Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 27:9

Το να του πει, «πάρε τη φαρέτρα και το τόξο σου», φανερώνει ότι ο λαός, επιδιώκοντας δική του δόξα, δεν επρόκειτο να δικαιωθεί μέσω της πίστης, αλλά, καυχώμενος για τον πόλεμο και το μαχαίρι, επρόκειτο να ζητήσει για τον εαυτό του έναν τύραννο βασιλιά, όπως άλλωστε έλεγε και ο Μωυσής προς αυτόν: «και το μαχαίρι είναι το καύχημά σου». «Είπε τότε η Ρεβέκκα προς τον Ιακώβ, τον νεότερο γιο της: Ιδού, εγώ άκουσα τον πατέρα σου να μιλάει προς τον Ησαύ, τον αδελφό σου, και να του λέει: Φέρε μου κυνήγι και φτιάξε μου εδέσματα, και, αφού φάω, θα σε ευλογήσω ενώπιον του Κυρίου. Τώρα, λοιπόν, παιδί μου, άκουσε τη φωνή μου και, πηγαίνοντας στα κοπάδια, φέρε μου από εκεί δύο κατσικάκια, τρυφερά και καλά, και θα τα κάνω εδέσματα για τον πατέρα σου, όπως του αρέσουν, και θα τα πας στον πατέρα σου και θα φάει, ώστε να σε ευλογήσει ο πατέρας σου πριν πεθάνει».

Η Ρεβέκκα, λοιπόν, αποτελώντας εικόνα της Εκκλησίας, ήδη προτύπωνε όσα έμελλε να επιτελεστούν μέσω του νεότερου γιου. Διότι του λέει: «Πήγαινε στα πρόβατα και φέρε μου από εκεί δύο κατσικάκια τρυφερά και καλά». Ο μεν Ησαύ στέλνεται στον αγρό, ζώντας ως προσήλυτος μέσα στον κόσμο. Ο δε Ιακώβ στα πρόβατα, για να εκπληρωθεί αυτό που ειπώθηκε από τον Κύριο: «Δεν απεστάλην παρά μόνο για τα χαμένα πρόβατα του οίκου Ισραήλ».

Το ότι δε εκείνη είπε, «πάρε για μένα από εκεί δύο ερίφια τρυφερά και καλά», φανέρωσε τις δύο κλήσεις που έγιναν μέσω του ευαγγελίου· διότι ήμασταν μεν ερίφια από την αρχή, επειδή όλοι ήμασταν αμαρτωλοί, γινόμαστε όμως τρυφεροί και καλοί μέσω της υπακοής, δικαιούμενοι με την πίστη στον Χριστό, και δεν κρινόμαστε πλέον ως ερίφια, αλλά προσφερόμαστε ως πρόβατα σε «οσμή ευωδίας» με καθαρή θυσία στον Θεό, <και προετοιμαζόμαστε ως πνευματική τροφή από τον Λόγο>, ο οποίος, επιτελώντας τα παρόμοια μέσω του ευαγγελίου, έλεγε στους μαθητές του: «Εγώ έχω τροφή να φάω, την οποία εσείς δεν γνωρίζετε». «Είπε δε ο Ιακώβ προς τη Ρεβέκκα τη μητέρα του: ο αδελφός μου είναι άνδρας δασύτριχος, ενώ εγώ είμαι άνδρας λείος· μήπως με ψηλαφήσει ο πατέρας μου και βρεθώ ενώπιόν του να τον καταφρονώ και επιφέρω στον εαυτό μου κατάρα και όχι ευλογία.» Πόσο ξεκάθαρα εδώ ο Ιακώβ επέδειξε τη δική του ευλάβεια. Διότι, έχοντας μάθει αυτό που συνέβη από τον Χαμ, ο οποίος βλέποντας τον Νώε γυμνωμένο περιγέλασε τη γύμνια του πατέρα του και επισύναψε στον εαυτό του κατάρα, πρόσεξε με ευλάβεια μήπως και ο ίδιος θεωρηθεί ότι εκπειράζει τον πατέρα του και πέσει υπό κατάρα· ήταν δε και αυτό που ειπώθηκε από τον ίδιο αληθές, ότι μεν «ο Ησαύ ο αδελφός μου είναι άνδρας δασύτριχος», δηλαδή αμαρτωλός, «εγώ δε άνδρας λείος», με το οποίο δεικνύεται το άσπιλο και αναμάρτητο της σάρκας του Κυρίου.

Πρόσεξε, λοιπόν, με ακρίβεια τα πάντα, για να κατανοήσεις το υπέρμετρο μέγεθος της θείας οικονομίας, και πώς αφενός εκείνος που απολαμβάνει την άνωθεν εύνοια, αξιώνεται άφθονης συνεργείας σε όλα, ώστε να μεταφερθεί σε αυτόν η ευλογία του πατέρα· ενώ αφετέρου ο άλλος αποτυγχάνει στα πάντα, προδομένος από τον ίδιο του τον εαυτό εξαιτίας της μοχθηρίας του χαρακτήρα του. Η Ρεβέκκα, λέει το κείμενο, άκουσε τον Ισαάκ την ώρα που μιλούσε προς τον Ησαύ, τον γιο του. Ο Ησαύ, λοιπόν, πήγε στην πεδιάδα για να κυνηγήσει θήραμα για τον πατέρα του. Η Ρεβέκκα τότε μίλησε στον μικρότερο γιο της. Γιατί άραγε πρόσθεσε τη φράση «τον μικρότερο»; Επειδή πρωτύτερα είχε αναφέρει ότι «ο Ισαάκ κάλεσε τον μεγαλύτερο γιο του», προκειμένου να μάθουμε με ποιον συνομιλεί τώρα η Ρεβέκκα, λέει «προς τον μικρότερο», δηλαδή προς τον Ιακώβ: «Να, εγώ άκουσα τον πατέρα σου να μιλά στον αδελφό σου τον Ησαύ, και να του λέει: Φέρε μου θήραμα και φτιάξε μου εδέσματα, ώστε, αφού φάω, να σε ευλογήσω ενώπιον του Κυρίου, προτού πεθάνω. Αυτά, λοιπόν, άκουσα από τον πατέρα σου καθώς συνομιλούσε με τον αδελφό σου, τον Ησαύ. Τώρα, επομένως, γιε μου, άκουσέ με σύμφωνα με όσα σε προστάζω· πήγαινε στο κοπάδι και φέρε μου από εκεί δύο κατσικάκια τρυφερά και καλά, και εγώ θα τα ετοιμάσω ως εδέσματα για τον πατέρα σου, έτσι όπως τα προτιμά. Έπειτα θα τα προσφέρεις στον πατέρα σου και θα τα φάει, ώστε να ευλογήσει εσένα ο πατέρας σου προτού πεθάνει».

Στον μικρότερο, όμως, δεν είπε τίποτα τέτοιο. Αφού η μητέρα άκουσε τον πατέρα να λέει αυτά, κάλεσε τον νεότερο και του είπε: «Τέκνο μου, επειδή ο πατέρας σου διέταξε τον αδελφό σου να του φέρει θήραμα, προκειμένου αφού φάει να τον ευλογήσει, άκουσέ με. Πήγαινε τώρα στο ποίμνιο και, αφού πάρεις τρυφερά και καλά ερίφια, φέρε τα σε εμένα, και εγώ θα τα ετοιμάσω όπως αρέσει στον πατέρα σου, και θα του τα προσφέρεις, ώστε, αφού φάει, να ευλογήσει εσένα». Ο πατέρας, βέβαια, είχε εξασθενημένη όραση λόγω του γήρατος. Όταν, λοιπόν, ο νεότερος έφερε τα ερίφια, η μητέρα τα μαγείρεψε και, αφού τοποθέτησε τα εδέσματα σε πινάκιο, τα έδωσε στο παιδί και εκείνο τα πήγε μέσα.

«Τώρα λοιπόν, παιδί μου, άκουσέ με όπως εγώ σε προστάζω· πήγαινε στα πρόβατα και πάρε μου από εκεί δύο τρυφερά και καλά ερίφια, και θα τα ετοιμάσω ως φαγητό για τον πατέρα σου· και θα φάει, ώστε να σε ευλογήσει ο πατέρας σου πριν πεθάνει». Είπε τότε ο Ιακώβ προς τη Ρεβέκκα, τη μητέρα του: «Ο αδελφός μου είναι άνδρας δασύτριχος, ενώ εγώ είμαι άνδρας λείος. Μήπως με ψηλαφήσει ο πατέρας μου και φανώ μπροστά του σαν να τον εμπαίζω· και έτσι φέρω επάνω μου κατάρα και όχι ευλογία». Του είπε όμως η μητέρα του: «Επάνω μου ας έρθει η κατάρα σου, παιδί μου· μόνο υπάκουσε στη φωνή μου». Και εκείνος πήγε και τα έφερε στη μητέρα του. Και η Ρεβέκκα, αφού πήρε την καλή στολή του Ησαύ, του μεγαλύτερου γιου της, που την είχε κοντά της μέσα στο σπίτι, έντυσε με αυτήν τον Ιακώβ, τον νεότερο γιο της· και περιέβαλε τα δέρματα των εριφίων γύρω από τους βραχίονές του και επάνω στα γυμνά μέρη του τραχήλου του. Και έδωσε τα φαγητά στα χέρια του Ιακώβ, του γιου της, και εκείνος τα εισήγαγε στον πατέρα του. «Η Ραχήλ πήρε τα είδωλα, τα έβαλε μέσα στα σάγματα της καμήλας και κάθισε επάνω τους· και είπε στον πατέρα της: “Δεν μπορώ να σηκωθώ μπροστά σου, διότι έχω το συνηθισμένο των γυναικών”». «Αναγγέλθηκε στη Θάμαρ από κάποιους που έλεγαν: “Ιδού, ο πεθερός σου ανεβαίνει για να κουρέψει τα πρόβατα”».

«Όπως λοιπόν σου είπα, πήγαινε, πάρε από το ποίμνιο δύο ερίφια· θα ετοιμάσω για τον πατέρα σου το γεύμα, ώστε αφού προσευχηθεί, να μας παράσχει ευλογία από τον ουρανό.» Ακούγοντας αυτά ο Ιακώβ, αναφώνησε προς τη μητέρα του: «Πώς θα φτάσω στο ποίμνιο και θα φέρω τα ερίφια;»