Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 27:37

Οι περισσότεροι από τους Ιουδαίους, λοιπόν, όταν άκουσαν αυτά, αισθάνθηκαν ντροπή και στη συνέχεια αναγνώρισαν τον Χριστό, όπως είναι γραμμένο στις Πράξεις. Επειδή, όμως, οι Αρειομανίτες επιλέγουν να παραμείνουν Ιουδαίοι και να μάχονται τον Πέτρο, εμπρός, ας τους παραθέσουμε παρόμοιες εκφράσεις· ίσως έστω και έτσι συνετιστούν, μαθαίνοντας τη συνήθεια της Θείας Γραφής. Ότι, λοιπόν, ο Χριστός είναι αιώνιος Κύριος και Βασιλιάς, έγινε φανερό από τα προηγούμενα, και δεν υπάρχει κανείς που να αμφιβάλλει περί τούτου. Διότι, όντας Υιός του Θεού, είναι επόμενο να είναι όμοιός Του· και εφόσον είναι όμοιος, είναι οπωσδήποτε και Κύριος και Βασιλιάς, διότι ο Ίδιος λέει: «Εκείνος που έχει δει εμένα, έχει δει τον Πατέρα». Το ότι, εξάλλου, και μόνο αυτό το οποίο ειπώθηκε από τον Πέτρο, ότι δηλαδή «τον έκανε Κύριο και Χριστό», δεν σημαίνει πως ο Υιός είναι δημιούργημα, μπορεί να το διαπιστώσει κανείς από την ευλογία του Ισαάκ, έστω και αν αυτή η εικόνα είναι κάπως αμυδρή σε σχέση με το προκείμενο ζήτημα. Είπε, λοιπόν, στον Ιακώβ: «Γίνε κύριος του αδελφού σου»· στον δε Ησαύ: «Ιδού, τον έκανα κύριό σου».

Διότι ο Ισαάκ έλεγε το «γίνου» και το «εποίησα», χωρίς να υποδηλώνει ούτε την αρχή της γεννήσεως του Ιακώβ ούτε την ουσία του· διότι τα έλεγε αυτά τριάντα και πλέον έτη μετά τη γέννησή του· αλλά υποδήλωνε την εξουσία του επί του αδελφού του, η οποία προέκυψε μετέπειτα.

Οι περισσότεροι μεν από τους Ιουδαίους, ακούγοντας αυτά, αισθάνθηκαν ντροπή και στο εξής αναγνώρισαν τον Χριστό, όπως έχει γραφτεί στις Πράξεις. Επειδή, όμως, οι Αρειομανίτες επιλέγουν να παραμένουν Ιουδαίοι και να μάχονται τον Πέτρο, εμπρός, ας παραθέσουμε σε αυτούς παρόμοιες εκφράσεις· ίσως τουλάχιστον με αυτόν τον τρόπο ντραπούν, μαθαίνοντας τον τρόπο έκφρασης της Θείας Γραφής. Ότι, λοιπόν, ο Χριστός είναι αιωνίως Κύριος και Βασιλεύς, έχει γίνει σαφές από τα προαναφερθέντα, και δεν υπάρχει κανείς που να αμφιβάλλει περί αυτού. Διότι, εφόσον είναι Υιός του Θεού, είναι φυσικό να είναι όμοιος με Αυτόν· και όντας όμοιος, είναι οπωσδήποτε και Κύριος και Βασιλεύς· διότι ο ίδιος λέει: «εκείνος που έχει δει εμένα, έχει δει τον Πατέρα». Ότι, εξάλλου, και μόνο αυτό που ελέχθη από τον Πέτρο, «τον έκανε Κύριο και Χριστό», δεν σημαίνει ότι ο Υιός είναι δημιούργημα, μπορεί κανείς να το διαπιστώσει από την ευλογία του Ισαάκ, έστω και αν αυτή η εικόνα είναι κάπως αμυδρή σε σχέση με το προκείμενο θέμα. Είπε, λοιπόν, στον Ιακώβ: «γίνε κύριος του αδελφού σου», και στον Ησαύ: «ιδού, τον έκανα κύριό σου».

Εάν, λοιπόν, το «εποίησε» σήμαινε την ουσία και την αρχή της γενέσεως του Ιακώβ, ούτε και τότε δεν θα έπρεπε αυτοί ούτε καν να διανοούνται τέτοια πράγματα για τον Λόγο του Θεού· διότι ο Υιός του Θεού δεν είναι ποίημα, όπως ο Ιακώβ· εντούτοις, θα μπορούσαν ενδεχομένως, εάν πληροφορούνταν σχετικά, να μην παραφρονούν πλέον. Εάν όμως αυτά δεν τα εκλαμβάνουν αναφορικά με την ουσία ούτε με την αρχή της γενέσεως, μολονότι ο Ιακώβ είναι κατά φύσιν κτίσμα και ποίημα, πώς δεν μαίνονται χειρότερα και από τον διάβολο, εάν άραγε, όσα δεν τολμούν με αφορμή τις όμοιες λέξεις να συνάψουν ούτε στα εκ φύσεως γενητά, αυτά τα αποδίδουν στον Υιό του Θεού, λέγοντας ότι αυτός είναι ποίημα; Διότι ο Ισαάκ έλεγε «γίνου» και «εποίησα» χωρίς να υποδηλώνει ούτε την αρχή της γενέσεως του Ιακώβ ούτε την ουσία του· επειδή τα έλεγε αυτά τριάντα και πλέον χρόνια μετά τη γέννησή του· αλλά υποδήλωνε την εξουσία του επί του αδελφού του, η οποία αποκτήθηκε μεταγενέστερα.

Λέει λοιπόν σε αυτόν: «Δεν άφησες για μένα ευλογία, πατέρα;». Διότι, για να βρεθεί όλο το πλήρωμα της θεότητας να κατοικεί σωματικώς στον Χριστό, εκείνος του είπε: «Αν τον έκανα κύριό σου και όλους τους αδελφούς του τους έκανα δούλους του, με σιτάρι και οίνο τον στήριξα, για σένα όμως τι να κάνω, παιδί μου;».

Τι λέγει, λοιπόν, ο Ησαύ προς τον Ισαάκ; Δεν άφησες καμία ευλογία για εμένα, πατέρα; Και ο Ισαάκ, αποκρινόμενος, του είπε: Μάθε, λέγει, ότι όλες τις ευλογίες τις εξέχεα σε αυτόν, εφόσον τον κατέστησα κύριό σου. Παρατήρησε πώς αμέσως από αυτό αρχίζει, και δεν λέγει τίποτε άλλο, παρά του υποδεικνύει τη δουλεία και την υποταγή· και λέγει: Εφόσον τον κατέστησα κύριό σου, και όλους τους αδελφούς του υπηρέτες, και τον εστήριξα με σιτάρι και κρασί· για εσένα, λοιπόν, τι να πράξω, τέκνον μου;

Τίποτα άλλο πλέον δεν έχει απομείνει· εάν τον έκανα κύριό σου, και όλους τους αδελφούς του δούλους του, και του εξασφάλισα με την ευχή μου την αφθονία των αναγκαίων αγαθών, τι άλλο πλέον υπολείπεται; Είπε δε ο Ησαύ προς τον πατέρα του: «Μήπως μία μόνο ευλογία έχεις, πατέρα; Ευλόγησε λοιπόν και εμένα». Επειδή άκουσε τον πατέρα να λέει «Και τον ευλόγησα, και ευλογημένος θα είναι», και έπειτα του κατέστησε φανερή όλη την ευλογία, τότε λέει: «Ευλόγησε λοιπόν και εμένα, πατέρα· διότι, μήπως μία μόνο ευλογία έχεις; Μήπως δεν είσαι ικανός να αξιώσεις και εμένα της ευλογίας σου, εμένα που τόσο αγαπάς, τον πρωτότοκο, αυτόν που έστειλες για το κυνήγι;» Με τα λόγια αυτά τάραξε τον πατέρα. Διότι, λέει η Γραφή, καθώς κατανύχθηκε ο Ισαάκ, ο Ησαύ φώναξε με δυνατή φωνή και έκλαψε. Είδε τον πατέρα να βρίσκεται σε αμηχανία, και να μην μπορεί, ούτε να καταδέχεται να ανατρέψει όσα ήδη είχαν γίνει· και εκείνος πρόσθεσε στην κραυγή και κλάμα, θέλοντας να παρακινήσει τον πατέρα σε μεγαλύτερη συμπάθεια. Αφού λοιπόν τον σπλαχνίστηκε ο Ισαάκ, του είπε: «Ιδού, από την ευφορία της γης θα είναι η κατοικία σου, και από τη δροσιά του ουρανού άνωθεν, και με το σπαθί σου θα ζήσεις, και θα γίνεις δούλος του αδελφού σου· θα έρθει όμως η ώρα που θα αποτινάξεις και θα λύσεις τον ζυγό του από τον τράχηλό σου».

«Τι λοιπόν να κάνω; Πώς να σε υπακούσω σε αυτό;» Ο Ησαύ τότε είπε προς τον πατέρα του: «Πράγματι και δικαίως ονομάστηκε αυτός Ιακώβ, και στα λόγια και στις πράξεις· διότι ήδη για δεύτερη φορά με υποσκέλισε· τα πρωτοτόκια αυτός μου τα αφαίρεσε, και τώρα, όπως έμαθα, έλαβε αυτός και την ευλογία του πατέρα μου· με αποστέρησε για δεύτερη φορά εκ κοιλίας μητρός· αλλά, παρακαλώ, παράσχε μας ευλογία από τον ουρανό.» Νικημένος ο Ισαάκ από τα σπλάχνα του και ηττημένος, φώναζε προς τον Ησαύ λέγοντας: «Άκουσε, τέκνο μου· αν παρείχα την εξουσία στον αδελφό σου, αν γέμισα τον οίκο του με σιτάρι και οίνο, σε σένα τώρα τι να κάνω, τέκνο μου, πες μου.» Πάλι αποκρίθηκε ο Ησαύ στον πατέρα του, και κλαίγοντας έλεγε τα εξής: «Μία και μόνη ευλογία έχεις;»