Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 13:7

Και ξέσπασε διαμάχη ανάμεσα στους βοσκούς των κοπαδιών του Άβραμ και στους βοσκούς του Λωτ. Οι δε Χαναναίοι και οι Φερεζαίοι κατοικούσαν τότε τη γη. Παρατήρησε πώς τα κοντινά τους πρόσωπα προκαλούν την αρχή της διένεξης. Διότι από εκεί πηγάζουν πάντοτε όλα τα κακά, από τη φαυλότητα των οικείων προσώπων.

Διότι συνέβη, λέγει, μάχη ανάμεσα στους ποιμένες. Αυτοί είναι που παρέχουν την αφορμή της διαιρέσεως, αυτοί που διασπούν την ομόνοια, αυτοί που επιδεικνύουν πολλή αγνωμοσύνη. Οι δε Χαναναίοι και οι Φερεζαίοι κατοικούσαν τότε τη γη. Για ποιον λόγο μας το επισήμανε αυτό; Επειδή είπε ότι δεν τους χωρούσε η γη για να κατοικούν μαζί, η θεία Γραφή θέλησε να μας διδάξει την αιτία, ότι δηλαδή γι' αυτόν τον λόγο δεν τους χωρούσε, επειδή προκατεχόταν ακόμη από αυτά τα έθνη. Αλλά ας δούμε το φιλόθεο φρόνημα του πατριάρχη, πώς καταστέλλει τη φωτιά που επρόκειτο να ανάψει, μέσω της δικής του επιείκειας.

Διότι παραλείπω τώρα τη διαμάχη των ποιμένων και τη μοιρασιά με τον ανιψιό του, αν και αυτά, εάν εξετάζονταν στην περίπτωση άλλων, θα ήταν αρκετά για να προκαλέσουν μεγάλη αποθάρρυνση. Επειδή, όταν εκείνος που διασώθηκε από αυτόν και έγινε κάτοχος τόσων αγαθών, και ο οποίος θα έπρεπε να του παραχωρήσει τα πάντα και να επιπλήξει τους δικούς του ποιμένες, αυτός, όταν του δόθηκε η δυνατότητα επιλογής, σπεύδει να καταλάβει τα πιο εύφορα εδάφη και αφήνει σε εκείνον τα πιο ερημικά μέρη. Ποιος θα μπορούσε να το υπομείνει εύκολα —δεν εννοώ την υλική ζημία, αλλά το να περιφρονείται ενώ ο ίδιος έχει προσφέρει τιμή, και να λαμβάνει το μικρότερο μερίδιο— πράγμα που θεωρείται βαρύτερο από κάθε ζημία; Όμως, όλα αυτά τα παραβλέπω τώρα· διότι ο λόγος μας αναφέρεται στον πατριάρχη, και όχι σε κάποιον από τους κοινούς ανθρώπους.

Μεγάλο εμπόδιο για εκείνους που σπεύδουν προς την αρετή αποτελεί η προσκόλληση στα κοσμικά πράγματα, η οποία πολλές φορές προξενεί όλεθρο και στην ψυχή και στο σώμα. Διότι, τι εξόντωσε τον Ναβουθαί τον Ισραηλίτη; Δεν υπήρξε αιτία του θανάτου του ένα αξιοζήλευτο αμπέλι, το οποίο παρακίνησε στον φόνο του τον γείτονα Αχαάβ; Και τι έκανε τις δυόμισι φυλές να παραμείνουν έξω από τη Γη της Επαγγελίας; Δεν ήταν το πλήθος των κτηνών; Και τι χώρισε τον Λωτ από τον Αβραάμ; Δεν ήταν ο μεγάλος αριθμός των ποιμνίων, ο οποίος προκάλεσε συνεχείς έριδες ανάμεσα στους βοσκούς, μέχρις ότου τους χώρισε τελείως τον έναν από τον άλλον;

«Και θα δουν οι άρχοντες του Φαραώ το ωραίο σου πρόσωπο· εσένα μεν θα σε κρατήσουν ζωντανή, εμένα δε θα με σκοτώσουν». «Πες, λοιπόν, ότι είμαι αδελφή του, για να μου συμπεριφερθούν καλά, και θα ζήσει η ψυχή μου εξαιτίας σου». Έγιναν, λοιπόν, τα λόγια του δικαίου πραγματικότητα. Η γυναίκα αφαιρείται από τα χέρια του δικαίου και οδηγείται στον Φαραώ από τους άρχοντές του. «Συμπεριφέρθηκαν δε καλά στον δίκαιο, δήθεν ως αδελφό της, χαρίζοντάς του πρόβατα και βόδια και καμήλες, καθώς και δούλους και δούλες για να τον υπηρετούν». Ο οίκος του Φαραώ όμως, παρά λίγο να καταστραφεί. «Διότι τιμώρησε», λέει, «ο Θεός με μεγάλες δοκιμασίες τον Φαραώ, εξαιτίας της Σάρρας, της γυναίκας του Άβραμ», κάνοντάς του δηλαδή γνωστό ότι δεν είναι αδελφή, αλλά γυναίκα του δικαίου. Διότι προς τον Φαραώ και τον Αβιμέλεχ και προς τους υπόλοιπους βασιλείς έλεγε ο Θεός για τον Αβραάμ, τον Ισαάκ, τον Ιακώβ και τον Ιωσήφ: «Μην αγγίζετε τους χριστούς μου και μην κάνετε κακό στους προφήτες μου». Ο Φαραώ, λοιπόν, αφού κάλεσε τον δίκαιο, του λέει: «Τι είναι αυτό που μου έκανες, λέγοντας ότι είναι αδελφή σου; Ιδού, η γυναίκα σου είναι ανέπαφη· πάρε την και φύγε». «Ανέβηκε δε από την Αίγυπτο με τη Σάρρα τη γυναίκα του και τον Λωτ» τον ανιψιό του, με πολύ πλούτο και πολλά κτήνη, στην έρημο, όπου βρισκόταν η σκηνή του προηγουμένως. «Και η γη δεν τους χωρούσε», επειδή κατοικούσαν σε αυτήν και οι Χαναναίοι. «Γίνεται, λοιπόν, μάχη μεταξύ των βοσκών του Άβραμ και του Λωτ.