Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 25:8

Ενώ ο Θεός υπόσχεται σε εκείνους που Τον λατρεύουν γνήσια, ότι «θα συμπληρώσω τον αριθμό των ημερών σου», ο μεν Αβραάμ πεθαίνει «πλήρης ημερών», ο δε Δαβίδ παρακαλούσε λέγοντας: «μην με αναγάγεις στο ήμισυ των ημερών μου». Και ο ένας από τους φίλους του Ιώβ, ο Ελιφάζ, γνωρίζοντας το αυτό πολύ καλά έλεγε: «θα έλθεις στον τάφο όπως ο ώριμος σίτος που θερίζεται στην εποχή του, ή σαν τη θημωνιά του αλωνιού που συγκομίζεται στην ώρα της»· ο δε Σολομών, επισφραγίζοντας τον λόγο του, λέει: «αφαιρούνται πρόωρα οι ψυχές των παρανόμων». Γι' αυτό και προτρέπει στον Εκκλησιαστή λέγοντας: «μην ασεβείς πολύ και μη γίνεσαι σκληρός, για να μην πεθάνεις πριν από την ώρα σου».

Το έπρατταν δε αυτό, επειδή δεν πίστεψαν στα θαυμαστά έργα του Θεού· δηλαδή, δεν είχαν βεβαιότητα ούτε πίστη. Διότι νόμιζαν ότι τα θαύματα και τα σημεία που συντελούνταν συνέβαιναν τυχαία, όπως συνηθίζουν οι ασεβείς. Γι' αυτό οι ημέρες τους έσβησαν γρήγορα· λέγοντας δε έκλειψη, δεν εννοεί βεβαίως τη συντομία του χρόνου, αλλά την ακαρπία των αρετών. Διότι καθένας που δεν έζησε με αρετές, ακόμη κι αν έτυχε να ζήσει πολλά χρόνια, εντούτοις πεθαίνει εν μέσω έκλειψης ημερών, δηλαδή άωρα, καθώς δεν απέδωσε τους καρπούς για τους οποίους ήρθε στην ανθρώπινη ζωή. Γι' αυτό η Γραφή αποκαλεί πλήρεις ημερών τον Αβραάμ και τον Ιώβ, μολονότι πολλοί έζησαν περισσότερα χρόνια.

Και έτσι διαλύει τη σύναξη, καθώς ολοκληρώθηκε από αυτόν και η υπόθεση και η εκφώνηση και το τρίτο τεύχος που περιήλθε στα χέρια μας. Σε αυτό το βιβλίο ο συγγραφέας, σπεύδοντας να αποδείξει την ανάσταση από τις μωσαϊκές μαρτυρίες, λέει τα εξής: Εάν το ζήτημα της αναστάσεως δεν ήταν απολύτως αληθινό, πώς θα έλεγε ο Θεός στον Αβραάμ: «Εσύ όμως θα απέλθεις προς τους πατέρες σου με ειρήνη, αφού ταφείς σε καλό γήρας;» Πώς δηλαδή θα αναχωρούσε και προς ποιους, αν με κανέναν τρόπο δεν επρόκειτο πλέον να υπάρχει ούτε αυτός ούτε εκείνοι προς τους οποίους αναχωρούσε; Και πώς πάλι μετά από λίγο το ιερό λόγιο λέει για αυτόν: «Και αφού εξέλιπε, πέθανε ο Αβραάμ σε καλό γήρας, ηλικιωμένος και πλήρης ημερών, και προστέθηκε στον λαό του;» Διότι ποια προσθήκη μπορεί να υπάρξει σε αυτόν που δεν υπάρχει, και πώς προστίθεται αυτό που υπάρχει σε αυτούς που δεν υπάρχουν; Και τι λέει και για τον Ιακώβ ότι: «Συγκεντρώθηκαν όλοι οι γιοι του και όλες οι κόρες του, και ήθελαν να τον παρηγορήσουν, αλλά αυτός δεν ήθελε να παρηγορηθεί, λέγοντας ότι θα κατεβώ πενθώντας προς τον γιο μου στον Άδη;» Διότι πώς θα μπορούσε να νοηθεί κάθοδος αυτού που δεν υπάρχει; Και πώς θα κατέβαινε προς τον γιο του, ο οποίος, σύμφωνα με τη βλάσφημη φλυαρία του Δοσιθέου, δεν θα μπορούσε με κανέναν τρόπο και σε καμία περίπτωση να υπάρχει;