Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 13:12

Οι οδοί του Άδη είναι το σπίτι της, οι οποίες οδηγούν κάτω στα ταμεία του θανάτου. Και αν για τις γυναίκες υπάρχει τέτοια αυστηρότητα, πολύ περισσότερο για εκείνους που διαπράττουν μεταξύ τους την ασχημοσύνη, το κρίμα της οργής είναι μεγαλύτερο και φοβερότερο. Αλλά ίσως έρθει κάποιος και πει: Και από πού προκύπτει η απόδειξη αυτών; Από τις θείες Γραφές θα σου το παρουσιάσω. Είναι γραμμένο στη Γένεση: Ο Αβραάμ κατοίκησε στη γη Χαναάν, ενώ ο Λωτ κατοίκησε στη γη των περιχώρων και έστησε τη σκηνή του στα Σόδομα.

Εξάλλου, προοικονομούνταν και κάποιο άλλο μυστήριο, ώστε να συμβούν πολλά σε αυτόν, και ο Λωτ να διδαχθεί μέσα από τα ίδια τα γεγονότα ότι δεν έκανε σωστά την επιλογή του, αλλά και οι κάτοικοι των Σοδόμων να μάθουν την αρετή του Λωτ, και, αφού έγινε ο χωρισμός, να γίνει πράξη η υπόσχεση που είχε δοθεί στον πατριάρχη, η οποία έλεγε: «Σε εσένα και στους απογόνους σου θα δώσω αυτήν τη γη». Και αυτά, προχωρώντας σιγά-σιγά, θα τα δούμε, καθώς η Θεία Γραφή τα κάνει όλα ολοφάνερα σε εμάς. «Και ο Άβραμ», λέει, «παροίκησε στη γη Χαναάν· ο δε Λωτ κατοίκησε σε πόλη των περιχώρων και έστησε τη σκηνή του στα Σόδομα. Οι δε άνθρωποι στα Σόδομα ήταν πονηροί και πάρα πολύ αμαρτωλοί ενώπιον του Θεού». Βλέπεις τον Λωτ που απέβλεψε μόνο στη φύση της γης και δεν αναλογίστηκε την πονηρία των κατοίκων; Διότι τι όφελος υπάρχει, πες μου, από την καταλληλόλητα της γης και την ευφορία των καρπών, όταν οι κάτοικοι είναι μοχθηροί στους τρόπους; Και τι βλάβη θα μπορούσε να προέλθει από την ερημιά και από μια εντελώς άγονη γη, όταν οι κάτοικοι είναι πιο ενάρετοι; Διότι το σπουδαιότερο από όλα τα αγαθά είναι η αγαθή προαίρεση των κατοίκων. Αλλά ο Λωτ απέβλεψε μόνο σε ένα πράγμα, στην ευφορία της γης. Γι' αυτό η Γραφή, θέλοντας να μας επισημάνει την πονηρία αυτών που κατοικούσαν εκεί, λέει: «Οι δε άνθρωποι στα Σόδομα ήταν πονηροί και πάρα πολύ αμαρτωλοί ενώπιον του Θεού».

Αυτά λέει και ο προφήτης Ησαΐας όταν αναφέρει: «Παιδίον γεννήθηκε για εμάς, υιός και μας δόθηκε, και είναι Θεός εξουσιαστής ισχυρός». Διότι με το μεν «παιδίον» κήρυξε το ομοούσιο με εμάς, με το δε «Θεός» το ομοούσιο προς τον Πατέρα και το Πνεύμα. Και ο Γρηγόριος Νύσσης, γράφοντας στο κατά Απολιναρίου έργο του, αναφέρει: «Εάν, λέει, στα αντίθετα ιδιώματα θεωρείται η φύση του καθενός από αυτά, της σαρκός εννοώ και της θεότητος, πώς οι δύο είναι μία;» Αφού είπε αυτά ο ιερός Εφραίμιος, επειδή οι περί τον Δόμνο ερμήνευαν ασεβώς το «εσκήνωσεν εν ημίν», τους αποδοκιμάζει· διότι αντί του «εμφανίστηκε επί της γης και συναναστράφηκε με τους ανθρώπους» παρενόησαν τη φράση, θεωρώντας την ισοδύναμη με εκείνη που λέει: «Ο Λωτ κατοίκησε σε πόλη των περιχώρων». Και πάλι: «Κατοίκησε στα Σόδομα». Αποδοκιμάζοντας δε και το ανόητο αυτής της ερμηνείας, ο ίδιος εξηγεί ότι το «εσκήνωσεν» αποτελεί διασαφήνιση του «ο Λόγος σαρξ εγένετο» και έλεγχο εκείνων που επρόκειτο να αποδώσουν στον Λόγο κάποια τροπή και αλλοίωση.