Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 19:6

Σας άκουσα να λέτε πολλές φορές ότι δεν πρέπει να προσκυνούμε το Άγιο Πνεύμα. Μακ. Διότι πράγματι δεν πρέπει. Ορθ. Και πώς τώρα λες: «Σε τι άραγε έβλαπτε τον άγιο Λωτ που προσκυνούσε τους αγγέλους;» Μακ. Μήπως τους προσκυνούσε ως Κύριο και Θεό; Ορθ. Ανάγνωσε τα παρακάτω. Μακ. Ανάγνωσέ τα εσύ. Ορθ. Μετά τα όσα αναγνώστηκαν προσθέτει ότι τους φιλοξένησε· και ήρθαν οι άνδρες εκείνου του τόπου, ζητώντας να παρανομήσουν εις βάρος των ανδρών. Και ο Λωτ παρέδιδε για ατίμωση τις κόρες του μάλλον παρά τους άνδρες. Και επειδή οι Σοδομίτες επέμεναν στην άθεη πρόθεσή τους, οι άγγελοι τράβηξαν τον Λωτ μέσα στο σπίτι, ενώ εκείνους τους πάταξαν με αορασία [τύφλωση]. Ή δεν είναι έτσι; Μακ. Έτσι είναι. Ορθ. Και στη συνέχεια είναι γραμμένο: «Είπαν δε οι άνδρες προς τον Λωτ: Έχεις εδώ γαμπρό, ή γιους, ή κόρες; Ή εάν υπάρχει κάποιος άλλος δικός σου στην πόλη, βγάλε τον έξω από αυτόν τον τόπο. Διότι εμείς θα καταστρέψουμε αυτόν τον τόπο, επειδή υψώθηκε η κραυγή τους ενώπιον του Κυρίου, και μας απέστειλε ο Κύριος για να την εξολοθρεύσουμε.» Μακ. Ακούς ότι ομολογούν πως έχουν σταλεί από τον Κύριο; Μήπως είναι οι ίδιοι Κύριοι; Ορθ. Εάν λοιπόν στα Ευαγγέλια λέει ο Σωτήρας ότι «Δεν απεστάλην παρά μόνο στα χαμένα πρόβατα του οίκου Ισραήλ»· και αλλού: «Καθώς με απέστειλε ο ζων Πατήρ, και εκείνος που με έστειλε μου έδωσε εντολή», τι να πω, ή τι να λαλήσω; Μήπως δεν ομολογείται πλέον ως Κύριος, επειδή απεστάλη; Μακ.

Έβγαινε, λοιπόν, έχοντας μαζί της παρθένους, χωρίς να έχει τη δυνατότητα να τις κρύψει σε θαλάμους· αν και γνωρίζετε ότι και θάλαμοι και γυναικωνίτες, και θύρες, και αμπάρες, και φύλακες, και προφύλακες, και θεραπαινίδες, και τροφοί, και η διαρκής παρουσία της μητέρας, και η πρόνοια του πατέρα, και πολλή επιμέλεια εκ μέρους των γονέων επιστρατεύονται, ώστε να διατηρηθεί το άνθος της παρθενίας, και μετά βίας ακόμη κι έτσι διασώζεται. Εκείνη όμως στερούνταν παντελώς όλη αυτή την προστασία. Πώς λοιπόν μπορούσε να τις διασώσει; Μέσα από την προστασία των θείων νόμων. Δεν είχε στέγη να τις περιβάλλει, αλλά είχε το κραταιό χέρι να τις σκεπάζει από ψηλά· δεν είχε θύρα ούτε αμπάρα, αλλά είχε την αληθινή θύρα, η οποία απέκλειε την επιβουλή. Και όπως ακριβώς μέσα στα Σόδομα πολιορκούνταν η οικία του Λωτ, αλλά δεν υφίστατο κανένα δεινό, διότι είχε μέσα της αγγέλους, έτσι ακριβώς και αυτές οι μάρτυρες, ευρισκόμενες ανάμεσα σε Σόδομα και σε όλους τους εχθρούς, και πολιορκούμενες από παντού, δεν υφίσταντο κανένα δεινό· διότι είχαν τον Δεσπότη των αγγέλων να κατοικεί μέσα στις ψυχές τους. Και όταν βγήκαν στον έρημο δρόμο, δεν έπαθαν τίποτα· διότι είχαν την αληθινή οδό που τις οδηγούσε προς τον ουρανό.

Δ΄. Αλλά ας δούμε λοιπόν το μέγεθος της αρετής του δικαίου. Αφού βγήκε, λέει, προς αυτούς στο κατώφλι, έκλεισε την πόρτα, και τους είπε. Παρατήρησε πώς φοβάται ο δίκαιος και τρέμει για την ασφάλεια των ξένων. Διότι δεν έκλεισε απλώς την πόρτα πίσω του, αλλά γνωρίζοντας τη μανία και το θράσος τους, και υποπτευόμενος την προπέτειά τους, έπειτα τους λέει: «Σε καμία περίπτωση, αδελφοί». Ω, τι μακροθυμία του δικαίου, ω, τι υπερβολή ταπεινοφροσύνης!

Επειδή λοιπόν ο Λωτ τους φιλοξένησε, όλοι πολιορκούσαν το σπίτι αυτού που τους φιλοξενούσε, περικυκλώνοντάς το. Αρχηγός δε της πολιορκίας ήταν ένας παράλογος έρωτας και η επιθυμία για παράνομη σαρκική μίξη, η οποία υπερέβαινε τα όρια και της ηλικίας και της φύσης. Διότι δεν το περικύκλωσαν μόνο νέοι, αλλά ακόμη και γέροντες· και ούτε τα γκρίζα μαλλιά κατέπαυσαν τη λύσσα, ούτε τα γηρατειά έσβησαν τη μανία, αλλά μπορούσε να δει κανείς ναυάγιο μέσα σε λιμάνι, δηλαδή παράνομη επιθυμία σε προχωρημένη ηλικία. Και δεν σταμάτησαν έως εκεί την παρανομία, αλλά, μολονότι ο Λωτ υποσχέθηκε να παραδώσει τις ίδιες του τις κόρες, ούτε έτσι υποχώρησαν, αλλά επέμεναν, λέγοντας ότι δεν πρόκειται να αποχωρήσουν, προτού πάρουν τους άνδρες· και απειλούσαν ότι θα προκαλέσουν μεγάλα κακά σε εκείνον που υποσχέθηκε να δώσει τις κόρες του, από σεβασμό προς τους ξένους. Είδες πώς απέδειξε από κάθε πλευρά την κακία των Σοδομιτών, και έπειτα επέφερε την τιμωρία; Διότι, για να μην λυγίσεις έπειτα, βλέποντάς τους να τιμωρούνται, εξαιτίας του μεγέθους της συμφοράς, και για να μην κατηγορήσεις τον Θεό μαζί με εκείνους, αλλά μαζί με τον Θεό να τους κατακρίνεις, αφού προέλαβε με την απόδειξη της πονηρίας τους, εξαφάνισε εκ των προτέρων κάθε οίκτο προς αυτούς, απομακρύνοντάς μας από τη συμπάθεια απέναντί τους. Αυτό ακριβώς έκανε και τώρα στην περίπτωση του προφήτη. Για να μην πονάς, βλέποντας τους Ιουδαίους να εξολοθρεύονται από την πείνα, σου υποδεικνύει την απανθρωπιά και την ωμότητά τους, καθώς και την έλλειψη της φιλοξενίας τους.