Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 23:6

ΟΜΙΛΙΑ ΜΗʹ. Αποκρίθηκαν δε οι γιοι του Χετ στον Αβραάμ και του είπαν: «Είσαι βασιλιάς εκ Θεού ανάμεσά μας· στα πιο εκλεκτά μας μνήματα θάψε τον νεκρό σου». Είδατε χθες, αγαπητοί, την ανδρεία του πατριάρχη· είδατε ψυχή πιο στερεή και από το διαμάντι, πώς, όσον εξαρτιόταν από τον ίδιο, εξαιτίας του πόθου του για τον Θεό, έγινε ιερέας του παιδιού του, και ως προς την πρόθεση αιμάτωσε το δεξί του χέρι και προσέφερε το θύμα. Χάρη όμως στην άφατη φιλανθρωπία του Θεού, έλαβε το παιδί του σώο και υγιές και επέστρεψε, και έτσι αναδείχθηκε ο πατριάρχης χάρη στην προαίρεσή του και φόρεσε λαμπρό στεφάνι, αφού αγωνίστηκε αυτόν τον τελευταίο αγώνα, και με όλα αυτά απέδειξε το φιλόθεο φρόνημά του. Ας δούμε και σήμερα τη φιλοστοργία αυτού του δικαίου, πόση μέριμνα επιδεικνύει για το παιδί του. Διότι, όταν επέστρεψε από αυτή την καινοφανή και παράδοξη θυσία, τον βρήκε το πένθος για τη Σάρρα, και αφού ζήτησε από τους γιους του Χετ την παραχώρηση τάφου και αγόρασε τον τόπο, εναπέθεσε τον νεκρό, και αυτή είναι η πρώτη κτήση ιδιοκτησίας που κάνει ο πατριάρχης με αφορμή τον θάνατο της Σάρρας.

Διότι το ότι ήταν επιφανής ανάμεσα στους κατοίκους της Χαναάν, άκουσέ το από τους υιούς του Χετ, οι οποίοι του έλεγαν: «Βασιλιάς εκ Θεού είσαι ανάμεσά μας· στα πιο εκλεκτά μνημεία μας θάψε τον νεκρό σου· διότι κανείς από εμάς δεν θα σου στερήσει το μνημείο του».

Το ότι δε υπήρχαν κατά την εποχή εκείνη ευσεβείς, είναι φανερό τόσο από τον Αβιμέλεχ όσο και από όσους κατοικούσαν στη Χεβρώνα, τους οποίους μπορεί κανείς να ακούσει να αναφωνούν προς τον πατριάρχη: «βασιλιάς εκ Θεού είσαι ανάμεσά μας, στα εκλεκτά μνήματά μας θάψε τον νεκρό σου».

Και όταν έγινε αυτό, άρχισε ο θείος Παχώμιος να τους λέει μια παραβολή: «Από μια οικία στην οποία υπάρχουν εκατό χώροι κελιών, εάν κάποιος ξένος αγοράσει ένα κελί από τον οικοδεσπότη, μήπως εμποδίζεται να εισέλθει στο δικό του, ακόμη και αν αυτό βρίσκεται βαθύτερα στο εσωτερικό; Έτσι και ο πιστός, εάν έχει όλους τους καρπούς του Πνεύματος και από δική του αμέλεια και επιβουλή του εχθρού αποξενωθεί από έναν από αυτούς, δεν θα είναι πλέον κύριος εκείνου του καρπού όταν πολεμά εναντίον του εχθρού. Διότι ίσως, εάν δεν επιδείξει νήψη, να τον νικήσει και σε κάποιον άλλο καρπό· και έτσι θα κυριεύσει τον άνθρωπο μην αφήνοντάς του κανένα αγαθό. Εάν όμως πάλι ανασυντάξει τον εαυτό του, όχι μόνο θα αποκτήσει τον έναν καρπό από τον οποίο κάποτε αποξενώθηκε, αλλά και θα προκόψει πάρα πολύ. Διότι δεν υπάρχει ένα μόνο μέτρο θεοσέβειας, αλλά υπάρχουν κάποιοι πλούσιοι στο Πνεύμα και είναι σαν δέκαρχοι, πεντηκόνταρχοι, εκατόνταρχοι, χιλίαρχοι, και τέλειοι βασιλείς, όπως ακριβώς ο Αβραάμ ονομάστηκε από τον Θεό βασιλιάς· διότι δεν ήταν απλώς ένας βασιλιάς, αλλά ήταν βασιλιάς βασιλευόντων, ωσάν να καθόταν σε θρόνο.»

88. Και άρχισε ο άγιος να λέει μια παραβολή, λέγοντας ότι: «Υπάρχει ένα σπίτι στο οποίο υπάρχουν εκατό χώροι ή κελιά. Εάν ένας ξένος αγοράσει ένα κελί από τον οικοδεσπότη, μήπως εμποδίζεται να εισέλθει στο δικό του, έστω και αν βρίσκεται πιο μέσα; Έτσι είναι και ο πιστός. Εάν, ενώ έχει τους καρπούς του πνεύματος, από αμέλεια και από την επιβουλή του εχθρού στερηθεί έναν από αυτούς, δεν θα έχει την ισχύ εκείνου του καρπού εναντίον του εχθρού. Και ίσως, εάν δεν προσέξει, ο εχθρός να τον νικήσει και σε κάτι άλλο. Και έτσι κυριεύει ολόκληρο τον άνθρωπο, ώστε να μην έχει κανένα αγαθό. Εάν όμως, συναισθανόμενος την κατάστασή του, συνέλθει, όχι μόνο θα αποκτήσει τον ένα καρπό που κάποτε στερήθηκε, αλλά και πολλούς άλλους, και θα προκόψει πάρα πολύ. Διότι δεν υπάρχει ένα μόνο μέτρο της θεοσέβειας, αλλά πολλά, και οι οδοί είναι πολλές. Διότι υπάρχουν πλούσιοι άνθρωποι, και υπάρχουν εδώ δέκαρχοι και χιλίαρχοι και τέλειοι βασιλείς, όπως ειπώθηκε στον Αβραάμ: 'Βασιλιάς είσαι εσύ εκ μέρους του Θεού'. Διότι όχι μόνο ήταν ο ίδιος απλώς βασιλιάς, αλλά επειδή ο Βασιλιάς των βασιλευόντων βρισκόταν μέσα του, καθισμένος σαν σε θρόνο». 89. Ένας γέροντας από τους αδελφούς, άκακος και πάρα πολύ καλός, που ονομαζόταν Μαύγος, από τους παλαιούς οικείους, εκείνη την ώρα επειδή ήταν ασθενής και λυπημένος δεν πήγε με τους αδελφούς να θερίσει βούρλα. Και η λύπη του προερχόταν από τη βραδινή κατήχηση του μεγάλου πατέρα μας.