Κύριε,〉 μονογενὴς υἱέ· 〈ὁ κύριος ἡμῶν,〉 τῶν κατὰ χάριν ἀδελφῶν, περὶ ὧν εἶπας· 〈Ἀπαγγελῶ τὸ ὄνομά σου τοῖς ἀδελφοῖς μου.〉 Ἀλλὰ κἂν αὐτὸς ἡμᾶς κατηξίωσας ἀδελφοὺς καλέσαι, ἡμεῖς ὡς δοῦλοι ὁμολογοῦμεν τὴν δεσποτείαν. Ἑκάστῳ γὰρ ἡμῶν μᾶλλον ἁρμόζει ἡ τοῦ πνεύματος παραγγελία εἰπόντος· 〈Καὶ τῷ ἀδελφῷ σου δουλεύσεις.〉 Χριστός σε τὸν δοῦλον ἀδελφὸν ἐκάλεσε· μὴ ἐπαρθῇς, ἀλλὰ ἔχων τὸ τῆς ἀδελφότητος χάρισμα, 〈τῷ ἀδελφῷ σου δουλεύσεις.〉 Ἀγαθὸς ὢν ὁ δεσπότης θέλει παρὰ τῶν δούλων ὡς παρὰ ἀδελφῶν δουλευθῆναι. Καὶ βασιλεὺς ἐν πολέμῳ τοὺς στρατιώτας ἀδελφοὺς καλεῖ, οὐχ ἵνα καταφρονηθῇ, ἀλλ᾽ ἵνα πλέον ἀγαπηθῇ. Διὸ χάρις σοί, δέσποτα, ἐπὶ τῇ τῆς ἀδελφότητος φιλοτιμίᾳ. Ὅμως ἡμεῖς, κἂν ἀδελφοὶ ἐκλήθημεν, ἀλλ᾽ ὁμολογοῦντες τὴν δουλείαν φαμέν· 〈Κύριε ὁ κύριος ἡμῶν.〉 Κύριε ἀμεσίτευτε· τὸ 〈κύριε, τῶν ἐν〉 οὐρανοῖς ἀπογεγραμμένων πρωτοτόκων· 〈Καὶ ἐκκλησίᾳ πρωτοτόκων,〉 φησίν, 〈ἀπογεγραμμένων ἐν οὐρανοῖς· ὁ κύριος ἡμῶν,〉 τῶν πνευματοφόρων ἀποστόλων, οἷς εἶπας· 〈Λάβετε πνεῦμα ἅγιον.〉 Ἡμῖν γὰρ τοῖς ἀποστόλοις ὁ Δαυὶδ παρέδωκε τὸν ἐπιλήνιον ψαλμόν. 〈Κύριε,〉 τῷ νόμῳ τῆς φύσεως, 〈ὁ κύριος ἡμῶν,〉 τῷ κάλλει τῆς προαιρέσεως. 〈Ὡς θαυμαστὸν τὸ ὄνομά σου,〉 οὐκέτι ἐν τῇ Παλαιστίνῃ μόνῃ, ἀλλ᾽ 〈ἐν πάσῃ τῇ γῇ.〉 Μία ἄμπελος ἐχερσώθη, καὶ ὁ οἰκουμενικὸς ἀμπελὼν ἐσώθη· 〈Τῷ〉 γὰρ 〈αὐτῶν παραπτώματι ἡ σωτηρία τοῖς ἔθνεσιν.
Μετάφραση
«Κύριε», Μονογενή Υιέ· «ο Κύριός μας», εμάς των κατά χάριν αδελφών, για τους οποίους είπες: «Θα αναγγείλω το όνομά σου στους αδελφούς μου». Αλλά, αν και εσύ μας καταξίωσες να μας ονομάσεις αδελφούς, εμείς ως δούλοι ομολογούμε τη δεσποτεία σου. Διότι στον καθένα από εμάς αρμόζει περισσότερο η παραγγελία του Πνεύματος που λέει: «Και τον αδελφό σου θα υπηρετήσεις». Ο Χριστός, εσένα τον δούλο, σε ονόμασε αδελφό· μην υπερηφανεύεσαι, αλλά, έχοντας το χάρισμα της αδελφότητας, «τον αδελφό σου θα υπηρετήσεις». Επειδή είναι αγαθός ο Δεσπότης, θέλει να υπηρετείται από τους δούλους όπως από αδελφούς. Και ένας βασιλιάς στον πόλεμο αποκαλεί τους στρατιώτες αδελφούς, όχι για να καταφρονηθεί, αλλά για να αγαπηθεί περισσότερο. Γι' αυτό, ευχαριστία ανήκει σε σένα, Δέσποτα, για τη φιλοτιμία της αδελφότητας. Όμως εμείς, αν και ονομαστήκαμε αδελφοί, ομολογώντας τη δουλεία μας λέμε: «Κύριε, ο Κύριός μας». Κύριε, χωρίς μεσάζοντα· το «Κύριε» αυτών που είναι καταγραμμένοι στους ουρανούς ως πρωτότοκοι· «Και σε εκκλησία πρωτοτόκων», λέει, «που έχουν καταγραφεί στους ουρανούς· ο Κύριός μας», εμάς των πνευματοφόρων αποστόλων, στους οποίους είπες: «Λάβετε Πνεύμα Άγιο». Διότι σε εμάς τους αποστόλους παρέδωσε ο Δαβίδ τον επιλήνιο ψαλμό. «Κύριε», σύμφωνα με τον νόμο της φύσης, «ο Κύριός μας», με το κάλλος της προαίρεσης. «Πόσο θαυμαστό είναι το όνομά σου», όχι πλέον μόνο στην Παλαιστίνη, αλλά «σε όλη τη γη». Ένα αμπέλι χερσώθηκε, και ο οικουμενικός αμπελώνας σώθηκε· διότι «με το δικό τους παράπτωμα ήλθε η σωτηρία στα έθνη».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες