Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 27:12

Το ότι δε εκείνη είπε, «πάρε για μένα από εκεί δύο ερίφια τρυφερά και καλά», φανέρωσε τις δύο κλήσεις που έγιναν μέσω του ευαγγελίου· διότι ήμασταν μεν ερίφια από την αρχή, επειδή όλοι ήμασταν αμαρτωλοί, γινόμαστε όμως τρυφεροί και καλοί μέσω της υπακοής, δικαιούμενοι με την πίστη στον Χριστό, και δεν κρινόμαστε πλέον ως ερίφια, αλλά προσφερόμαστε ως πρόβατα σε «οσμή ευωδίας» με καθαρή θυσία στον Θεό, <και προετοιμαζόμαστε ως πνευματική τροφή από τον Λόγο>, ο οποίος, επιτελώντας τα παρόμοια μέσω του ευαγγελίου, έλεγε στους μαθητές του: «Εγώ έχω τροφή να φάω, την οποία εσείς δεν γνωρίζετε». «Είπε δε ο Ιακώβ προς τη Ρεβέκκα τη μητέρα του: ο αδελφός μου είναι άνδρας δασύτριχος, ενώ εγώ είμαι άνδρας λείος· μήπως με ψηλαφήσει ο πατέρας μου και βρεθώ ενώπιόν του να τον καταφρονώ και επιφέρω στον εαυτό μου κατάρα και όχι ευλογία.» Πόσο ξεκάθαρα εδώ ο Ιακώβ επέδειξε τη δική του ευλάβεια. Διότι, έχοντας μάθει αυτό που συνέβη από τον Χαμ, ο οποίος βλέποντας τον Νώε γυμνωμένο περιγέλασε τη γύμνια του πατέρα του και επισύναψε στον εαυτό του κατάρα, πρόσεξε με ευλάβεια μήπως και ο ίδιος θεωρηθεί ότι εκπειράζει τον πατέρα του και πέσει υπό κατάρα· ήταν δε και αυτό που ειπώθηκε από τον ίδιο αληθές, ότι μεν «ο Ησαύ ο αδελφός μου είναι άνδρας δασύτριχος», δηλαδή αμαρτωλός, «εγώ δε άνδρας λείος», με το οποίο δεικνύεται το άσπιλο και αναμάρτητο της σάρκας του Κυρίου.

Διότι αυτός που εξαρχής είπε στη μητέρα του, «Φοβάμαι μήπως επιφέρω στον εαυτό μου κατάρα, και όχι ευλογία», σε πόσο μεγάλο φόβο βρισκόταν τώρα, υποκρινόμενος ένα τέτοιο δράμα; Αλλά επειδή ο Θεός ήταν αυτός που συνεργούσε στα γενόμενα, τα πάντα γίνονταν πράξη. Τι λοιπόν, θα μπορούσε να πει κανείς, ακόμη και σε ένα τέτοιο ψεύδος συνεργούσε ο Θεός; Μην εξετάζεις απλώς το γεγονός, αγαπητέ, αλλά να κατανοείς τον σκοπό, και το ότι αυτό δεν γινόταν εξαιτίας κάποιας βιωτικής πλεονεξίας, αλλά επειδή αγωνιζόταν να επισύρει την ευλογία του πατέρα. Ειδάλλως, εάν πρόκειται να εξετάζεις απλώς τα γεγονότα και να μην αναζητάς παντού τον σκοπό, πρόσεξε μήπως αποκαλέσεις τον πατριάρχη παιδοκτόνο, και τον Φινεές ανδροφόνο. Αλλά ούτε εκείνος είναι παιδοκτόνος, παρά εξαιρετικά φιλόστοργος, όσο ίσως κανείς άλλος· ούτε αυτός είναι ανδροφόνος, αλλά μάλλον υπέρμετρα ζηλωτής. Διότι ο καθένας τους έπραττε αυτό που ήταν αρεστό στον Θεό. Γι' αυτό, ο μεν εξαιτίας της υπακοής του αξιώνεται μεγάλης άνωθεν αμοιβής, ο δε εξαιτίας του ζήλου του εξυμνείται. Διότι, όπως λέει, στάθηκε ο Φινεές και έκανε εξιλασμό.

γʹ. Μην εξετάζεις, λοιπόν, αυτό, ότι δηλαδή ήταν ψεύδη τα όσα λέχθηκαν από τον Ιακώβ, αλλά να έχεις στον νου σου εκείνο, ότι ο Θεός, επειδή ήθελε να κάνει πράξη την πρόρρησή Του, τα οικονόμησε όλα να γίνουν με αυτόν τον τρόπο. Και για να μάθεις ότι ο Θεός ήταν Εκείνος που τα διευκόλυνε όλα και έκανε τα δύσκολα εύκολα, παρατήρησε πώς ο δίκαιος δεν μπόρεσε να αντιληφθεί την απάτη, αλλά πείθεται στα όσα ειπώθηκαν από τον Ιακώβ, και, αφού απόλαυσε τα εδέσματα, τον ανταμείβει με τις ευλογίες. Και δεν επιστρέφει ο Ησαύ από το κυνήγι, παρά μόνο όταν όλα είχαν λάβει τέλος, ώστε να γνωρίσουμε μέσα από όλα αυτά ότι αυτό που γινόταν ήταν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Και είπε, αναφέρει η Γραφή, ο Ισαάκ: «Πώς έγινε αυτό, ώστε να το βρεις τόσο γρήγορα, παιδί μου;». Εκείνος δε απάντησε: «Είναι αυτό που παρέδωσε ενώπιόν μου Κύριος ο Θεός σου». Στεκόταν ακόμη με αγωνία ο Ιακώβ, και ο φόβος του αυξανόταν, και συνέβαιναν όλα αυτά, για να μάθουμε μέσα από αυτά ότι ο φιλάνθρωπος Δεσπότης δεν επιδεικνύει απλώς τη δική Του πρόνοια, εάν δεν δει να υπάρχει και από τη δική μας πλευρά πολλή θέρμη. Γι' αυτό, αγαπητέ, μην προσπεράσεις βιαστικά τώρα αυτόν τον αγώνα, αλλά αναλογίσου ότι ο κίνδυνος γι' αυτόν αφορούσε το παν, και φοβόταν και έτρεμε μήπως, στην προσπάθειά του για την ευλογία, καταστεί υπόλογος κατάρας.

«Τώρα λοιπόν, παιδί μου, άκουσέ με όπως εγώ σε προστάζω· πήγαινε στα πρόβατα και πάρε μου από εκεί δύο τρυφερά και καλά ερίφια, και θα τα ετοιμάσω ως φαγητό για τον πατέρα σου· και θα φάει, ώστε να σε ευλογήσει ο πατέρας σου πριν πεθάνει». Είπε τότε ο Ιακώβ προς τη Ρεβέκκα, τη μητέρα του: «Ο αδελφός μου είναι άνδρας δασύτριχος, ενώ εγώ είμαι άνδρας λείος. Μήπως με ψηλαφήσει ο πατέρας μου και φανώ μπροστά του σαν να τον εμπαίζω· και έτσι φέρω επάνω μου κατάρα και όχι ευλογία». Του είπε όμως η μητέρα του: «Επάνω μου ας έρθει η κατάρα σου, παιδί μου· μόνο υπάκουσε στη φωνή μου». Και εκείνος πήγε και τα έφερε στη μητέρα του. Και η Ρεβέκκα, αφού πήρε την καλή στολή του Ησαύ, του μεγαλύτερου γιου της, που την είχε κοντά της μέσα στο σπίτι, έντυσε με αυτήν τον Ιακώβ, τον νεότερο γιο της· και περιέβαλε τα δέρματα των εριφίων γύρω από τους βραχίονές του και επάνω στα γυμνά μέρη του τραχήλου του. Και έδωσε τα φαγητά στα χέρια του Ιακώβ, του γιου της, και εκείνος τα εισήγαγε στον πατέρα του. «Η Ραχήλ πήρε τα είδωλα, τα έβαλε μέσα στα σάγματα της καμήλας και κάθισε επάνω τους· και είπε στον πατέρα της: “Δεν μπορώ να σηκωθώ μπροστά σου, διότι έχω το συνηθισμένο των γυναικών”». «Αναγγέλθηκε στη Θάμαρ από κάποιους που έλεγαν: “Ιδού, ο πεθερός σου ανεβαίνει για να κουρέψει τα πρόβατα”».

Ο Ησαύ, μητέρα, είναι άνδρας τριχωτός από τη φύση του· εγώ δε, πάλι, ως άνδρας άτριχος ντρέπομαι· μήπως με αναγνωρίσει ο πατέρας μου και βρεθώ απέναντί του με ντροπή ως κάποιος που τον περιφρόνησε· και θα επιφέρω στον εαυτό μου μάλλον κατάρα, και δεν θα με ευλογήσει, αλλά θα με καταστρέψει.