Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 33:13

Διότι, όπως ακριβώς εκείνος είπε: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου», και δεν αρκέστηκε μόνο στο να πει: «Ο Κύριός μου», επειδή και άνθρωπος έχει αξιωθεί αυτής της προσωνυμίας —διότι έτσι έλεγε η Σάρρα για τον Αβραάμ: «Και ο κύριός μου είναι γέρων». Παρομοίως και ο Ιακώβ έλεγε στον βέβηλο Ησαύ: «Ο κύριός μου γνωρίζει ότι τα παιδιά είναι τρυφερά». Κανείς όμως από τους αγίους δεν είπε σε άνθρωπο: «Ο Θεός μου» —επειδή λοιπόν το «Ο κύριός μου» ειπώθηκε και σε ανθρώπους, όχι μόνο αγίους αλλά και βέβηλους, κανένας άνθρωπος όμως δεν άκουσε από κάποιον άγιο το «Ο Θεός», για να δείξει ο Θωμάς ότι δεν αποκαλούσε κύριο τον Χριστό ως άνθρωπο, αλλά τον ομολογούσε ως Θεό, δεν είπε απλώς: «Ο Κύριός μου», αλλά: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου». «Ο Κύριός μου», ως αυτός που με εξαγόρασε με το ίδιο του το αίμα, ενώ είχα πουληθεί στην αμαρτία. «Ο Θεός μου», ως αυτός που μου χάρισε την άφεση των αμαρτιών. Διότι κανείς δεν μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες παρά μόνο ένας, ο Θεός. «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου», αντί του: Ο δεσπότης μου και ο δημιουργός μου. Διότι το να είναι κάποιος δεσπότης ανήκει σε πολλούς, αλλά το να δημιουργεί ανήκει μόνο στον Θεό. Αυτό λοιπόν, πριν από τον Θωμά, το ομολόγησε και ο προφήτης.

Εκείνος όμως παρακαλεί να μη γίνει αυτό, έχοντας βρει εύλογη πρόφαση: «Ο κύριός μου», λέει, «γνωρίζει ότι τα παιδιά είναι τρυφερά, και ότι τα πρόβατα και οι αγελάδες θηλάζουν· εάν λοιπόν τα πιέσω στην πορεία έστω και μία ημέρα, θα πεθάνουν. Δεν μπορώ», λέει, «να πραγματοποιήσω ταχύτερα την πορεία, αλλά αναγκάζομαι να οδοιπορώ ήρεμα και σιγά-σιγά εξαιτίας των παιδιών και των ποιμνίων, ώστε να μην εξοντωθούν από τον υπερβολικό κάματο. Προχώρησε λοιπόν εσύ», λέει, «και εγώ, μετριάζοντας σταδιακά τον κάματο των παιδιών και των ποιμνίων, θα σε προφθάσω με αυτόν τον τρόπο στη Σηείρ». Ακούγοντας αυτά ο αδελφός, λέει: «Αν θέλεις, να αφήσω μαζί σου μερικούς από αυτούς που με συνοδεύουν», παρέχοντας και με αυτό δείγμα μεγάλης τιμής και περιποίησης. Εκείνος όμως δεν δέχεται ούτε αυτό: «Μου αρκεί», λέει, «απλώς το ότι βρήκα χάρη ενώπιόν σου. Αυτό ήταν το μεγάλο μου μέλημα, το να σε βρω ευμενή. Εφόσον λοιπόν το πέτυχα αυτό, δεν έχω ανάγκη από τίποτε άλλο». Και αναχωρώντας, λέει, ο Ιακώβ έφτιαξε σκηνές για τον εαυτό του και για τα ζώα του· για τον λόγο αυτόν ονόμασε τον τόπο Σκηνές.

Εσύ όμως μου είπες: «Θα σε ευεργετήσω». Πόση άραγε ευφροσύνη δεν θα είχε εξαλείψει αυτός ο φόβος, έστω και αν όλο τον προηγούμενο χρόνο της ζωής του τον είχε περάσει μέσα σε ευθυμία; Τώρα όμως ολόκληρη η ζωή του, ήδη από εκείνη την ημέρα, κατά την οποία, ενώ επρόκειτο να λάβει τις ευλογίες, κόντευε να πεθάνει από τον φόβο, είχε συνυφανθεί με συμφορές και επιβουλές. Διότι τόσο πολύ τον κατείχε τότε ο φόβος, ώστε ούτε μετά τη συνάντησή τους, μολονότι ο αδελφός του του συμπεριφέρθηκε με καλοσύνη και φιλανθρωπία, δεν μπόρεσε να πάρει θάρρος και να αποβάλει την αγωνία. Όταν, λοιπόν, εκείνος τον παρακαλούσε να αναχωρήσουν μαζί, αυτός, σαν να επρόκειτο να απαλλαγεί από κάποιο θηρίο, τον παρακαλούσε και μηχανευόταν την αναχώρησή του, λέγοντας: «Κύριέ μου, γνωρίζεις ότι τα παιδιά είναι ευαίσθητα, και ότι τα πρόβατα και τα βόδια που γεννούν αποτελούν δική μου φροντίδα· εάν λοιπόν τα πιέσω πολύ στην πορεία, σε μία ημέρα θα πεθάνουν όλα τα κτήνη. Ας προχωρήσει ο κύριός μου μπροστά από τον δούλο του, και εγώ θα ακολουθήσω στον δρόμο ανάλογα με τις δυνάμεις μου, με τον αργό ρυθμό της πορείας που έχω μπροστά μου, και με το βήμα των παιδιών μου, μέχρι να έλθω προς τον κύριό μου στη Σηείρ». Και αφού ανέπνευσε για λίγο από εκείνους τους κινδύνους, έπεσε και πάλι σε άλλον, πολύ πιο φοβερό φόβο.