν».

Διότι τίποτε άλλο δεν έχουν να μου προσάψουν οι εξ Ιουδαίων, παρά αυτό. «Άρα έχει καταργηθεί το σκάνδαλο του σταυρού». Είμαι, λέγει, τόσο ανόητος, ώστε να υποβάλλομαι σε θλίψεις για το τίποτε, και να σκανδαλίζω τους άλλους; Διότι δεν ήταν τόσο ο σταυρός εκείνο που σκανδάλιζε τους Ιουδαίους, όσο η διδασκαλία ότι δεν έπρεπε πλέον να υπακούουν στους πατρικούς νόμους. Επειδή, και όταν οδήγησαν τον Στέφανο στο συνέδριο, δεν είπαν ότι «Αυτός προσκυνά τον Εσταυρωμένο», αλλά ότι «Μιλάει εναντίον του νόμου και του αγίου τόπου». «Μακάρι και να αποκοπούν αυτοί που σας αναστατώνουν. Διότι εσείς, αδελφοί, κληθήκατε στην ελευθερία». Αυτό που λέγει, είναι το εξής: Καθόλου δεν με ενδιαφέρει γι' αυτούς.

Τι σημαίνει αυτό που έχει ειπωθεί από τον Απόστολο, «μακάρι και να αποκοπούν»; Αυτό έχει ειπωθεί αντί του «θα θρηνήσουν και θα οδύρονται», ερχόμενοι σε μετάνοια για όσα αμάρτησαν αναστατώνοντας τους πιστούς. Για ποιον λόγο απαγορεύεται στους Μωαβίτες και στους Αμμανίτες να εισέλθουν στον ναό του Κυρίου έως την τρίτη, την τέταρτη και τη δέκατη γενεά, και εις τον αιώνα;

Διαμαρτύρομαι δε σε κάθε άνθρωπο που περιτέμνεται, ότι είναι οφειλέτης να τηρήσει όλο τον νόμο. Χωριστήκατε από τον Χριστό όσοι δικαιώνεστε μέσω του νόμου· εκπέσατε από τη χάρη. Και εγώ, λέει, αδελφοί, εάν κηρύττω ακόμη την περιτομή, γιατί διώκομαι ακόμη; Επομένως έχει καταργηθεί το σκάνδαλο του σταυρού. Είθε και να αποκοπούν αυτοί που σας αναστατώνουν. Εκείνος δε, που εκφράστηκε με τόση σφοδρότητα εναντίον της περιτομής, πώς επρόκειτο να πει ότι αυτή, ως κάτι το αδιάφορο, δεν έχει καμία απολύτως ισχύ εν Χριστώ, όπως ακριβώς ούτε και η ακροβυστία, και με αυτόν τον τρόπο να δίνει την εντύπωση ότι την επιτρέπει στους πιστούς; Αλλά δεν συμβαίνει αυτό, δεν συμβαίνει· αντιθέτως, κατανοούμε ότι ο απόστολος αποδίδει τον χαρακτήρα του αδιάφορου στην περιτομή σε σύγκριση με την ακροβυστία σε εκείνη την περίπτωση, κατά την οποία, πριν από την πίστη στον Χριστό, ο προσερχόμενος συμμετείχε σε οποιοδήποτε από τα δύο, ούτως ώστε αυτός να μη διστάζει αν, προσερχόμενος, θα γίνει δεκτός ή θα αποπεμφθεί εξαιτίας της μίας ή της άλλης κατάστασης· αλλά να γνωρίζει ότι εξίσου κανένα από τα δύο δεν έχει ισχύ. Επειδή, εάν κάποιος αποδεχθεί την περιτομή μετά την πίστη, ας γνωρίζει ότι αμαρτάνει ασυγχώρητα απέναντι στην ίδια την πίστη, ομοίως δε και εάν αποδέχεται τα άζυμα.

Αλλά ως προς το ήθος, τι είδους άνθρωπος είναι; «Ο Χριστός ήλθε στον κόσμο για να σώσει τους αμαρτωλούς, από τους οποίους πρώτος είμαι εγώ»· και «διότι εγώ είμαι ο ελάχιστος των αποστόλων»· και «εγώ που δεν είμαι άξιος να ονομάζομαι απόστολος»· «ποθώ να σε δω, ενθυμούμενος τα δάκρυά σου, για να γεμίσω από χαρά, φέρνοντας στον νου μου την ανυπόκριτη πίστη που υπάρχει μέσα σου, η οποία κατοίκησε πρώτα στη γιαγιά σου Λωίδα και στη μητέρα σου Ευνίκη»· «μακάρι και να αποκοπούν αυτοί που σας αναστατώνουν»· και «χωρίς εμάς βασιλεύσατε, και μακάρι βέβαια να βασιλεύατε»· και μύρια άλλα. Άραγε υστερεί σε κάτι από εκείνους που έχουν αναλώσει ολόκληρο τον βίο τους σε αυτά, αυτός που, νομίζω, δεν ανέχθηκε να μάθει ούτε καν τα ονόματα της τέχνης τους, αλλά έχει τη γλώσσα του ως αυτοσχέδιο ρήτορα;