Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 33:17

Όταν ανέτειλε ο ήλιος, «παρήλθε», λέει, «η μορφή του Θεού· και αυτός χώλαινε στον μηρό». Διότι, όπως ήδη ανέφερα, όταν φωτίστηκαν οι Ιουδαίοι, η πάλη σταμάτησε. Παρήλθε δε και η μορφή του Θεού, δηλαδή ο Χριστός ανελήφθη στους ουρανούς. Ο Ισραήλ όμως δεν απαλλάχθηκε από τη χωλότητα. Διότι δεν σώθηκε ολόκληρος. Πάσχει, κατά κάποιον τρόπο, εξαιτίας εκείνων που απειθούν, με αποτέλεσμα να μην ορθοποδεί πλήρως. Μετονομάστηκε, λοιπόν, σε Ισραήλ, και ο υποσκελιστής μεταγράφηκε σε νου που βλέπει τον Θεό. Και τι συνέβη πάλι μετά από αυτό; «Και ο Ιακώβ», λέει, «αναχωρεί για τις Σκηνές, και έφτιαξε για τον εαυτό του οικίες, και για τα κτήνη του έφτιαξε σκηνές».

«Γι' αυτό ονόμασε τον τόπο εκείνο Σκηνές.» Ακούς πώς κατοίκησε σε σκηνές. Και αυτό θα μπορούσε να αποτελεί σαφές σημείο της προς το καλύτερο μεταστροφής της διάνοιάς του σε Ισραήλ. Διότι, αφού έστησε σκηνές, κατοίκησε σε αυτές. Διότι, για έναν νου που πλέον βλέπει και έχει αξιωθεί της θεοπτίας, και έχει τραφεί και ανυψωθεί προς την τελειότητα με την πρόοδο προς το καλύτερο, πολύτιμος καρπός ενώπιον του Θεού θα ήταν το να μην υπολογίζει πλέον καθόλου τα πράγματα αυτού του κόσμου, αλλά μάλλον να θεωρεί την ενσώματη ζωή ως παροικία. Διότι αυτός ο νους είναι αγιοπρεπής και αποτελεί ακριβή ένδειξη ενός εξαίρετου και ανώτερου τρόπου ζωής. Θα πειθόσουν για αυτό από τον μακάριο Δαβίδ, ο οποίος είχε φτάσει πλέον σε αυτή την υπεροχή και έψαλλε: «Άφησέ με, διότι είμαι πάροικος επί της γης και παρεπίδημος, όπως όλοι οι πατέρες μου». Γράφει επίσης και ο Παύλος προς όσους έχουν φτάσει στο μέτρο της ηλικίας του πληρώματος του Χριστού και έχουν αναδειχθεί σε τέλειους άνδρες: «Δεν έχουμε εδώ μόνιμη πόλη, αλλά αναζητούμε τη μελλοντική», της οποίας τεχνίτης και δημιουργός είναι ο Θεός. Το να επιλέξει, λοιπόν, ο θεσπέσιος Ιακώβ, δηλαδή ο Ισραήλ, να κατοικήσει σε σκηνές, θα μπορούσε να αποτελεί σημείο, και σε κανέναν από όσους σκέφτονται ορθά δεν είναι ασφαλώς ασαφές, ότι εκείνοι που πλέον ανοίγουν τα μάτια τους προς τον Θεό και έχουν τον νου τους φωτισμένο, πρέπει να θεωρούν τα πράγματα τούτου του κόσμου ως παροικία.

Σκηνές (Γεν. 33, 17). Εκεί όπου κατασκήνωσε ο Ιακώβ, επιστρέφοντας από τη Μεσοποταμία.

Εκείνος όμως παρακαλεί να μη γίνει αυτό, έχοντας βρει εύλογη πρόφαση: «Ο κύριός μου», λέει, «γνωρίζει ότι τα παιδιά είναι τρυφερά, και ότι τα πρόβατα και οι αγελάδες θηλάζουν· εάν λοιπόν τα πιέσω στην πορεία έστω και μία ημέρα, θα πεθάνουν. Δεν μπορώ», λέει, «να πραγματοποιήσω ταχύτερα την πορεία, αλλά αναγκάζομαι να οδοιπορώ ήρεμα και σιγά-σιγά εξαιτίας των παιδιών και των ποιμνίων, ώστε να μην εξοντωθούν από τον υπερβολικό κάματο. Προχώρησε λοιπόν εσύ», λέει, «και εγώ, μετριάζοντας σταδιακά τον κάματο των παιδιών και των ποιμνίων, θα σε προφθάσω με αυτόν τον τρόπο στη Σηείρ». Ακούγοντας αυτά ο αδελφός, λέει: «Αν θέλεις, να αφήσω μαζί σου μερικούς από αυτούς που με συνοδεύουν», παρέχοντας και με αυτό δείγμα μεγάλης τιμής και περιποίησης. Εκείνος όμως δεν δέχεται ούτε αυτό: «Μου αρκεί», λέει, «απλώς το ότι βρήκα χάρη ενώπιόν σου. Αυτό ήταν το μεγάλο μου μέλημα, το να σε βρω ευμενή. Εφόσον λοιπόν το πέτυχα αυτό, δεν έχω ανάγκη από τίποτε άλλο». Και αναχωρώντας, λέει, ο Ιακώβ έφτιαξε σκηνές για τον εαυτό του και για τα ζώα του· για τον λόγο αυτόν ονόμασε τον τόπο Σκηνές.

Διότι γνωρίζετε ότι, όταν ο Ιακώβ επέστρεψε από τη Μεσοποταμία και συνάντησε τον αδελφό του, και αφού ύστερα από αυτό χωρίστηκαν, και εκείνος μεν κατευθύνθηκε προς τη Σηείρ, ο δε Ιακώβ έστησε τις σκηνές του και από το γεγονός αυτό ονόμασε τον τόπο «Σκηνές», σε αυτό ακριβώς το σημείο σταματήσαμε τον λόγο μας· γι' αυτό πρέπει, προχωρώντας στα επόμενα, να σας παραθέσουμε, σύμφωνα με τις δυνάμεις μας, την πνευματική διδασκαλία.