Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ 5:7

Αλλά προσθέτει: «Τόσο ανόητοι είστε; Ενώ αρχίσατε με το Πνεύμα, τώρα καταλήγετε με τη σάρκα;» Επομένως, έχουν λάβει το Πνεύμα. Και πάλι: «Αυτό μόνο θέλω να μάθω από εσάς: από τα έργα του νόμου λάβατε το Πνεύμα ή από την ακοή της πίστεως; Τρέχατε καλά.» Βλέπετε πόσα πλεονεκτήματα.

Ότι αλήθεια είναι ο Υιός του Θεού. Ο Παύλος: Και με τη φανέρωση της αλήθειας συνιστούμε τους εαυτούς μας σε κάθε ανθρώπινη συνείδηση. Ο ίδιος: Τρέχατε καλά· ποιος σας ανέκοψε ώστε να μην πείθεστε στην αλήθεια; Ο Πέτρος: Έχοντας εξαγνίσει τις ψυχές σας με την υπακοή στην αλήθεια.

Διότι, όταν κάποιος έχει να κάνει με ανθρώπους που ούτε παρακολουθούν ούτε κατανοούν τα λεγόμενα, δεν μπορεί να τους τα ερμηνεύσει σωστά. Αλλά ίσως κάποιος από εσάς που στέκεστε εδώ να καταλαμβάνεται από ίλιγγο, και να θεωρεί το γεγονός προσβολή, αν εξαιτίας των Εβραίων εμποδίστηκε αυτός να εκφέρει τον πιο τέλειο λόγο. Ίσως βέβαια και εδώ, με εξαίρεση λίγους, νομίζω ότι πολλοί είναι τέτοιοι, ώστε να μπορεί να ειπωθεί αυτό και για εσάς· όμως, για χάρη των λίγων θα μιλήσω. Άραγε λοιπόν το αποσιώπησε εντελώς, ή πάλι ανέλαβε το θέμα στα όσα ακολουθούν και έκανε το ίδιο, όπως ακριβώς στην προς Ρωμαίους επιστολή; Διότι και εκεί, αφού πρώτα αποστόμωσε εκείνους που αντιμιλούσαν, λέγοντας: «Αλήθεια, ω άνθρωπε, εσύ ποιος είσαι που αντιλέγεις στον Θεό;», τότε επιφέρει τη λύση. Εγώ όμως νομίζω ότι αυτός ούτε σιώπησε εντελώς, ούτε τα έχει πει όλα, με σκοπό να οδηγήσει τους ακροατές σε πόθο να μάθουν. Διότι, αφού το ανέφερε και είπε ότι μεγάλα νοήματα κρύβονται μέσα στον λόγο, δες πώς μαζί με τον έπαινο κάνει και την επίπληξη. Επειδή αυτό αποτελεί πάντοτε γνώρισμα της σοφίας του Παύλου, το να αναμειγνύει τα δυσάρεστα με τα ήπια· αυτό ακριβώς κάνει και στην προς Γαλάτας, λέγοντας: «Τρέχατε καλά· ποιος σας εμπόδισε;» και, «Τόσα πολλά πάθατε μάταια; αν βέβαια είναι και μάταια»· και, «Έχω πεποίθηση για εσάς εν Κυρίω». Το ίδιο λέει και σε αυτούς: «Έχουμε όμως πεισθεί για εσάς για τα καλύτερα, και για εκείνα που συνδέονται με τη σωτηρία».

«Τρέχατε καλά· ποιος σας εμπόδισε στο να μην πείθεστε στην αλήθεια;» Διότι, λέει, όποιος ενδύθηκε τον Χριστό, ας μην ασχολείται πλέον με αυτά. «Αυτή η πειθώ δεν προέρχεται από εκείνον που σας καλεί.» Δεν σας κάλεσε γι' αυτόν τον λόγο αυτός που σας καλεί, ώστε να κλονίζεστε έτσι· ούτε νομοθέτησε για να ιουδαΐζετε. «Λίγο προζύμι ζυμώνει όλο το φύραμα.» Για να μην πει κάποιος: «Γιατί μεγαλοποιείς το πράγμα στα λόγια σου; Μία μόνο εντολή του νόμου τηρήσαμε, και κάνεις τόσο θόρυβο;», άκου πώς εκφοβίζει μέσω του παραδείγματος. Αυτό που λέει είναι το εξής: Όπως ακριβώς το προζύμι, ενώ είναι μικρό, μεταβάλλει όλο το φύραμα στη δική του κατάσταση, έτσι και εσάς, λέει, αυτό το μικρό κακό, αν δεν διορθωθεί, μπορεί να σας οδηγήσει στον απόλυτο ιουδαϊσμό. «Εγώ όμως έχω πεποίθηση για εσάς εν Κυρίω, ότι δεν θα φρονήσετε τίποτε άλλο.» Δεν είπε, ότι «δεν φρονείτε», αλλά ότι «δεν θα φρονήσετε»· δηλαδή, ότι θα διορθωθείτε. «Εκείνος όμως που σας ταράζει, θα βαστάξει την καταδίκη, όποιος κι αν είναι.» Πολύ σωστά δεν ανέφερε πουθενά το όνομα αυτών που τους ταράζουν, για να μη γίνουν πιο αναίσχυντοι. «Εγώ δε, αδελφοί, αν κηρύσσω ακόμη περιτομή, γιατί διώκομαι ακόμη;» Επειδή τον διέβαλλαν ότι παντού ιουδαΐζει και ότι υποκρίνεται στο κήρυγμα, δες πώς ξεκάθαρα απέρριψε την κατηγορία, καλώντας τους ίδιους ως μάρτυρες. Γνωρίζετε, λέει, και εσείς, ότι η αφορμή του διωγμού μου είναι αυτή: το ότι παραγγέλλω την αποχή από τον νόμο. Αν όμως κηρύσσω περιτομή, γιατί διώκομαι;

Κανείς δεν είναι τόσο παράφρων, ώστε, όντας δούλος, να εναντιώνεται στον κύριό του. ΤΙΤΛΟΣ ΚΒ΄. — Περί των δυσαρεστημένων. «Ω, εσείς που ευφραίνεστε χωρίς κανέναν λόγο.» «Με ποιον να παρομοιάσω τους ανθρώπους αυτής της γενεάς; Μοιάζουν με παιδιά που κάθονται στην αγορά, και φωνάζουν το ένα στο άλλο, και λένε: Σας παίξαμε φλογέρα, και δεν χορέψατε· σας τραγουδήσαμε μοιρολόγια, και δεν κλάψατε. Διότι ήλθε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο οποίος ούτε έτρωγε ούτε έπινε, και λένε: Έχει δαιμόνιο. Ήλθε ο Υιός του ανθρώπου, ο οποίος τρώει και πίνει, και λένε: Ιδού ένας άνθρωπος φαγάς και οινοπότης, φίλος των τελωνών και των αμαρτωλών.» ΤΙΤΛΟΣ ΚΓ΄. — Περί των δίψυχων, και αυτών που αλλάζουν γνώμη, και των ασταθών στη σκέψη, και εκείνων που μεταβάλλονται. «Την Αίγυπτο επικαλούνταν, και στους Ασσυρίους πορεύθηκαν.» «Αλίμονο στη διχασμένη καρδιά, και στον αμαρτωλό που βαδίζει σε δύο δρόμους.» «Μην προσέρχεσαι με διχασμένη καρδιά.» «Ο άφρων μεταβάλλεται όπως η σελήνη.» «Καρδιά που βαδίζει σε δύο οδούς, δεν θα προκόψει.» «Είναι κακή η ζωή από σπίτι σε σπίτι· και όπου κατοικήσει ως ξένος, δεν θα ανοίξει το στόμα.» «Σε αυτόν που έβγαινε και σε αυτόν που έμπαινε, δεν υπήρχε ειρήνη εξαιτίας της θλίψης.» «Ο δίψυχος άνδρας είναι ασταθής σε όλους τους δρόμους του.» «Τρέχατε καλά· ποιος σας εμπόδισε ώστε να μην πείθεστε στην αλήθεια;»