Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 35:11

Επειδή δε είχε ανεγερθεί θυσιαστήριο στη Λουζά, η οποία είναι η Βαιθήλ: «Εμφανίστηκε», λέει, «ο Θεός στον Ιακώβ, και τον ευλόγησε, και είπε: Εγώ είμαι ο Θεός σου, αυξάνου και πληθύνου· έθνη και συνάξεις εθνών θα προέλθουν από εσένα, και βασιλείς θα εξέλθουν από την οσφύ σου, και τη γη την οποία έδωσα στον Αβραάμ και στον Ισαάκ, σε εσένα την έχω δώσει· και στο σπέρμα σου μετά από εσένα θα δώσω αυτήν τη γη». Αυτές τις ιστορίες μάς υπενθυμίζει ο παρών προφητικός χρησμός.

...από όλα τα έθνη θα μπορούσε να εφαρμοστεί η ευλογία που θεσπίστηκε προς τον Αβραάμ για όλα τα έθνη, θα παραπέμψουμε και τώρα τους φιλομαθείς σε εκείνα. Β΄. <Από την ίδια>. Ο δε Κύριος, αποκαλυπτόμενος στον Ισαάκ, μεταξύ άλλων λέει και τα εξής: «και θα τηρήσω τον όρκο μου προς τον Αβραάμ τον πατέρα σου, και θα πληθύνω το σπέρμα σου σαν τα άστρα του ουρανού· και θα δώσω στο σπέρμα σου όλη αυτή τη γη, και μέσω του σπέρματός σου θα ευλογηθούν όλα τα έθνη της γης». Ο σωτήρας και Κύριός μας Ιησούς, ο Χριστός του Θεού, προήλθε κατά σάρκα από το σπέρμα του Ισαάκ, μέσω του οποίου ευλογούνται όλα τα έθνη της γης, αφού γνώρισαν δι' αυτού τον Θεό των πάντων και εκπαιδεύτηκαν πάλι δι' αυτού να ευλογούν τους θεοφιλείς άνδρες. Γι' αυτό και ευλογούνται σε ανταπόδοση, απολαμβάνοντας ίση ευλογία με εκείνους που ευλογούνται από τα ίδια, σύμφωνα με τον λόγο που είπε ο Θεός στον Αβραάμ: «όσοι σε ευλογούν είναι ευλογημένοι». Γ΄. <<Από την ίδια>>. «Είπε δε σε αυτόν ο Θεός» (είναι προφανές ότι αναφέρεται στον Ιακώβ): «Εγώ είμαι Κύριος ο Θεός, αυξάνου και πληθύνου σε έθνη, και συναγωγές εθνών θα προέλθουν από εσένα». Όμως, κατά το προφανές, μόνο ένα έθνος συγκροτήθηκε από τον Ιακώβ, αυτό των Ιουδαίων. Πώς, λοιπόν, θα μπορούσε να είναι αληθινός ο χρησμός, εφόσον ομιλεί στον πληθυντικό;

Ακόμη δε και στον Ιακώβ τα εξής έχουν ειπωθεί: «Εγώ είμαι Κύριος, ο Θεός του Αβραάμ του πατέρα σου και ο Θεός του Ισαάκ, μη φοβάσαι», και στη συνέχεια: «και στο πρόσωπό σου θα ευλογηθούν όλες οι φυλές της γης». Και άλλη φορά του είπε ο Θεός: «Εγώ είμαι ο Θεός σου, αυξάνου και πληθύνου· έθνη και συνάξεις εθνών θα προέλθουν από εσένα, και βασιλείς θα προέλθουν από την οσφύ σου». Έχοντας διδαχθεί εκ των προτέρων ο Ιακώβ τόσες πολλές προρρήσεις του Θεού περί της κλήσεως των εθνών, αφού του είχαν γεννηθεί δώδεκα τον αριθμό παιδιά, λίγο πριν από τον θάνατό του τα συγκάλεσε όλα, και εξέταζε από τους απογόνους ποιανού εξ αυτών θα έφταναν στην εκπλήρωσή τους οι προρρήσεις του Θεού. Έπειτα, αφού επέπληξε τα τρία πρώτα παιδιά του για τα σφάλματα που διέπραξαν, προσθέτει διδάσκοντας ότι, εξαιτίας των όσων είχαν τολμήσει να πράξουν, τα αποτελέσματα των προρρήσεων δεν επρόκειτο να εκπληρωθούν μέσω αυτών. Όταν όμως έφτασε στον τέταρτο, τον Ιούδα, αφενός προφητεύει ότι ο χρησμός που του είχε ειπωθεί, πως «βασιλείς θα προέλθουν από την οσφύ» του, θα εκπληρωνόταν μέσω της δικής του γενεάς (διότι είναι ολοφάνερο ότι από τη φυλή του Ιούδα συγκροτήθηκε το βασιλικό γένος), και αφετέρου φανερώνει τους χρόνους κατά τους οποίους θα πραγματοποιούνταν οι προρρήσεις του Θεού και οι υποσχέσεις σχετικά με τα έθνη, και διδάσκει ότι από αυτόν θα προέλθει εκείνος που πρόκειται να καταστεί η αιτία ώστε όλα τα έθνη και όλες οι φυλές της γης να λάβουν παρόμοια ευλογία με τον Αβραάμ.

Όλα αυτά λοιπόν ήταν «τα αποκείμενα» στον Ιούδα, δηλαδή όσα από παλιά είχαν προφητευθεί περί των εθνών, και το «βασιλείς από την οσφύ σου θα εξέλθουν». Γι' αυτό και, αφού προκρίθηκε από τους υπόλοιπους αδελφούς, αξιώθηκε να αποτελέσει βασιλική φυλή, επιφανέστερη από τις υπόλοιπες. Ήδη κατά την οργάνωση όλου του λαού στα χρόνια του Μωυσή, ο Θεός προστάζει η φυλή αυτή να ηγείται των υπολοίπων. Διότι έχει γραφτεί: «Και μίλησε ο Κύριος προς τον Μωυσή και τον Ααρών, λέγοντας, κάθε άνθρωπος ας στρατοπεδεύει σύμφωνα με τα τάγματά του, σύμφωνα με τις σημαίες του, σύμφωνα με τους οίκους των πατριών τους· ας στρατοπεδεύουν οι υιοί Ισραήλ απέναντι στον Κύριο, γύρω από τη σκηνή του μαρτυρίου, και εκείνοι που στρατοπεδεύουν πρώτοι προς ανατολάς, ας είναι το τάγμα της παρεμβολής των υιών του Ιούδα μαζί με τη δύναμή τους». Και στη συνέχεια, σχετικά με αυτά που αναφέρονται «στον εγκαινισμό» της σκηνής: «Είπε ο Κύριος προς τον Μωυσή, ένας άρχοντας κάθε ημέρα θα προσφέρει τα δώρα τους. Και εκείνος που προσέφερε την πρώτη ημέρα το δώρο του ήταν ο Ναασσών, υιός του Αμιναδάβ, άρχοντας της φυλής Ιούδα». Και στο βιβλίο του Ιησού του Ναυή, ενώ η γη της επαγγελίας διανεμήθηκε με κλήρο και στις υπόλοιπες φυλές, η φυλή του Ιούδα, χωρίς κλήρωση και πρώτη από όλες, λαμβάνει το δικό της μέρος της γης. Αλλά και «μετά την τελευτή του Ιησού, ρωτούσαν οι υιοί του Ισραήλ τον Κύριο, λέγοντας: ποιος θα ανέβει για εμάς εναντίον του Χαναναίου, για να ηγηθεί στον πόλεμο εναντίον του;»

Στην οποία, όταν έλθει ο Θεός, καταδέχεται να χαράξει τα δικά Του γράμματα διά του Πνεύματος, όπως ακριβώς σε κάποιες Μωσαϊκές πλάκες, σε τόσο βαθμό, όσο αυτή αφοσιώθηκε στην πράξη και τη θεωρία, σύμφωνα με την εντολή που μυστικά παραγγέλλει το «αυξάνου». πα΄. Καθαρή καρδιά ίσως λέγεται εκείνη που δεν έχει με κανέναν τρόπο καμία απολύτως φυσική κίνηση προς οτιδήποτε, στην οποία, σαν σε πλάκα που έχει λειανθεί καλά λόγω της άκρας απλότητάς της, όταν έλθει ο Θεός, εγγράφει τους δικούς Του νόμους. πβ΄. Καθαρή καρδιά είναι εκείνη που παρουσίασε στον Θεό τη μνήμη της εντελώς χωρίς είδωλα και αδιαμόρφωτη, έτοιμη να σφραγιστεί μόνο από τους δικούς Του τύπους, μέσω των οποίων Εκείνος έχει τη φύση να γίνεται εμφανής. πγ΄. Ο νους του Χριστού, τον οποίο λαμβάνουν οι άγιοι σύμφωνα με εκείνον που λέει «ἡμεῖς δὲ νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν», δεν προσγίγνεται προκαλώντας στέρηση της δικής μας νοερής δύναμης, ούτε ως συμπλήρωμα του δικού μας νου, ούτε μεταβαίνοντας ουσιωδώς και υποστατικώς στον δικό μας νου, αλλά λαμπρύνοντας τη δύναμη του δικού μας νου με τη δική του ποιότητα και φέρνοντάς τον στην ίδια ενέργεια με αυτόν. Διότι εγώ υποστηρίζω ότι νου Χριστού έχει εκείνος που νοεί σύμφωνα με Αυτόν και μέσα από όλα νοεί Αυτόν. πδ΄.