Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 27:21

33. Μην αποθαρρύνεσαι, λοιπόν, βλέποντας τον εαυτό σου στην παρούσα ζωή σε αφάνεια, ή σε αρρώστια, ή σε βαθιά γεράματα και φτώχεια· διότι Εκείνος που τρέφει τα πετεινά του ουρανού δεν θα σε αφήσει δίχως πρόνοια. Αλλά στενοχωριέσαι μήπως σε ενοχλήσει η μειωμένη όραση; Αναλογίσου, όμως, ότι αυτό το υπέμειναν και δίκαιοι. Γι' αυτό ο Ισαάκ έλεγε στον Ιακώβ, όταν εκείνος λάμβανε την ευλογία: «Πλησίασέ με να σε ψηλαφήσω, παιδί μου, για να δω αν εσύ είσαι ο γιος μου ο Ησαύ». Ήταν όμως διαυγές το μάτι της διάνοιάς του, έχοντας καθαρθεί από την κακία. Καθάριζε, λοιπόν, και εσύ τον εαυτό σου από την κακία, και για τη σωματική αρρώστια μη δίνεις σημασία, διότι Εκείνος φροντίζει για εμάς. Μήπως όμως στερείσαι τα αναγκαία; Αναλογίσου τον Ηρώδη που ζούσε μέσα στα πλούτη και στις απολαύσεις, ενώ ο Πρόδρομος ήταν δεμένος στη φυλακή, σαν ένας από τους κακούργους και ασήμαντους ανθρώπους. Διότι είναι αψευδής Εκείνος που είπε: θλίψη θα έχετε στον κόσμο· ο δε κόσμος θα χαρεί· εσείς θα λυπηθείτε, αλλά η λύπη σας θα μετατραπεί σε χαρά.

Το να πει όμως ο Ιακώβ στον πατέρα του: «έκανα σύμφωνα με όσα μου είπες», σημαίνει την παντοτινή υπακοή του Λόγου προς τον Πατέρα. Όπως λέει και στον Ιεζεκιήλ: «έπραξα σύμφωνα με όσα με προσέταξε». Είπε τότε σε αυτόν ο Ισαάκ: «ποιος είσαι εσύ;». Και εκείνος απάντησε: «εγώ είμαι ο γιος σου, ο πρωτότοκος Ησαύ». Ο προφήτης δεν ρωτά τον Ιακώβ από άγνοια, διότι βλέπει πνευματικά τα όσα συμβαίνουν. Ούτε άλλωστε ο Ιησούς του Ναυή, όταν ρωτούσε τους Γαβαωνίτες, αγνοούσε το πανούργημα που είχαν τεχνηέντως σκαρφιστεί, αλλά εν γνώσει του το επέτρεψε, ώστε τα έθνη, μετανοώντας και πιστεύοντας στον Ιησού, να σωθούν. Έτσι λοιπόν πρέπει να κατανοήσουμε τα πράγματα και εδώ. «Πλησίασέ με, λέει, να σε ψηλαφήσω, παιδί μου, για να δω αν εσύ είσαι ο γιος μου ο Ησαύ ή όχι. Και τον πλησίασε. Εκείνος, αφού τον ψηλάφησε, είπε: η μεν φωνή είναι φωνή Ιακώβ, αλλά τα χέρια είναι χέρια Ησαύ».

Έπειτα λέει: «Είπε δε ο Ισαάκ: Πλησίασέ με και θα σε ψηλαφήσω, παιδί μου, αν εσύ είσαι ο γιος μου ο Ησαύ ή όχι». Διότι εξαιτίας της φωνής, ο δίκαιος αμφέβαλλε κάπως· αλλά, επειδή έπρεπε η θεία οικονομία να πραγματοποιηθεί, δεν του παραχωρήθηκε να αντιληφθεί την απάτη. «Πλησίασε δε», λέει, «ο Ιακώβ, και τον ψηλάφησε και είπε: Η μεν φωνή είναι φωνή Ιακώβ, τα δε χέρια είναι χέρια Ησαύ. Και δεν τον αναγνώρισε». Δες πώς αποδεικνύεται ότι τα πάντα ήταν έργο της χάριτος του Θεού, η οποία προετοίμασε και τον ίδιο ώστε να μην αντιληφθεί τίποτα από όσα συνέβαιναν, και τον Ιακώβ ώστε να απολαύσει την πατρική ευλογία.

Ο λογισμός μου με κυκλώνει για να με βάλει σε συλλογισμό: μήπως άραγε έγινε εδώ κάποια απάτη; μήπως κάποιος ήρθε με δόλο να αρπάξει από εμένα τη δωρεά του παιδιού μου; Ή μάλλον ο Κύριος, θέλοντας να εκπληρώσει την επιθυμία μου, ο ίδιος συνήργησε, και ο γιος μου βρήκε αυτό που ζητούσε, γι' αυτό και ήρθε τρέχοντας, λαμβάνοντας ως αμοιβή το χάρισμα Εκείνου που τον έστειλε, τον Οποίον και θα παρακαλέσω: από τον ουρανό χορήγησέ μας ευλογία. Τώρα πλησίασέ με, παιδί μου, και ας σε ψηλαφήσω γρήγορα· αν είσαι εσύ ο Ησαύ ο πρωτότοκός μου, απόδειξέ το.» Και ψηλαφώντας τον, ο Ισαάκ συλλογίζεται: «Η μεν φωνή που ηχεί τώρα στα αυτιά μου είναι του Ιακώβ, αλλά τα χέρια είναι του γιου μου του Ησαύ· έλα λοιπόν, σπλάχνο μου, και φίλησέ με, και φέρε μου το φαγητό.» Και αφού έφαγε ο Ισαάκ και καταφίλησε τον γιο του, οσμίστηκε τη στολή του και είπε: «Ιδού, η ευωδία του γιου μου είναι σαν την πλήρη ευωδία ενός αγρού, ενός αγρού τον οποίο ευλόγησε ο Κύριος· ας με εισακούσει και ας μας χορηγήσει ευλογία από τον ουρανό.» Όταν ο πατέρας ευλόγησε ξεκάθαρα τον Ιακώβ, ο γέροντας στήριξε το παιδί με τις ευχές του λέγοντας: «Ο Θεός μου θα σε ευλογήσει στον κόσμο με σιτάρι και οίνο, και όλα τα έθνη θα σε υπηρετήσουν· θα σε προσκυνήσουν όλοι οι άρχοντες· και να γίνεις κύριος και του αδελφού σου.»