Καὶ εἰ τὸ ἐν τῷ τεσσαρακοστῷ τετάρτῳ «ὑπὲρ τοῦ ἀγαπητοῦ» ἐπὶ μέλλοντος, δῆλον, ὅτι καὶ τὸ ἐπιφερόμενον τὸ «ἐξηρεύξατο ἡ καρδία μου λόγον ἀγαθόν». Καὶ εἰ τὸ «ἐκ γαστρὸς» ἐπὶ ἀνθρώπου, ἄρα καὶ τὸ «ἐκ καρδίας». Εἰ γὰρ ἡ γαστὴρ ἀνθρώπινον, καὶ ἡ καρδία σωματικόν. Εἰ δὲ τὸ «ἐκ καρδίας» ἀΐδιον, καὶ τὸ «ἐκ γαστρὸς» ἀΐδιον· καὶ εἰ «ὁ μονογενὴς ἐν κόλποις», καὶ ὁ ἀγαπητὸς ἐν κόλποις. Ταὐτὸν γάρ ἐστι τό τε μονογενὲς καὶ τὸ ἀγαπητόν, ὡς τὸ «οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός». Οὐ γὰρ δὴ τὴν εἰς αὐτὸν ἀγάπην σημᾶναι θέλων εἶπε τὸ «ἀγαπητός», ἵνα μὴ τοὺς ἄλλους μισεῖν δόξῃ, ἀλλὰ τὸ μονογενὲς ἐδήλου, ἵνα τὸ μόνον ἐξ αὐτοῦ εἶναι αὐτὸν δείξῃ· Καὶ τῷ Ἀβραὰμ γοῦν σημᾶναι θέλων ὁ λόγος τὸ μονογενές φησιν· «Προσένεγκε τὸν υἱόν σου τὸν ἀγαπητόν». Παντὶ δὲ δῆλον, ἐκ τῆς Σάῤῥας μόνον εἶναι τὸν Ἰσαάκ. Ἔστιν ἄρα ὁ λόγος υἱός, οὐκ ἄρτι γεγονὼς ἢ ὀνομασθεὶς υἱός, ἀλλ᾽ ἀεὶ υἱός. Εἰ γὰρ μὴ υἱός, οὐδὲ λόγος· καὶ εἰ μὴ λόγος, οὐδὲ υἱός. Τὸ γὰρ ἐκ τοῦ πατρὸς υἱός ἐστιν. Τί δέ ἐστιν ἐκ τοῦ πατρός, εἰ μὴ λόγος ὁ ἐκ καρδίας προελθὼν καὶ ἐκ γαστρὸς γεννηθείς; Οὐ γὰρ ὁ πατὴρ λόγος ἐστίν, οὐδὲ ὁ λόγος πατήρ ἐστιν, ἀλλ᾽ ὁ μὲν πατήρ, ὁ δὲ υἱός· καὶ ὁ μὲν γεννᾷ, ὁ δὲ γεννᾶται.
Μετάφραση
Και αν αυτό που αναφέρεται στον τεσσαρακοστό τέταρτο Ψαλμό, το «υπέρ του αγαπητού», λέγεται για το μέλλον, είναι φανερό ότι το ίδιο ισχύει και για το επιλεγόμενο «ανέβλυσε η καρδιά μου λόγο αγαθό». Και αν το «εκ γαστρός» αναφέρεται σε άνθρωπο, άρα και το «εκ καρδίας». Διότι, αν η γαστέρα είναι κάτι το ανθρώπινο, και η καρδιά είναι κάτι το σωματικό. Αν όμως το «εκ καρδίας» είναι αΐδιο, τότε και το «εκ γαστρός» είναι αΐδιο· και αν «ο μονογενής βρίσκεται στους κόλπους», και ο αγαπητός βρίσκεται στους κόλπους. Διότι το μονογενές και το αγαπητό είναι το ίδιο, όπως στο χωρίο «αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός». Επειδή βέβαια δεν είπε το «αγαπητός» θέλοντας να φανερώσει την αγάπη του προς αυτόν, για να μη φανεί ότι μισεί τους άλλους, αλλά δήλωνε το μονογενές, για να δείξει ότι μόνο αυτός προέρχεται από αυτόν. Και στην περίπτωση του Αβραάμ, εξάλλου, ο λόγος της Γραφής, θέλοντας να φανερώσει το μονογενές, λέει: «Πρόσφερε τον υιό σου τον αγαπητό». Σε όλους δε είναι φανερό ότι μόνο ο Ισαάκ προερχόταν από τη Σάρρα. Επομένως, ο Λόγος είναι Υιός, όχι επειδή έγινε ή ονομάστηκε Υιός τώρα, αλλά είναι πάντοτε Υιός. Διότι, αν δεν είναι Υιός, δεν είναι ούτε Λόγος· και αν δεν είναι Λόγος, δεν είναι ούτε Υιός. Επειδή αυτό που προέρχεται από τον Πατέρα είναι Υιός. Και τι προέρχεται από τον Πατέρα, αν όχι ο Λόγος που προήλθε εκ καρδίας και γεννήθηκε εκ γαστρός; Διότι ο Πατέρας δεν είναι Λόγος, ούτε ο Λόγος είναι Πατέρας, αλλά ο μεν είναι Πατέρας, ο δε Υιός· και ο μεν γεννά, ενώ ο δε γεννάται.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες