Καὶ ἠρωτήθη ὁ αὐτὸς μέγας Γέρων εἰ ἆρα καλῶς ποιεῖ οὕτω λέγων ἢ οὔ, καὶ ἀπεκρίθη· Ἐμοὶ οὐκ ἔστι κατακρῖναί τινα, ἕκαστος γὰρ τὸ ἴδιον φορτίον βαστάζει. Ἀλλ’ ὡς φαίνεταί μοι ἡ τοιαύτη ἀπόκρισις θλῖψιν παρέχει τῷ πλησίον, κἂν κατὰ ἄσκησιν αὐτὸ ποιῇ. Ἀλλ’ ὀφείλει λέγειν τῷ ἀδελφῷ μετὰ ταπεινώσεως ὅτι τόδε τὸ πρᾶγμα δέχεται ἡ ἕξις μου ἄρτι, κἂν σαπρῶς αὐτὸ ποιήσῃ ὁ ἀδελφὸς καὶ κακῶς αὐτῷ ὑπηρετῇ, ὀφείλει δὲ εὐχαριστεῖν. Ἐὰν γὰρ ποιοῦντος τοῦ ἀδελφοῦ τὸ πρᾶγμα εἴτε καλῶς ἢ κακῶς, ἐκεῖνος εἰς ὀργὴν κινεῖται, χεῖρον ὅλων τῶν παθῶν ἐστι τοῦτο. Ὁ τοιοῦτος γὰρ ἀλόγως ὀργίζεται καὶ αὕτη οὐκ ἔστι γνῶσις Θεοῦ, ἀλλὰ μᾶλλον ἐνέργεια διαβολική. Ὅμως ὁ ὑπηρετῶν ὀφείλει μακροθυμεῖν, ὅστις γὰρ βαστάζει τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ κατὰ φόβον Θεοῦ, ἐπ’ αὐτὸν ἀναπαύεται τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ.
Μετάφραση
Και ρωτήθηκε ο ίδιος μεγάλος Γέροντας αν άραγε πράττει καλά λέγοντας έτσι ή όχι, και αποκρίθηκε: Δεν μου επιτρέπεται να κατακρίνω κανέναν, διότι ο καθένας βαστάζει το δικό του φορτίο. Αλλά, όπως μου φαίνεται, μια τέτοια απόκριση προκαλεί θλίψη στον πλησίον, ακόμη κι αν το κάνει αυτό χάριν ασκήσεως. Οφείλει, αντίθετα, να λέει στον αδελφό με ταπείνωση ότι αυτό το πράγμα δέχεται η κατάστασή μου τώρα, και ακόμη κι αν ο αδελφός το κάνει άσχημα και τον υπηρετεί κακώς, εκείνος οφείλει να τον ευχαριστεί. Διότι, εάν, ενώ ο αδελφός εκτελεί την πράξη είτε καλά είτε κακά, εκείνος οργίζεται, αυτό είναι το χειρότερο από όλα τα πάθη. Διότι ένας τέτοιος άνθρωπος οργίζεται παράλογα, και αυτό δεν αποτελεί επίγνωση του Θεού, αλλά μάλλον διαβολική ενέργεια. Όμως, εκείνος που τον υπηρετεί οφείλει να δείχνει μακροθυμία, διότι όποιος ανέχεται τον αδελφό του με φόβο Θεού, πάνω του αναπαύεται το Πνεύμα του Θεού.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες