Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 27:15

Διότι είναι δυνατόν να αναγνωρίσουμε ότι αυτό που ειπώθηκε από τη Ρεβέκκα παλαιότερα, έχει εκπληρωθεί τώρα στην Εκκλησία. Επειδή το «πάνω μου ας πέσει η κατάρα σου, τέκνο μου», αυτό ακριβώς δηλώνει, το οποίο τώρα κάποιοι βλασφημώντας την Εκκλησία το προσάπτουν ως ονειδισμό, επειδή σέβεται τον Εσταυρωμένο, επιφέροντας σε εμάς με αυτά τα λόγια κατάρα και όνειδος. Διότι το πάθος του Κυρίου στους μεν άπιστους θεωρείται κατάρα, σε αυτούς όμως που πιστεύουν είναι «ζωή και ειρήνη». Διότι και ο Απόστολος λέει: «Ο Χριστός μας εξαγόρασε από την κατάρα του νόμου, γινόμενος για χάρη μας κατάρα», πράγμα που εκπλήρωσε τώρα ο Σωτήρας καταδεχόμενος τον θάνατο [του ανθρώπου] διά του σώματός Του πάνω στο ξύλο, ώστε διά της δικής Του υπακοής να αναιρέσει την κατάρα του Αδάμ που επιβλήθηκε με τον νόμο, δηλαδή το «χώμα είσαι [και στο χώμα θα επιστρέψεις]». «Αφού λοιπόν πήρε η Ρεβέκκα την καλή στολή του μεγαλύτερου γιου της, έντυσε με αυτήν τον γιο της τον Ιακώβ και τύλιξε τα δέρματα των εριφίων γύρω από τους βραχίονές του».

Και αφού πήρε, αναφέρει, η Ρεβέκκα την καλή στολή του μεγαλύτερου γιου της, η οποία βρισκόταν στο σπίτι υπό τη φύλαξή της, έντυσε με αυτήν τον Ιακώβ, τον νεότερο γιο της. Και έβαλε τα δέρματα των κατσικιών γύρω από τους βραχίονές του και στα γυμνά μέρη του λαιμού του, και έδωσε τα εδέσματα και τα ψωμιά, που είχε ετοιμάσει, στα χέρια του Ιακώβ, του γιου της, και εκείνος τα έφερε στον πατέρα του. Παρατήρησε εδώ, μαζί με τη φιλοστοργία της Ρεβέκκας, και την πολλή της σοφία. Διότι, επειδή αναφέρθηκε προηγουμένως ότι ο μεν ένας ήταν δασύτριχος, ενώ ο άλλος λείος, τον έντυσε, λέει, με τη στολή του Ησαύ και του φόρεσε τα δέρματα, και, αφού τον μεταμφίεσε από παντού, ώστε να τεθεί σε εφαρμογή το σχέδιο, δίνοντάς του τα εδέσματα και τα ψωμιά στα χέρια, τον προετοίμασε για να παρουσιαστεί στον πατέρα του.

«Τώρα λοιπόν, παιδί μου, άκουσέ με όπως εγώ σε προστάζω· πήγαινε στα πρόβατα και πάρε μου από εκεί δύο τρυφερά και καλά ερίφια, και θα τα ετοιμάσω ως φαγητό για τον πατέρα σου· και θα φάει, ώστε να σε ευλογήσει ο πατέρας σου πριν πεθάνει». Είπε τότε ο Ιακώβ προς τη Ρεβέκκα, τη μητέρα του: «Ο αδελφός μου είναι άνδρας δασύτριχος, ενώ εγώ είμαι άνδρας λείος. Μήπως με ψηλαφήσει ο πατέρας μου και φανώ μπροστά του σαν να τον εμπαίζω· και έτσι φέρω επάνω μου κατάρα και όχι ευλογία». Του είπε όμως η μητέρα του: «Επάνω μου ας έρθει η κατάρα σου, παιδί μου· μόνο υπάκουσε στη φωνή μου». Και εκείνος πήγε και τα έφερε στη μητέρα του. Και η Ρεβέκκα, αφού πήρε την καλή στολή του Ησαύ, του μεγαλύτερου γιου της, που την είχε κοντά της μέσα στο σπίτι, έντυσε με αυτήν τον Ιακώβ, τον νεότερο γιο της· και περιέβαλε τα δέρματα των εριφίων γύρω από τους βραχίονές του και επάνω στα γυμνά μέρη του τραχήλου του. Και έδωσε τα φαγητά στα χέρια του Ιακώβ, του γιου της, και εκείνος τα εισήγαγε στον πατέρα του. «Η Ραχήλ πήρε τα είδωλα, τα έβαλε μέσα στα σάγματα της καμήλας και κάθισε επάνω τους· και είπε στον πατέρα της: “Δεν μπορώ να σηκωθώ μπροστά σου, διότι έχω το συνηθισμένο των γυναικών”». «Αναγγέλθηκε στη Θάμαρ από κάποιους που έλεγαν: “Ιδού, ο πεθερός σου ανεβαίνει για να κουρέψει τα πρόβατα”».

«Ω μητέρα, φοβάμαι πάρα πολύ αυτό το τόλμημα και τη μανία του αδελφού μου· θα σιωπήσω λοιπόν και θα προσευχηθώ στον Πλάστη κράζοντας: Εύσπλαγχνε, χάρισε σε εμάς ευλογία από τον ουρανό.» «Άκουσε τα λόγια μου και μη δειλιάζεις, ω τέκνο μου,» ανεβόησε η μητέρα, παρακινώντας με γλυκά λόγια τον νέο· «τώρα άκουσέ με και δείξε πως με αγαπάς· η κατάρα που φοβάσαι ας πέσει πάνω σε εμένα, τέκνο μου· μόνο κάνε τη χάρη στο θέλημά μου, όπως σε πρόσταξα, και φέρε μου δύο καλά και τρυφερά κατσίκια.» Ο δε νέος, αφού πήγε, της έφερε δύο κατσίκια, και εκείνη ετοίμασε γρήγορα τα εδέσματα, ακριβώς όπως τα αγαπούσε ο πατέρας του, γεμάτη προθυμία και αγάπη· το δε τέκνο προσευχόταν: «Εσύ, Φιλάνθρωπε, χάρισε σε εμάς ευλογία από τον ουρανό.» Τότε ο νεανίσκος ντύθηκε με τη στολή του μεγαλύτερου αδελφού του, όπως διδάσκει το βιβλίο· και παίρνει πάλι τα τριχωτά δέρματα των κατσικιών και τα τυλίγει στον λαιμό του, μαζί με τους βραχίονες, μέχρι και τους ώμους και τα δάχτυλα· πήρε δε μαζί τους άρτους και τα εδέσματα και βιάστηκε να τρέξει.