Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 19:30

Και αν το αλάτι χάσει τη γεύση του, δεν θα έχει πλέον καμία ισχύ, όπως είπε και ο ίδιος ο Σωτήρας· θα αχρηστευθεί εντελώς, θα πεταχτεί έξω και θα καταπατηθεί από τα πόδια των ανθρώπων. Η γυναίκα, λοιπόν, απολιθώθηκε, αλλά ο Λωτ δεν άργησε να αναπληρώσει αυτό που έλειπε. Διότι έχει γραφτεί ότι: «Ανέβηκε ο Λωτ από τη Σηγώρ και κατοίκησε στο βουνό, αυτός και οι δύο θυγατέρες του μαζί του. Επειδή φοβήθηκαν να κατοικήσουν στη Σηγώρ, εγκαταστάθηκαν στο σπήλαιο, αυτός και οι δύο θυγατέρες του μαζί του». Διότι ο νους προχωρεί σαν μέσα από σκαλοπάτια προς την τελειότητα, και αναπηδά σιγά-σιγά προς αυτό που ήταν στην αρχή, χωρίς να είναι καταλλήλως ούτε επαρκώς προετοιμασμένος. Προχωρεί και ανυψώνεται προς το καλύτερο, στηριζόμενος στην πνευματική φρόνηση και ανδρεία σαν σε δικές του θυγατέρες, και αφήνοντας να μείνει κάπου κάτω το φιλήδονο και άνανδρο στοιχείο, τύπος των οποίων ήταν η γυναίκα. Κατοικεί, λοιπόν, στη συνέχεια σαν σε βουνό και σε σπήλαιο· με το βουνό να υποδηλώνει πολύ καλά σε εμάς το υψηλό και εξυψωμένο στην πνευματική ευεξία, και με το σπήλαιο το σταθερό και εδραιωμένο της παραμονής στην αρετή.

Και έτσι από εκεί αναβαίνουν στην υπερκείμενη ζωή, υψούμενοι από την πράξη στη θεωρία. Και ανέβηκε ο Λωτ από τη Σηγώρ. Και καθόταν στο όρος αυτός και οι δύο θυγατέρες του μαζί του, και κατοίκησε στο σπήλαιο μαζί τους. Ανέρχεται, λοιπόν, ο νους σαν από σκαλοπάτια προς τα υψηλότερα, έχοντας μαζί του τη φρόνηση και την ανδρεία ως θυγατέρες. Διότι η ηδυπάθεια εξέπεσε και αποβλήθηκε κατά το παράδειγμα της συζύγου του Λωτ.

Διότι, ιδού, και αυτή, αν και είχε τους μαθητές να ικετεύουν για χάρη της, δεν μπόρεσε να επιτύχει τίποτε περισσότερο, μέχρις ότου η ίδια, επιμένοντας, προσέλκυσε με τις δικές της προσπάθειες τη φιλανθρωπία του Δεσπότη. Αλλά και εκείνη η παραβολή για τον φίλο που έφθασε σε προχωρημένη ώρα της νύχτας και ζήτησε τρία ψωμιά, το ίδιο ακριβώς υπαινίσσεται. Διότι, «έστω κι αν δεν τον εισακούσει επειδή είναι φίλος του», λέει, «τουλάχιστον εξαιτίας της φορτικής επιμονής του θα σηκωθεί και θα του τα δώσει». Γνωρίζοντας, λοιπόν, την άφατη φιλανθρωπία του Δεσπότη μας, ας προσέλθουμε σε αυτόν, φανερώνοντας και σχεδόν θέτοντας μπροστά στα μάτια μας αναλυτικά το καθένα από τα σφάλματα που έχουμε διαπράξει, και ζητώντας συγχώρεση για τα παρελθόντα, ώστε, επιδεικνύοντας και στο εξής μεγάλη προσοχή, να ελκύσουμε περισσότερο την εύνοιά του. Αλλά ας επανέλθουμε, αν συμφωνείτε, στη συνέχεια του αναγνώσματος. «Ανέβηκε δε», αναφέρει, «ο Λωτ στη Σηγώρ, και εγκαταστάθηκε στο βουνό, και οι δύο θυγατέρες του μαζί του· επειδή φοβήθηκαν να κατοικήσουν στη Σηγώρ· και κατοίκησε σε σπήλαιο αυτός και οι δύο θυγατέρες του μαζί του». Καθώς διατηρούσε ακόμη στην ακμή του τον φόβο για την τιμωρία που είχε επιβληθεί στα Σόδομα, ο δίκαιος απομακρύνεται, και, όπως λέει το κείμενο, κατοικεί στο βουνό με τις θυγατέρες του, και βρισκόταν πλέον σε απόλυτη ερημία και απομόνωση, κατοικώντας στο όρος με τις δύο του θυγατέρες.

Όταν δε κατακάηκε η περιοχή των Σοδόμων και ο Λωτ αναχώρησε για το όρος, συνέλαβαν από αυτόν οι θυγατέρες του, και η μεν μεγαλύτερη γέννησε τον Μωάβ, η δε μικρότερη τον Αμμών· τη συνεύρεση δε με τον πατέρα τους την πέτυχαν κρυφά μέσω της μέθης· διότι νόμιζαν ότι το ανθρώπινο γένος είχε εκλείψει. Ο Αβραάμ παροίκησε στα Γέραρα, και ο βασιλιάς των Γεράρων Αβιμέλεχ πήρε τη Σάρρα· επειδή όμως τον απείλησε ο Θεός, εκείνος απολογούνταν λέγοντας ότι νόμιζε πως η γυναίκα ήταν αδελφή του· διότι έτσι είχε πει η ίδια. Την απέδωσε λοιπόν στον Αβραάμ μαζί με δώρα. Τότε εκείνη, αφού αποδόθηκε, γέννησε τον Ισαάκ. Εκδιώκει δε τη δούλη από την οικία μαζί με το παιδί, τον Ισμαήλ. Ο δε Αβιμέλεχ συνάπτει διαθήκη με τον Αβραάμ, ώστε να μην αδικήσουν ο ένας τον άλλον, και λαμβάνει επτά αμνάδες από τον Αβραάμ, ως μαρτυρία για το φρέαρ του ορκισμού, προκειμένου να είναι φανερό ότι αυτό ανήκει στον Αβραάμ. Λαμβάνει την εντολή να προσφέρει τον υιό του ως ολοκαύτωμα, και τον προσφέρει, όμως σφάζεται ένας κριός αντί αυτού. Αυτά δε ήταν τύποι της μελλοντικής οικονομίας που επρόκειτο να επιτελεστεί από τον Χριστό υπέρ ημών. Πεθαίνει η Σάρρα, και ο Αβραάμ, αφού αγόρασε έναν τόπο από τον Εφρών τον Χετταίο, θάβει εκεί τη γυναίκα του, και στέλνει τον δούλο του, προκειμένου να μνηστεύσει γυναίκα στον Ισαάκ από τη Μεσοποταμία, παραγγέλλοντάς του να μην οδηγήσει πίσω τον υιό του εκεί, εάν η γυναίκα δεν θελήσει να έρθει.