Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 27:2

Όπως ακριβώς έχουν γραφεί αυτά, ο Λόγος αποδεικνύει ότι οι άγιοι γνωρίζουν πως ο χρόνος είναι μετρημένος για τον κάθε άνθρωπο. Το γεγονός δε ότι κανείς δεν γνωρίζει το τέλος του χρόνου αποδεικνύεται από τα λόγια του Δαβίδ: «ανάγγειλέ μου την ολιγότητα των ημερών μου»· διότι εκείνο που δεν γνώριζε, αυτό ζητούσε να μάθει. Γι' αυτόν τον λόγο άλλωστε και ο πλούσιος, νομίζοντας ότι θα ζήσει ακόμη πολύ χρόνο, άκουσε τα εξής: «άφρον, αυτή τη νύχτα ζητούν την ψυχή σου· αυτά δε που ετοίμασες σε ποιον θα ανήκουν;». Ο δε Εκκλησιαστής αποφαίνεται αντλώντας θάρρος από το Άγιο Πνεύμα και λέει: «αλλά και ο άνθρωπος δεν γνωρίζει τον καιρό του». Γι' αυτόν τον λόγο άλλωστε και ο πατριάρχης Ισαάκ έλεγε στον γιο του, τον Ησαύ: «Ιδού, εγώ έχω γεράσει και δεν γνωρίζω την ημέρα της τελευτής μου».

Βρίσκουμε δε και τον μακάριο Ισαάκ να έχει κάνει τα ίδια, και αφενός τον Ιακώβ, τον νεότερο γιο, να ευλογεί και να του χαρίζει τα πάντα εξαιτίας του Χριστού που επρόκειτο να γεννηθεί από αυτόν κατά σάρκα. Τον δε Ησαύ, που αποτελούσε τύπο του προηγούμενου λαού, επειδή προγνώριζε τον πονηρό λογισμό στην καρδιά του, δεν τον ευλόγησε, αλλά με τη δύναμη των λόγων, μέσω προφητείας τον επέπληξε. Ότι δε έτσι έχουν τα πράγματα, η ίδια η Γραφή, αν αναπτυχθεί, θα μας διδάξει σαφέστερα τα προειρημένα. Διότι λέγει ως εξής: «και κάλεσε ο Ισαάκ τον γιο του τον μεγαλύτερο και του είπε: λάβε τα όπλα σου, τη φαρέτρα και το τόξο, και έξελθε στο πεδίο και κυνήγησέ μου θήραμα, και ετοίμασέ μου φαγητά όπως εγώ αγαπώ· και φέρε μου, για να φάω, ώστε να σε ευλογήσει η ψυχή μου προτού πεθάνω». Η μεν λοιπόν εντολή του προφήτη που ζητά τροφή από τον Ησαύ σημαίνει την κλήση που έγινε μέσω του λόγου στον προηγούμενο λαό, ζητώντας από αυτόν καρπό έργων δικαιοσύνης, η οποία λογιζόταν ως τροφή για τον πατέρα. Διότι το «έξελθε στο πεδίο και κυνήγησέ μου θήραμα» σημαίνει την αναστροφή μέσα στον κόσμο.

Προς εκείνους που διαμαρτύρονται για ποιο λόγο δεν απομακρύνθηκε από τη μέση ο διάβολος· και ότι σε τίποτα δεν μας βλάπτει η πονηρία του εάν προσέχουμε· και περί μετανοίας. Ομιλία Β΄. α΄. Ο μεν Ισαάκ, επειδή επιθύμησε κάποτε να γευματίσει από τα χέρια του παιδιού του, έστειλε το παιδί στο κυνήγι έξω από το σπίτι· αυτός όμως ο Ισαάκ, επειδή επιθύμησε να λάβει γεύμα από τα δικά μας χέρια, δεν μας έστειλε έξω από το σπίτι, αλλά ο ίδιος έτρεξε στο δικό μας τραπέζι. Τι θα μπορούσε να είναι πιο φιλόστοργο από αυτό; Και τι πιο ταπεινό; Εκείνος που καταδέχθηκε να επιδείξει τόσο θερμή αγάπη, και ανέχθηκε να συγκαταβεί τόσο πολύ. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο και εμείς, μολονότι είχαμε εξαντλήσει και τον τόνο της φωνής μας και τη δύναμη των ποδιών μας από την πρωινή ομιλία, μόλις είδαμε την πατρική του όψη, αμέσως ξεχάσαμε την αδυναμία, αποβάλαμε τον δισταγμό, αναπτερωθήκαμε από τη χαρά, είδαμε τη λαμπρή πολιά του, και η ψυχή μας γέμισε από φως. Γι' αυτό και με προθυμία παραθέτουμε το τραπέζι, ώστε, αφού γευθεί, να μας ευλογήσει. Δεν υπάρχει εδώ κλοπή και δόλος, όπως συνέβη εκεί τότε· όπου άλλος έλαβε την εντολή να φέρει την τροφή, και άλλος την έφερε· αντιθέτως εγώ και έλαβα την εντολή να τη φέρω, και την έφερα.

Όταν αυτή η διήγηση παγιωθεί στη διάνοια του παιδιού, εισήγαγε μία άλλη, όπως πάλι για δύο άλλους αδελφούς, και πες: «Ήσαν πάλι άλλοι δύο αδελφοί, μεγαλύτερος πάλι και νεότερος. Και ο μεν μεγαλύτερος ήταν κυνηγός, ο δε νεότερος οικουρός». Έχει δε αυτή η διήγηση κάποια μεγαλύτερη τέρψη από την προηγούμενη, καθόσον περιέχει πολλή περιπέτεια και ήσαν μεγαλύτεροι στην ηλικία. «Αυτοί λοιπόν οι δύο αδελφοί ήσαν και δίδυμοι. Αλλά αφότου γεννήθηκαν, τον μεν νεότερο τον αγαπούσε η μητέρα, τον δε μεγαλύτερο ο πατέρας. Και εκείνος μεν περνούσε τον περισσότερο χρόνο έξω στους αγρούς, αυτός δε, ο νεότερος, στο σπίτι. Και κάποτε, λέγει, ο πατέρας του, έχοντας πλέον γεράσει, λέγει σε εκείνον τον οποίο αγαπούσε: “Επειδή, παιδί μου, γέρασα, πήγαινε και ετοίμασέ μου κυνήγι”· δηλαδή, πιάσε ένα ζαρκάδι ή έναν λαγό και φέρε το και μαγείρεψέ το, “ώστε, αφού φάω, να σε ευλογήσω”».