Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 35:22

Περί του Ρουβήμ. «Ρουβήμ, πρωτότοκέ μου, εσύ είσαι η ισχύς μου και η αρχή των τέκνων μου, σκληρός στη συμπεριφορά και σκληρά αυθάδης. Ξεχείλισες σαν το νερό, ας μην έχεις την υπεροχή. Διότι ανέβηκες στο κρεβάτι του πατέρα σου· τότε μόλυνας τη στρωμνή όπου ανέβηκες». Ο Ρουβήμ, λοιπόν, σφετερίστηκε τον γάμο του πατέρα του· και πιάστηκε επ' αυτοφώρω, έχοντας πράξει τα αθέμιτα, και καταδικάστηκε γι' αυτήν την πονηρή πράξη από τις ίδιες τις κρίσεις του Ιακώβ. Διότι «αυτό φάνηκε πονηρό», λέει, «ενώπιον του Ιακώβ». Όμως, νομίζω, κανείς δεν θα μπορούσε να υποθέσει ότι αυτό που έχει ήδη συμβεί στο παρελθόν θα πραγματοποιηθεί στους έσχατους καιρούς. Διότι είναι εντελώς ανόητο να το αντιλαμβάνεται κανείς έτσι. Αναπλάθοντας όμως τον τύπο του παραπτώματος σε κάτι αντίστοιχο, θα αντικρίσουμε την αμαρτία του πρωτότοκου λαού, δηλαδή του Ισραήλ. Επειδή ο Θεός προσέλαβε ως γυναίκα του τη συναγωγή που βγήκε από την Αίγυπτο, μέσω της πνευματικής κοινωνίας κατά τον νόμο. Διότι την αποδέχθηκε και την αξίωσε οικειότητας, και την κατέστησε με αυτόν τον τρόπο καρποφόρα και μητέρα τέκνων, με τον πάνσοφο Μωυσή σχεδόν να την οδηγεί ως νύμφη, και με τους αγγέλους να μεσολαβούν για τον τρόπο της ένωσής τους.

Προς αυτούς δε ο Χριστός είπε: «Γιατί και εσείς παραβαίνετε την εντολή του Θεού χάριν της παραδόσεώς σας; Διότι ο Θεός είπε: Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου, για να ευημερήσεις· εσείς όμως λέτε: Όποιος πει στον πατέρα ή στη μητέρα του "Κορβάν", δηλαδή, "δώρο προς τον Θεό είναι αυτό με το οποίο θα μπορούσες να ωφεληθείς από εμένα", δεν είναι υποχρεωμένος να τιμήσει τον πατέρα του ή τη μητέρα του, και έτσι ακυρώσατε την εντολή του Θεού χάριν της παραδόσεώς σας.» Ακούς πώς, έχοντας γίνει μαθητές άλλων δασκάλων και έχοντας επιλέξει να φρονούν και να πράττουν αντίθετα από αυτά που θεωρεί σωστά ο νομοθέτης, θα μπορούσαν να αποκαλυφθούν πολύ εύκολα; Επομένως, η Συναγωγή των Ιουδαίων έχει εκπορνευτεί, αλλά η αγνή και άμωμη παρθένος, η απαλλαγμένη από κάθε σπίλο και ρυτίδα, δηλαδή η Εκκλησία, υπόσχεται να διατηρήσει σεπτό και αλώβητο προς τον Χριστό τον τύπο της συζυγίας, λέγοντας: «Ο αγαπημένος μου ανήκει σε εμένα, και εγώ σε εκείνον.» Επομένως, ως εικόνα της ιουδαϊκής Συναγωγής, ας προβάλουμε την παλλακίδα του Ιακώβ, εννοώ τη Βάλλα, με την οποία συνευρέθηκε ο Ρουβήν, δηλαδή ο πρωτότοκος λαός· προπάντων επειδή το όνομα Βάλλα ερμηνεύεται ως "πεπαλαιωμένη", και το Ρουβήν ως "υιός βεβηλώσεως". Διότι η Συναγωγή των Ιουδαίων έχει παλαιωθεί και γεμίσει ρυτίδες· αντιθέτως, αναφύτρωσε ο νέος και γεμάτος πίστη λαός. Και για αυτόν τον λαό ας ψάλλει περιχαρής ο Δαβίδ: «Ο λαός που δημιουργείται θα αινέσει τον Κύριο.»

Ρουβήμ. Ότι δε έτσι έχουν τα πράγματα, η ίδια η Γραφή θα μας το διδάξει σαφέστερα. Διότι λέγει: «Ρουβήμ, εσύ είσαι ο πρωτότοκός μου, η ισχύς μου και η αρχή των τέκνων μου, σκληρός στη συμπεριφορά και σκληρός, αυθάδης· ξεχύθηκες σαν το νερό, μην αναβράσεις· διότι ανέβηκες στην κλίνη του πατέρα σου, και τότε μόλυνες το στρώμα, στο οποίο ανέβηκες». Τι λοιπόν, θα πούμε ότι αυτό είναι προφητεία ή ευλογία; Διότι το να λέγει «σκληρός στη συμπεριφορά και σκληρός, αυθάδης» και το «ανέβηκες στην κλίνη του πατέρα σου· τότε μόλυνες το στρώμα, στο οποίο ανέβηκες» φαίνεται να αποτελεί μάλλον έλεγχο για ένα γεγονός που συνέβη, παρά για κάτι που πρόκειται να συμβεί. Αλλά θα πει κάποιος ότι το είπε αυτό επειδή ο Ρουβήμ, αφού κοιμήθηκε με τη Βαλλά, την παλλακίδα του πατέρα του, μόλυνε την κλίνη του πατέρα του. Κατά συνέπεια, σύμφωνα με αυτό το επιχείρημα, ο προφήτης φαίνεται να αναφέρεται εδώ σε παρελθοντικά γεγονότα και όχι σε μελλοντικά. Ωστόσο, λέγοντας: «Συναχθείτε, υιοί του Ιακώβ, για να σας αναγγείλω όσα θα σας συμβούν στις έσχατες ημέρες», ο προφήτης υποδηλώνει ότι πρόκειται να μιλήσει για μελλοντικά πράγματα. Πώς λοιπόν μπορεί κανείς να νομίσει εδώ ότι μιλάει για κάτι που έχει ήδη γίνει; Διότι ένας προφήτης, σύμφωνα με αυτή τη λογική, κρίνεται ως προφήτης όταν διηγείται μελλοντικά και όχι παρελθοντικά πράγματα.

Διότι, επιθυμώντας να καταστήσει βαρύτερη την εναντίον του κατηγορία, ανέφερε πρωτίστως τα προτερήματα που του δόθηκαν από τη φύση και την πρωτοκαθεδρία την οποία απολάμβανε, καθώς ήταν η αρχή των τέκνων του και έχαιρε της αξίας του πρωτοτόκου· και έπειτα τα αμαρτήματα της προαιρέσεως τα αποτυπώνει σαν επάνω σε χάλκινη στήλη, αποδεικνύοντας ότι κανένα όφελος δεν προκύπτει από τα φυσικά μας προσόντα, εάν δεν τα συνοδεύουν τα κατορθώματα της προαιρέσεως· διότι αυτά είναι που αποφέρουν τον έπαινο και επισύρουν τον ψόγο. «Σκληρός», λέει, «στη συμπεριφορά, και σκληρός και αυθάδης». Την αξία που σου δόθηκε εκ φύσεως, λέει, την πρόδωσες εξαιτίας της δικής σου προπετείας. Έπειτα, αφήνει καταγεγραμμένο και το ίδιο το είδος του αμαρτήματος, ώστε η κατηγορία που διατυπώθηκε εναντίον του να αποτελέσει σπουδαιότατη διδασκαλία και για τους μεταγενέστερους, προκειμένου να μην επιχειρήσουν να πράξουν τα ίδια. «Φέρθηκες υβριστικά, σαν το νερό να μην αναβράσεις». «Διότι ανέβηκες», λέει, «στην κλίνη του πατέρα σου· τότε μόλυνας το στρώμα στο οποίο ανέβηκες». Με αυτά υπονοεί τη συνουσία που είχε με τη Βαλλά.

Γνωρίζετε όλοι σας ότι ο Ιακώβ απέκτησε δώδεκα υιούς: από την πρώτη του γυναίκα, τη Λεία, έξι, τους Ρουβίμ, Συμεών, Λευί, Ιούδα, Ισάχαρ, Ζαβουλών· από τη δεύτερη γυναίκα του, τη Ραχήλ, δύο, τους Ιωσήφ και Βενιαμίν· από τη Βαλλά, τη δούλη της Ραχήλ, δύο, τους Δαν και Νεφθαλίμ· και από τη Ζελφά, τη δούλη της Λείας, δύο, τους Γαδ και Ασήρ. Από αυτούς προήλθαν οι δώδεκα φυλές του Ισραήλ, οι οποίες έλαβαν τις ονομασίες τους σύμφωνα με τον αριθμό αυτών των δώδεκα πατριαρχών.