Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ 6:11

Δείτε με πόσο μεγάλα γράμματα σας έγραψα με το δικό μου χέρι. Όσοι θέλουν να είναι ευάρεστοι κατά σάρκα, αυτοί σας αναγκάζουν να περιτέμνεστε. Αναλογίσου πόση οδύνη κατέχει εκείνη τη μακάρια ψυχή. Διότι, όπως ακριβώς εκείνοι που έχουν περιπέσει σε κάποιο πένθος, ή έχουν χάσει κάποιον από τους οικείους τους, και υπομένουν κάποια απροσδόκητη συμφορά, δεν ησυχάζουν ούτε τη νύχτα ούτε την ημέρα, επειδή το πένθος πολιορκεί την ψυχή τους· έτσι και ο μακάριος Παύλος, αφού μίλησε λίγο περί των ηθών, επανέρχεται πάλι στα προηγούμενα, τα οποία περισσότερο από όλα συντάραζαν την ψυχή του, λέγοντας τα εξής: Δείτε με πόσο μεγάλα γράμματα σας έγραψα με το δικό μου χέρι.

Δ'. Θα ήθελα να δω τη σκόνη των χεριών που δέθηκαν με αλυσίδες, μέσω των οποίων με την επίθεσή τους χορηγούνταν το Πνεύμα, μέσω των οποίων γράφτηκαν αυτές οι επιστολές: «Δείτε με πόσο μεγάλα γράμματα σας έγραψα με το δικό μου χέρι»· και πάλι: «Ο χαιρετισμός γράφεται με το δικό μου χέρι, του Παύλου»· εκείνων των χεριών, τα οποία αφού τα είδε η έχιδνα έπεσε μέσα στη φωτιά. Θα ήθελα να δω τη σκόνη των οφθαλμών που τυφλώθηκαν ευεργετικά, που ανέβλεψαν για τη σωτηρία της οικουμένης, που καταξιώθηκαν να δουν τον Χριστό όντας ακόμη στο σώμα, που έβλεπαν τα γήινα και ταυτόχρονα δεν τα έβλεπαν, που έβλεπαν τα αόρατα, που δεν γνώριζαν ύπνο, που μέσα στις νύχτες αγρυπνούσαν, που δεν έπασχαν από όσα πάσχουν οι ασθενείς των οφθαλμών.

〈Απόδειξη: Ότι ο άγιος Παύλος είναι μεγαλύτερος από όλους τους αγίους.〉 «Ιδέτε με πόσο μεγάλα γράμματα», λέει, «σας έγραψα με το δικό μου χέρι». Διότι, όπως στα περισσότερα είναι ακατηγόρητος, έτσι και εδώ είναι εκλεκτός, χρησιμοποιώντας ένα πρωτόγνωρο μελάνι· διότι τίποτα δεν υπάρχει σε αυτόν μαύρο, ούτε σκοτεινό, ούτε ανθρώπινο· υπερέβη κάθε φύση, άφησε πίσω του την κτίση, θεωρώντας ότι συνομιλεί μόνο με τον Θεό. Μάλλον δε, είμαι πεπεισμένος ότι αυτός είναι εκείνος για τον οποίο είπε ο Κύριος, ότι ενώ εδώ είναι μικρός, στη βασιλεία είναι μεγαλύτερος από τον Ιωάννη, τον μεγαλύτερο των προφητών. Διότι δεν είπε: «έχει γεννηθεί μεταξύ των γεννημένων από γυναίκες», αλλά «δεν έχει εγερθεί»· διότι το να γεννηθεί είναι διαφορετικό από το να εγερθεί. Διότι το μεν να γεννηθεί κάποιος, είναι προφανές ότι γίνεται από γυναίκα· το δε να εγερθεί, σημαίνει το να προαχθεί είτε σε βασιλεία είτε σε επισκοπή, είτε σε κάποιο άλλο παρόμοιο αξίωμα· όπως όταν λέγεται: ο τάδε εγέρθηκε ως βασιλιάς, και ο δείνα ως ηγεμόνας. Ο Κύριος λοιπόν, προβλέποντας ότι ο Απόστολος επρόκειτο να συνεγερθεί, να βαστάσει το όνομά Του, να σηκώσει επάνω του τον σταυρό και να Τον κηρύξει σε όλα τα έθνη, λέει: γιατί θαυμάζετε τον Ιωάννη ως μεγάλο;

Αυτήν, ακόμη και διαλυμένη, επιθυμούσα να δω, την υψηλότερη από τους ουρανούς, την πλατύτερη από την οικουμένη, την πιο λαμπρή από την ηλιακή ακτίνα, την πιο θερμή από τη φωτιά, την πιο στερεή από το διαμάντι, αυτήν που έζησε μια καινούργια ζωή, διαφορετική από τούτη τη δική μας. «Διότι δεν ζω πλέον εγώ, αλλά ζει μέσα μου», λέει, «ο Χριστός» (επομένως η καρδιά του Παύλου ήταν η καρδιά Εκείνου, και πλάκα του Αγίου Πνεύματος, και βιβλίο της χάριτος)· αυτήν που αξιώθηκε να αγαπήσει τον Χριστό, όπως κανένας άλλος δεν τον αγάπησε· αυτήν που καταφρονούσε τον θάνατο και τη γέεννα, και όμως συντριβόταν από τα αδελφικά δάκρυα. «Διότι τι κάνετε», λέει, «και κλαίτε, συντρίβοντάς μου την καρδιά;». Ήθελα να δω τη σκόνη των χεριών του Παύλου που βρέθηκαν σε αλυσίδες, δια των οποίων, με την επίθεσή τους, χορηγούνταν το Πνεύμα, δια των οποίων γράφονταν τα θεία γράμματα· «Διότι δείτε», λέει, «με πόσο μεγάλα γράμματα σας έγραψα με το δικό μου χέρι»· εκείνων των χεριών, τα οποία μόλις αντίκρισε η έχιδνα, έπεσε μέσα στη φωτιά.

Και γιατί; Άκου. Επειδή το διδασκαλικό αξίωμα πολλές φορές προκαλούσε έπαρση σε αυτούς που το κατείχαν, καταστέλλοντας την υπεροψία τους, τους έφερε στην ανάγκη να εξαρτώνται από τους μαθητευόμενους, και εκείνους πάλι (τους μαθητές) τους οδήγησε στο να βρουν αφορμή ώστε να γίνονται πιο πρόθυμοι στην αγαθοεργία, ασκώντας τους στο να είναι πράοι. Λέει δε, «σε όλα τα αγαθά», ώστε να επιδεικνύουν σε αυτούς κάθε αφθονία. «Διότι στον κατάλληλο καιρό θα θερίσουμε, αν δεν αποκάμουμε». Δεν συμβαίνει, λέει, όπως με τον σαρκικό άπορο, ο οποίος και κατά τον θερισμό έχει πολύ κόπο, το ίδιο και με τον πνευματικό, αλλά αυτός βρίσκεται σε πολλή ανάπαυση. «Άρα, λοιπόν, όσο έχουμε καιρό, ας εργαζόμαστε το αγαθό προς όλους, και μάλιστα προς τους οικείους της πίστεως». Προτρέπει να δείχνουμε ταχύτητα και προθυμία στην ελεημοσύνη. Διότι δεν είμαστε πάντοτε κύριοι του να ελεούμε. Επειδή, όταν αναχωρήσουμε από εδώ, έστω κι αν το θελήσουμε χιλιάδες φορές, δεν καταφέρνουμε τίποτε πλέον. Το δε «προς όλους», λέγεται σε αντιδιαστολή με την ιουδαϊκή μικροψυχία. Διότι σε εκείνους κάθε έργο φιλανθρωπίας απευθυνόταν προς τους ομοεθνείς τους. Η φιλανθρωπία όμως της χάριτος, καλεί ταυτόχρονα και τη γη και τη θάλασσα στη μέθεξη της ελεημοσύνης, και επιδεικνύει μεγαλύτερη προθυμία προς τους οικείους. «Δείτε με πόσο μεγάλα γράμματα σας έγραψα με το δικό μου χέρι».