Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 28:4

Ο δε Παύλος, αφού υπέμεινε πολλούς διωγμούς, σε κανέναν άλλον δεν απέδιδε ευχαριστία παρά μόνο στον Θεό, λέγοντας: «Από όλα με ελευθέρωσε ο Κύριος, και θα με ελευθερώσει, στον οποίο έχουμε εναποθέσει τις ελπίδες μας»· και κανένας άλλος παρά μόνο ο Θεός ευλόγησε τον Αβραάμ και τον Ισαάκ· και ο Ισαάκ πάλι, προσευχόμενος για τον Ιακώβ, έλεγε: «Ο Θεός μου είθε να σε ευλογήσει, και να σε αυξήσει και να σε πληθύνει, και θα γίνεις συνάθροιση εθνών, και είθε να σου δώσει την ευλογία του πατέρα μου, του Αβραάμ». Εάν, λοιπόν, το να ευλογεί και να ελευθερώνει δεν ανήκει σε κανέναν άλλον παρά μόνο στον Θεό, και κανένας άλλος δεν ήταν αυτός που ελευθέρωνε τον Ιακώβ παρά ο ίδιος ο Κύριος, και αυτόν που τον ελευθέρωνε, ο πατριάρχης τον επικαλούνταν για τους απογόνους του, είναι φανερό ότι κανέναν άλλον δεν συνέδεε στην προσευχή του με τον Θεό παρά μόνο τον Λόγο Του, τον οποίο γι' αυτόν τον λόγο ονόμασε και άγγελο, επειδή μόνο αυτός είναι που αποκαλύπτει τον Πατέρα. Αυτό ακριβώς έκανε και ο Απόστολος λέγοντας: «Χάρις σε σας και ειρήνη από τον Θεό τον Πατέρα μας και τον Κύριο Ιησού Χριστό»· διότι με αυτόν τον τρόπο ήταν βέβαιη η ευλογία, εξαιτίας της αδιαίρετης ενότητας του Υιού με τον Πατέρα, και επειδή μία και η αυτή είναι η χάρη που χορηγείται. Διότι, ακόμη κι αν ο Πατέρας είναι εκείνος που δίνει, αυτό που δίνεται παρέχεται μέσω του Υιού· και αν λέγεται ότι ο Υιός χαρίζει, ο Πατέρας είναι εκείνος που παρέχει μέσω του Υιού και εν τω Υιώ· «Ευχαριστώ», λέει ο Απόστολος γράφοντας στους Κορινθίους, «τον Θεό μου πάντοτε για εσάς, για τη χάρη του Θεού που σας δόθηκε εν Χριστώ Ιησού».

Γι' αυτόν τον λόγο και ο Δαβίδ κανέναν άλλον δεν παρακαλούσε για να τον λυτρώσει παρά τον ίδιο τον Θεό: «Προς εσένα, Κύριε, στην θλίψη μου έκραξα, και με εισάκουσες· Κύριε, λύτρωσε την ψυχή μου από άδικα χείλη και από δόλια γλώσσα». Αποδίδοντας μάλιστα την ευγνωμοσύνη του σε Αυτόν, «μίλησε με τα λόγια της ωδής» στον δέκατο έβδομο ψαλμό, «εκείνη την ημέρα που τον λύτρωσε ο Κύριος από τα χέρια όλων των εχθρών του και από τα χέρια του Σαούλ, και είπε: Θα σε αγαπήσω, Κύριε, η ισχύς μου, ο Κύριος είναι το στερέωμά μου, η καταφυγή μου και ο λυτρωτής μου». Ο δε Παύλος, έχοντας υπομείνει πολλούς διωγμούς, σε κανέναν άλλον δεν έδινε ευχαριστίες παρά στον Θεό, λέγοντας: «Αλλά από όλους με λύτρωσε ο Κύριος» «και θα με λυτρώσει, Αυτός στον οποίο έχω ελπίσει». Και κανένας άλλος παρά ο Θεός δεν ευλόγησε τον Αβραάμ και τον Ισαάκ· και ο Ισαάκ, εξάλλου, όταν έδινε την ευχή του στον Ιακώβ, έλεγε: «Ο Θεός μου είθε να σε ευλογήσει και να σε πληθύνει, και θα γίνεις σύναξη εθνών, και είθε να σου δώσει την ευλογία του Αβραάμ, του πατέρα μου». Εάν λοιπόν σε κανέναν άλλον δεν ανήκει το να ευλογεί και να λυτρώνει παρά μόνο στον Θεό, και κανένας άλλος δεν ήταν εκείνος που λύτρωνε τον Ιακώβ παρά ο ίδιος ο Κύριος, και αυτόν ακριβώς που τον λύτρωνε επικαλούνταν ο πατριάρχης για τους εγγονούς του, είναι προφανές ότι κανέναν άλλον δεν συνέδεε στην προσευχή του με τον Θεό παρά τον Λόγο Του, τον οποίο γι' αυτόν τον λόγο και ονόμασε «άγγελο», διότι Αυτός μόνος είναι εκείνος που αποκαλύπτει τον Πατέρα.

«Και κατοίκησε μαζί του μερικές ημέρες, έως ότου αποστραφεί ο θυμός και η οργή του αδελφού σου, και ξεχάσει όσα του έπραξες. Τότε θα στείλω μήνυμα και θα σε φέρω πίσω από εκεί, για να μη στερηθώ και τους δυο σας σε μία ημέρα.» Έπειτα εξασφάλισε για τον γιο της μια εύλογη αφορμή για την αποδημία του, και πηγαίνοντας προς τον Ισαάκ, του είπε: «Απηύδησα με τη ζωή μου εξαιτίας των θυγατέρων των υιών του Χετ. Εάν ο Ιακώβ πάρει γυναίκα από τις θυγατέρες αυτής της γης, ποιο το νόημα να ζω;» Διότι, προκειμένου να μην πραγματοποιήσει ο μακάριος Ιακώβ την αποδημία του ενάντια στη θέληση του πατέρα του και καταστεί πρόξενος λύπης και οργής, η γυναίκα πείθει με επιδεξιότητα τον γέροντα να επιτρέψει στον γιο του να αποδημήσει. «Διότι αφού προσκάλεσε», αναφέρει, «ο Ισαάκ τον Ιακώβ, τον ευλόγησε και του έδωσε εντολή λέγοντας: "Δεν θα λάβεις σύζυγο από τις θυγατέρες της Χαναάν. Σήκω και αναχώρησε για τη Μεσοποταμία, στον οίκο του Βαθουήλ, του πατέρα της μητέρας σου, και πάρε για τον εαυτό σου γυναίκα από εκεί, από τις θυγατέρες του Λάβαν, του αδελφού της μητέρας σου. Και ο Θεός μου είθε να σε ευλογήσει, να σε αυξήσει και να σε πληθύνει, και να γίνεις σύναξη εθνών. Και είθε να δώσει σε εσένα την ευλογία του πατέρα σου Αβραάμ, σε εσένα και στο σπέρμα σου μετά από εσένα, ώστε να κληρονομήσεις τη γη της παροικίας σου, την οποία έδωσε ο Θεός στον Αβραάμ."» β΄.

Θέλοντας, λοιπόν, να του υπενθυμίσει αυτό ακριβώς, σχεδόν του λέει τα εξής: Γνωρίζεις πώς μου έχουν κάνει τη ζωή πικρή οι γυναίκες του Ησαύ, και πώς εξαιτίας της δικής τους κακίας τρέφω πλέον απέχθεια προς όλες τις κόρες των υιών Χετ, και εξαιτίας τους έχω μισήσει ολόκληρο το έθνος. Εάν, λοιπόν, συμβεί και ο Ιακώβ πάρει γυναίκα από αυτές, ποια ελπίδα σωτηρίας θα μου απομείνει πλέον; Για ποιον λόγο δηλαδή να ζω; Διότι, αν δεν έχουμε τη δύναμη να ανεχθούμε εκείνες, εάν και αυτός φθάσει στο σημείο να λάβει γυναίκα από τις κόρες αυτής της γης, η ζωή μας χάθηκε. Ακούγοντας αυτά ο Ισαάκ, και αναθυμούμενος την κακία εκείνων, προσκάλεσε τον Ιακώβ, τον ευλόγησε, όπως αναφέρεται, και του έδωσε εντολή λέγοντας: Δεν θα πάρεις γυναίκα από τις κόρες των Χαναναίων· αλλά σήκω και πορεύσου στη Μεσοποταμία, στον οίκο του πατέρα της μητέρας σου, και πάρε για τον εαυτό σου από εκεί γυναίκα, από τις κόρες του αδελφού της μητέρας σου. Και δεν σταμάτησε έως εδώ, αλλά θέλοντας να τον καταστήσει πιο πρόθυμο για την αναχώρηση, προσθέτει πάλι τις ευλογίες του και λέει: Ο Θεός μου θα σε ευλογήσει, θα σε αυξήσει και θα σε πληθύνει, και θα γίνεις συναγωγή εθνών, και θα δώσει σε εσένα την ευλογία του Αβραάμ του πατέρα μου, σε εσένα και στο σπέρμα σου μετά από εσένα, για να κληρονομήσεις τη γη της παροικίας σου, την οποία έδωσε ο Θεός στον Αβραάμ.