Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 19:29

Και ότι απόδειξη της μνήμης του Θεού είναι η ένωση του αγαπημένου προσώπου με τον δίκαιο που το ποθεί, έχει γραφτεί για τον Αβραάμ που θλιβόταν για τον Λωτ, μήπως και κάηκε μαζί με τους Σοδομίτες: «Και θυμήθηκε ο Θεός τον Αβραάμ και απομάκρυνε τον Λωτ από το μέσο της καταστροφής». Και μνήμη Θεού ήταν η διάσωση του φίλου. «Έως πότε, Κύριε, θα με ξεχνάς ολοκληρωτικά;» Έμαθα, Δέσποτα, και για τον δούλο σου και δικό μας πατριάρχη Ιακώβ, ότι καταδιωκόταν από τον Ησαύ. Αλλά αφότου εγκατέλειψε την πατρίδα του και έφυγε προς τον Λάβαν, δεν ενοχλήθηκε πλέον από τον Ησαύ. Διότι ο καθένας, θεωρώντας τον απόντα ως νεκρό, έπαψε να δέχεται πόλεμο και να πολεμά.

«Διότι σηκώθηκε νωρίς το πρωί», λέει, «ο Αβραάμ στον τόπο όπου είχε σταθεί ενώπιον του Θεού, και κοίταξε προς την περιοχή των Σοδόμων και της Γομόρρας, και είδε. Και ιδού, ανέβαινε φλόγα από τη γη, σαν καπνός από καμίνι». Επειδή βρισκόταν, λέει, σε εκείνον τον τόπο, όπου είχε κάνει τη συνομιλία με τον Δεσπότη και την παράκληση για τους κατοίκους των Σοδόμων, έβλεπε τα ίχνη εκείνης της φοβερής τιμωρίας, και επιθυμούσε να μάθει κάτι για χάρη του δικαίου. Διότι τέτοια είναι η συνήθεια των αγίων, φιλόστοργη και συμπονετική. Και για να μας διδάξει η Θεία Γραφή ότι η χάρη του Πνεύματος του ενέπνευσε αμέσως τη γνώση γι' αυτό, και ταυτόχρονα για να απαλλάξει τον δίκαιο από την έγνοια για τον Λωτ, αναφέρει: «Όταν ο Κύριος κατέστρεψε τις πόλεις των περιχώρων, θυμήθηκε ο Θεός τον Αβραάμ και απομάκρυνε τον Λωτ από το μέσο της καταστροφής». Τι σημαίνει, «Θυμήθηκε ο Θεός τον Αβραάμ»; Την παράκληση, λέει, που είχε κάνει λέγοντας: «Μην καταστρέψεις τον δίκαιο μαζί με τον ασεβή». Τι λοιπόν, θα μπορούσε να πει κανείς, εξαιτίας της παράκλησης του πατριάρχη διασώθηκε ο δίκαιος και όχι εξαιτίας της δικής του δικαιοσύνης;