Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 37:25

Ακόμη περί του Ιωσήφ. Πρέπει να προχωρήσουμε στα υπόλοιπα των λόγων που έχουμε ήδη αρχίσει να κάνουμε σχετικά με τον Ιωσήφ, εφόσον η ιστορία που παρεμβλήθηκε ενδιάμεσα έφτασε πλέον στο κατάλληλο για αυτήν τέλος, εννοώ την ιστορία περί του Ιούδα και βεβαίως της Θάμαρ. Διότι, ανάγοντας τον θεσπέσιο Ιωσήφ στο πρόσωπο του Χριστού, λέγαμε ότι ρίχτηκε στον λάκκο από τους αδελφούς του, αλλά στη συνέχεια ανασύρθηκε και πουλήθηκε στους Ισμαηλίτες, οι οποίοι ήταν έμποροι των πιο εύοσμων αρωμάτων και μεταφορείς σε εκείνους που δεν τα είχαν. Και προσθέσαμε, λέγοντας ότι μέσω αυτών μεταφέρθηκε στη χώρα των Αιγυπτίων.

Όταν λοιπόν οι σκληροί έριξαν τον Ιωσήφ στον λάκκο, κάθισαν να φάνε και να πιουν με χαρά. Όπως κάποιος που αναπτερώνεται έχοντας νικήσει σε πόλεμο, έτσι και αυτοί με χαρά στην καρδιά τους παρακάθονταν σε γεύμα. Και καθώς έτρωγαν και έπιναν με χαρμοσύνη, ξαφνικά σήκωσαν τα μάτια τους και βλέπουν να έρχονται Ισμαηλίτες έμποροι, οι οποίοι πήγαιναν στην Αίγυπτο, έχοντας και καμήλες που μετέφεραν αρώματα. Και λένε μεταξύ τους: Είναι πολύ καλύτερο για εμάς να πουλήσουμε τον Ιωσήφ σε αυτούς τους ξένους εμπόρους, ώστε όταν φύγει να πεθάνει σε ξένη χώρα, και να μην πέσει το χέρι μας πάνω στον αδελφό μας. Και ανέσυραν τον ίδιο τους τον αδελφό από τον λάκκο, σαν άγρια θηρία, και αφού έλαβαν το αντίτιμό του, τον πούλησαν στους εμπόρους, χωρίς να αναλογιστούν τη μέριμνα και τη λύπη του πατέρα τους.

Πώς όμως ονομάζεται Μαρτύριο κατά την αναχώρησή του από τη γη της Αιγύπτου; Επειδή ο Ιωσήφ αποτελούσε εικόνα του Χριστού, λόγω του φθόνου των αδελφών του, λόγω της πώλησής του, λόγω της υποδούλωσής του ενώ ήταν ελεύθερος, λόγω της προσκύνησης των αστέρων και άλλων παρόμοιων γεγονότων, όσα είναι δυνατόν να σταχυολογήσει κανείς από την ιστορία του. Θέλοντας, λοιπόν, να δηλώσει έμπρακτα ότι ο Ιωσήφ υπήρξε μαρτυρία και μνημείο του, και ότι όπως εκείνον, έτσι και αυτόν τον ακολουθούσαν διαδοχικές επιβουλές. Μετά τον θάνατο του Ηρώδη, ο οποίος επιχείρησε να τον εξοντώσει, επιστρέφοντας από την Αίγυπτο κρύβεται στη Γαλιλαία από φόβο για τον Αρχέλαο, διότι και αυτός, μετά τον Ηρώδη, επρόκειτο να τον επιβουλευτεί.

Θα έπρεπε λοιπόν εκείνοι να προστρέξουν στον αδελφό τους, να τον αγκαλιάσουν και να πληροφορηθούν τα όσα τους μήνυσε ο πατέρας τους. Αυτοί όμως, σαν κάποια άγρια θηρία που αντίκρισαν αρνί, όρμησαν επάνω του και, όπως λέγει, αφαίρεσαν από τον Ιωσήφ τον πολύχρωμο χιτώνα, και αφού τον έπιασαν, τον έριξαν στον λάκκο. Ο δε λάκκος ήταν άδειος, δεν είχε μέσα νερό. Όπως ακριβώς τους συμβούλεψε ο Ρουβήν, έτσι έπραξαν· και αφού τον έριξαν μέσα, κάθισαν να φάνε ψωμί. Ω της ωμότητας, ω της απανθρωπίας!

Εκείνος μεν διήνυσε τόσο μεγάλο δρόμο και με τόση προθυμία τους αναζήτησε, ώστε και να τους δει και να αναφέρει στον πατέρα τα σχετικά με αυτούς· εκείνοι όμως, σαν κάποιοι βάρβαροι και ανήμεροι, επειδή δέχθηκαν τη συμβουλή από τον Ρουβήν να μη χύσουν το αίμα του αδελφού τους, του ετοίμαζαν τον θάνατο από την πείνα. Αλλά ο φιλάνθρωπος Θεός γρήγορα τον έσωσε από τη μανία των αδελφών. Διότι, αφού κάθισαν, λέει, να φάνε ψωμί, είδαν οδοιπόρους Ισμαηλίτες να έρχονται και να κατευθύνονται προς την Αίγυπτο. Και είπε ο Ιούδας: Ποιο το όφελος εάν σκοτώσουμε τον αδελφό μας και κρύψουμε το αίμα του; Ελάτε να τον πουλήσουμε σε αυτούς τους Ισμαηλίτες· τα χέρια μας ας μην απλωθούν επάνω του, διότι είναι αδελφός μας και σάρκα μας.

Και η Ρεβέκκα έδωσε τα εδέσματα και τους άρτους, που ετοίμασε, στα χέρια του Ιακώβ, του υιού της. Και ο Ιακώβ έκανε ευχή λέγοντας: εάν ο Κύριος ο Θεός είναι μαζί μου και με διαφυλάξει σε αυτήν την οδό που εγώ πορεύομαι, και μου δώσει άρτο να φάω. Κάθισαν δε οι αδελφοί του Ιωσήφ να φάνε άρτο.