Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 35:19

Διότι, όπως είπε ο ίδιος ο Σωτήρας, θα υπάρξει τότε μεγάλη θλίψη, τέτοια που δεν έχει γίνει από την αρχή του κόσμου, ούτε πρόκειται να γίνει. Και το ότι η σκληρότητα και η απανθρωπία του θα ξεσπάσει κυρίως στους αγίους και όχι τόσο σε άλλους, το φανέρωσε πάλι προσθέτοντας ο ίδιος ο Χριστός: «Και αν δεν συντομεύονταν εκείνες οι ημέρες, δεν θα σωζόταν καμία σάρκα. Όμως για χάρη των εκλεκτών θα συντομευθούν οι ημέρες εκείνες.» Επειδή λοιπόν θα υπάρξει διωγμός εναντίον καθενός που είναι εκλεκτός και γνήσιος στην πίστη, και δεινή και αφόρητη καταπίεση, και μάλιστα θα επιβληθούν και βασανιστήρια σε μερικούς, οπωσδήποτε ο καιρός θα συρρικνωθεί, καθώς, νομίζω, ο φιλεύσπλαχνος Θεός θα προσαρμόσει τον πειρασμό ανάλογα με τη δύναμη αυτών που δοκιμάζονται. Αυτό μας πείθει να φρονούμε και ο σοφότατος Παύλος: «Πιστός είναι ο Θεός, ο οποίος δεν θα σας αφήσει να δοκιμαστείτε πάνω από τη δύναμή σας, αλλά μαζί με τον πειρασμό θα δώσει και την έκβαση, ώστε να μπορέσετε να τον υπομείνετε.» Όταν λοιπόν γεννηθεί ο Βενιαμίν, δηλαδή ο λαός των εσχάτων καιρών και των οδυνών, θα παύσει να ζει και η Ραχήλ. Διότι η Εκκλησία θα μεταβεί, όπως είπα προηγουμένως, σε μια άλλη ζωή, δηλαδή εμείς, που μέσω της πίστεως στον Χριστό αποκτήσαμε τον πλούτο της ένωσης με τον Θεό δια του Πνεύματος. Και μην απορήσεις που ο θάνατος απομάκρυνε τη Ραχήλ από τα πράγματα αυτού του κόσμου.

Ευφράτης (Γέν. 2, 14). Ποταμός της Μεσοποταμίας, ο οποίος προέρχεται από τον παράδεισο. Ελλασάρ (Γέν. 14, 1). Πόλη του βασιλείου του Αριώχ. Εφραθά (Γέν. 35, 16. 19). Περιοχή της Βηθλεέμ, της πόλης του Δαβίδ, στην οποία γεννήθηκε ο Χριστός. Ανήκει στη φυλή Βενιαμίν. Κοντά στην «οδό» της έθαψαν τη Ραχήλ, σε απόσταση τεσσάρων μιλίων από την Ιερουσαλήμ, στον λεγόμενο ιππόδρομο. Το μνήμα επιδεικνύεται μέχρι και σήμερα. Και ο πατέρας του Βηθλεέμ ονομαζόταν Εφραθά, όπως αναφέρεται στα βιβλία των Παραλειπομένων.

Πέφτοντας λοιπόν με το πρόσωπο στη γη, λέει ότι δεν θα σηκωθεί προτού επιτύχει το αίτημά του. Και προσεύχονται μαζί του όλοι οι συνεργοί των αγαθών, παρακαλώντας να εισακουστεί· γι' αυτό έχει ειπωθεί στον εκατοστό τριακοστό πρώτο ψαλμό: «Θυμήσου, Κύριε, τον Δαβίδ και όλη την πραότητά του· πώς ορκίστηκε στον Κύριο, πώς έκανε τάμα στον Θεό του Ιακώβ: Δεν θα εισέλθω στο σκήνωμα του οίκου μου, δεν θα ανεβώ στην κλίνη της στρωμνής μου, δεν θα δώσω ύπνο στους οφθαλμούς μου και νυσταγμό στα βλέφαρά μου, μέχρι να βρω τόπο για τον Κύριο, σκήνωμα για τον Θεό του Ιακώβ». δ΄. Και ενώ εκείνος προσευχήθηκε με αυτόν τον τρόπο και διαβεβαίωσε με όρκο ότι δεν θα ανέβει προηγουμένως στην κλίνη της στρωμνής του, και ότι δεν θα εισέλθει στον οίκο του, και ακόμη ότι δεν θα δώσει στα βλέφαρά του νυσταγμό, μέχρι να βρει τον μελλοντικό τόπο του Κυρίου, ο Κύριος του υποδεικνύει τη Βηθλεέμ· γι' αυτό, μετά την προσευχή, οι ιεροί άγγελοι του Θεού, που προσευχήθηκαν μαζί του, προσθέτουν στη συνέχεια: «Ιδού, την ακούσαμε στην Εφραθά». Και Εφραθά είναι η Βηθλεέμ, όπως εξιστορεί ο Μωυσής λέγοντας: «Πέθανε δε η Ραχήλ και ετάφη στην οδό προς την Εφραθά· αυτή είναι η Βηθλεέμ». Αλλά και ο Μιχαίας λέει ότι η Εφραθά είναι η Βηθλεέμ, λέγοντας: «Και συ, Βηθλεέμ, οίκος του Εφραθά, με κανέναν τρόπο δεν είσαι η ελάχιστη ανάμεσα στους ηγεμόνες του Ιούδα».

Εκείνη μεν έδωσε στο παιδί την ονομασία εξαιτίας αυτού που της συνέβη, ο δε πατέρας τον ονόμασε Βενιαμίν. Και μετά τον τοκετό, αναφέρει, πέθανε, και ετάφη στην οδό της Εφραθά· αυτή είναι η Βηθλεέμ. Και έστησε ο Ιακώβ στήλη πάνω στο μνήμα. Τη θλίψη για τον θάνατο της Ραχήλ παρηγορούσε το νεογέννητο, και προετοίμαζε τον δίκαιο να υπομείνει με πραότητα την απώλεια της Ραχήλ.

Όταν δε τον ευλόγησε ο Θεός, αναχώρησε από τη Βαιθήλ και κατοίκησε πέρα από τον πύργο του Γαδέρ. Τότε δυστόκησε η Ραχήλ και πέθανε, και τάφηκε στην οδό προς την Εφραθά· αυτή είναι η Βηθλεέμ. Αυτός δε που γεννήθηκε ήταν ο Βενιαμίν. Τότε κοιμήθηκε ο Ρουβήμ με τη Βάλλα, την παλλακίδα του πατέρα του. Τότε πέθανε ο Ισαάκ· και τον έθαψαν ο Ησαύ και ο Ιακώβ. Καταγράφεται έπειτα η γενεαλογία των απογόνων του Ησαύ, όπου βρίσκεται ότι ο Ιώβ προέρχεται από αυτούς, και εδώ ονομάζεται Ιωβάβ. Οι αδελφοί του φθονούν τον Ιωσήφ εξαιτίας των ονείρων του, και επειδή ο πατέρας του τον αγαπούσε περισσότερο. Και όταν τον βρήκαν μόνο του, ήθελαν να τον σκοτώσουν· επειδή όμως ο Ρουβήμ τους συμβούλευσε να τον ρίξουν σε έναν λάκκο (διότι ήθελε προς το παρόν να τον γλιτώσει από τον θάνατο), αφού τον έριξαν, αργότερα τον πούλησαν στους Μαδιανίτες, ύστερα από εισήγηση του Ιούδα. Αφού έβαψαν τον χιτώνα του με αίμα, τον έδειξαν στον πατέρα. Εκείνος δε, νομίζοντας ότι κατασπαράχθηκε από θηρίο, θρηνούσε γοερά. Στον Ιούδα γεννήθηκαν ο Ηρ, ο Αυνάν και ο Σηλών. Όταν δε πέθανε ο Ηρ, τη γυναίκα του, τη Θάμαρ, πήρε ο αδελφός του ο Αυνάν· και δεν ήθελε να αναστήσει σπέρμα στον αδελφό του. Όταν πέθανε και αυτός, ο Ιούδας δεν ήθελε πλέον να δώσει τη Θάμαρ ως σύζυγο στον τρίτο γιο, τον Σηλών. Η δε Θάμαρ στολίστηκε και κάθισε σαν πόρνη στην άκρη του δρόμου.