Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 37:32

Διότι αυτό είναι η μετάνοια: η λύση και ο αφανισμός εκείνων που προηγουμένως είτε εκτελέστηκαν στην πράξη είτε συλήφθηκαν ως διάθεση στον νου. Εκείνος όμως που γνωρίζει την ωφέλεια της μετάνοιας, αλλά διαρκώς κυλιέται στον βούρκο της ανομίας, μοιάζει με τον δούλο που, ενώ γνωρίζει την οργή του κυρίου του, διαπράττει το κακό μπροστά στα μάτια του και τριπλασιάζει την αμαρτία. Γίνε ευαίσθητος απέναντι στην ασθένεια που σε περιβάλλει. Συνέτριψε τον εαυτό σου όσο μπορείς, ζήτησε και το πένθος των ομόψυχων αδελφών να σε βοηθήσει προς την ελευθερία, δείξε μου το πικρό και άφθονο δάκρυ σου, για να αναμείξω και εγώ το δικό μου, πάρε και τον ιερέα ως κοινωνό της θλίψης σου, σαν πατέρα. Διότι ποιος πατέρας είναι τόσο ψεύτικος ή έχει τόσο σκληρή ψυχή, ώστε να μην θρηνεί μαζί με τα παιδιά του όταν αυτά λυπούνται ή, αντίθετα, να μην χαίρεται μαζί τους όταν χαίρονται; Ο ιερέας θρηνεί για την αμαρτία του πνευματικού του τέκνου έτσι ακριβώς όπως ο Ιακώβ θρήνησε για τον ματωμένο χιτώνα του Ιωσήφ, όπως ο Δαβίδ για τον όλεθρο του Αβεσσαλώμ, όπως ο Ηλεί για τον Οφνί και τον Φινεές που έπεσαν στη μάχη, και όπως ο Μωυσής για τον λαό που εισήγαγε την άθεη μοσχοποιία. Πριν από τους σωματικούς σου πατέρες, δείξε εμπιστοσύνη σε εκείνον που σε γέννησε κατά Θεόν, δείξε του χωρίς ντροπή τα κρυφά σου, αποκάλυψε τα απόρρητα της ψυχής σου όπως ακριβώς κάποιος δείχνει στον ιατρό μια κρυμμένη πάθηση. Εκείνος θα φροντίσει και για την ευπρέπεια και για τη θεραπεία. Διότι ο σεβασμός και η στοργή των γονέων αγκαλιάζει περισσότερο εκείνα από τα παιδιά τους που υποφέρουν.

Είπε δε σε αυτούς ο Ρουβήμ: «Μη χύσετε αίμα, ρίξτε τον σε έναν από αυτούς τους λάκκους που βρίσκονται στην έρημο, αλλά μην απλώσετε χέρι πάνω του». Το είπε δε αυτό, για να τον γλιτώσει από τα χέρια τους και να τον παραδώσει πίσω στον πατέρα του. Αφού λοιπόν του αφαίρεσαν τον ποικιλόχρωμο χιτώνα, κατέβασαν στον λάκκο τον Ιωσήφ, όχι νεκρό, αλλά με σκοπό να πεθάνει σύντομα. Επειδή όμως κάποιοι Ισμαηλίτες, έμποροι αρωμάτων, κατευθύνονταν βιαστικά προς την Αίγυπτο, με τη συμβουλή του Ιούδα (διότι διακήρυττε ξεκάθαρα ότι δεν έπρεπε να εξοντώσουν τον αδελφό τους), πούλησαν το νεαρό αγόρι σε αυτούς που ήθελαν να τον αγοράσουν, οι οποίοι κατέβαλαν για αυτόν είκοσι χρυσά νομίσματα. Και ο μεν Ιωσήφ μεταφέρθηκε στην Αίγυπτο. Ο Ρουβήμ, από την άλλη πλευρά, μη γνωρίζοντας το γεγονός, έφτασε στον λάκκο. Όταν όμως δεν είδε το παιδί, νομίζοντας ότι έχει χαθεί, έσκισε τα ρούχα του και κατηγόρησε τους άλλους για τον Ιωσήφ, λέγοντας τα εξής: «Το παιδί δεν υπάρχει πια· κι εγώ, πού να πάω πλέον;» Δηλαδή σαν να έλεγε: Πώς να επιστρέψω στον πατέρα, ή πώς να μας δεχθεί καθόλου χωρίς να έχουμε μαζί μας τον αγαπημένο του γιο; Και τι θα πούμε στον πατέρα όταν θα αναζητά το παιδί; Εκείνοι δε, αφού βούτηξαν τον ποικιλόχρωμο χιτώνα στο αίμα ενός τράγου, τον έφεραν στον πατέρα τους, συνθέτοντας λόγια γεμάτα δόλο και απάτη. Διότι του είπαν: «Αυτόν βρήκαμε· αναγνώρισε αν είναι ο χιτώνας του γιου σου ή όχι.»

Οι δε αδελφοί του Ιωσήφ, όταν τον πούλησαν, έφεραν έναν τράγο και τον έσφαξαν πρόθυμα, και αφού λέρωσαν τον χιτώνα του οσίου Ιωσήφ, αμέσως τον έστειλαν στον πατέρα τους, λέγοντας: Εμείς τον βρήκαμε ριγμένο στα όρη, και αμέσως καταλάβαμε ότι αυτό είναι το ένδυμα του αδελφού μας, και όλοι βρισκόμαστε σε λύπη γι' αυτόν. Γι' αυτόν τον λόγο, πατέρα, σου στείλαμε τον ποικιλόχρωμο χιτώνα του Ιωσήφ, μη βρίσκοντας τον αδελφό μας. Αναγνώρισε, λοιπόν, και εσύ, εάν είναι του γιου σου· διότι όλοι μας καταλάβαμε ότι ανήκει στον Ιωσήφ.

Και φωνάζει ο Παύλος λέγοντας: «Διότι δεν αναλαμβάνει τη φύση αγγέλων, αλλά το σπέρμα του Αβραάμ, γι' αυτό όφειλε κατά πάντα να γίνει όμοιος με τους αδελφούς του». Αλλά οι αγνώμονες Ιουδαίοι επιχειρούσαν να θανατώσουν τον ιατρό των σωμάτων και των ψυχών, αυτόν που επιτελούσε αμέτρητα θαύματα κάθε μέρα, και έκαναν πράξη τη φονική τους πρόθεση, και σταύρωσαν αυτόν που καταδέχτηκε για τη δική μας σωτηρία να αναλάβει μορφή δούλου. Αλλά αυτοί μεν και το επιχείρησαν, και παραδίδοντάς τον στον σταυρό τον θανάτωσαν· εκείνοι δε το σχεδίασαν μεν, αλλά δεν έκαναν πράξη τα όσα σχεδίασαν. Έπρεπε όμως ο τύπος να υπολείπεται της αλήθειας, επειδή αλλιώς δεν θα αποτελούσαν εκείνα τύπο όσων επρόκειτο να συμβούν αργότερα. Γι' αυτό τον λόγο, εκεί προδιαγράφηκαν σαν σε σκιά. Και αναλογίσου το θαύμα. Δεν τον θανάτωσαν, αλλά τον πούλησαν, και αφού μόλυναν τον χιτώνα του με το αίμα του εριφίου, τον έφεραν στον πατέρα του, θέλοντας να τον πείσουν ότι το παιδί θανατώθηκε. Βλέπεις ότι όλα αυτά γίνονταν, για να σχηματιστεί, όπως ακριβώς σε μια σκιά, μόνο η εικόνα των πραγμάτων, και να διαφυλαχθεί η αλήθεια; Αλλά ας επανέλθουμε πλέον στη συνέχεια του λόγου μας.

Επειδή, λοιπόν, εδίδαξε προηγουμένως η θεία Γραφή ότι ο Ρουβήν συνεβούλευσε να ριφθεί ο αδελφός του στον λάκκο για τον εξής λόγο, δηλαδή για να τον διασώσει από τα φονικά τους χέρια και να τον αποδώσει στον πατέρα του· τώρα, λέγει, βλέποντας ότι απέτυχε στον σκοπό του, έσχισε τα ιμάτιά του και είπε: «Το παιδί δεν υπάρχει πια, κι εγώ πού να πορευθώ πλέον;» Ποια απολογία, λέγει, θα έχουμε, και μάλιστα εγώ, που θεωρείται ότι έχω τα πρωτεία μεταξύ σας; Διότι νόμιζε ότι είχε θανατωθεί. Αλλ’ επειδή αυτό που επεδίωκαν είχε επιτευχθεί, και έστειλαν αυτόν που μισούσαν σε ξένη γη, και μπόρεσαν έτσι να καταπραΰνουν τον φθόνο τους, στη συνέχεια μετέρχονται κάθε τεχνασμα για να παραπλανήσουν τον πατέρα τους και να μην του γίνει φανερή η κακή τους συμπαιγνία. Και αφού έσφαξαν, λέγει, ένα ερίφιο και μόλυναν τον χιτώνα με το αίμα, τον έφεραν στον πατέρα τους και του είπαν: «Αναγνώρισε εάν είναι ο χιτώνας του υιού σου ή όχι». Γιατί εξαπατάτε τους εαυτούς σας, ω ανόητοι; Διότι, ακόμη κι αν μπορέσετε να ξεγελάσετε τον πατέρα σας, δεν πρόκειται όμως να διαφύγετε από τον ακοίμητο οφθαλμό, τον οποίο έπρεπε να φοβάστε περισσότερο από όλα.

Πάλι ο διάβολος έγινε σύμβουλός τους, και εκείνοι μάθαιναν τα μαθήματά του οξύτερα. Ήλθε ο αδελφός προς αυτούς και του αφαίρεσαν τον χιτώνα· αλλά δεν απογυμνώθηκε από την υπομονή. Διότι, μολονότι απέβαλε το κάλυμμα της σάρκας, δεν απέβαλε τη σωφροσύνη του και την ελπίδα του στον Θεό, η οποία και ανέφερε ενώπιον του Θεού το δίκαιό του. Έσφαξαν ένα ερίφιο, γέμισαν τον χιτώνα του με αίμα και τον προσκόμισαν στον πατέρα λέγοντας: «Αναγνώρισε τίνος είναι αυτός ο χιτώνας». Αναγνώρισε ο πατέρας τον ποικιλόχρωμο χιτώνα του υιού του, άρχισε να πενθεί και να οδύρεται, και θρηνώντας έλεγε: «Πονηρό θηρίο κατέφαγε τον Ιωσήφ».

Διότι, εάν ο οφθαλμός περιπλανάται και το αυτί δέχεται φθοροποιά ακούσματα και το στόμα φθέγγεται αυτά που δεν είναι επιτρεπτά και ο νους εμβατεύει σε άτοπα, τότε είναι σαν η ψυχή να εισέρχεται σε τόπους ερήμους, τους οποίους δεν επιβλέπει ο Κύριος, και γίνεται έτσι θήραμα θηρίων. Αυτό ακριβώς έπαθε τώρα και ο ελεεινός Μέμνων, γενόμενος θήραμα στον διάβολο. Αυτού δεν βλέπω το ένδυμα ματωμένο, όπως παλαιότερα είδε ο πατριάρχης Ιακώβ του δικού του υιού, του Ιωσήφ, αλλά την ίδια του την ψυχή θανατωμένη με το ξίφος της αμαρτίας. Διότι η αμαρτία είναι η μητέρα του θανάτου. Η αμαρτία κατέστησε θνητό τον προπάτορά μας Αδάμ, ο οποίος ήταν αθάνατος κατά χάριν. Η αμαρτία επέφερε την πανωλεθρία στον κόσμο μέσω του ύδατος. Η αμαρτία κατέκαψε τα Σόδομα και τα Γόμορρα και τις γύρω από αυτά πόλεις. Η αμαρτία και τώρα παραδίδει σε αιώνιο θάνατο καθέναν που την εγκολπώνεται. Ας την αποφύγουμε, αδελφοί, όπως φεύγουμε από τη φωτιά. Πόσο προτιμότερο θα ήταν να παραδοθούμε στη φωτιά, στο σίδερο και στα θηρία, παρά στα ολέθρια πάθη! Από πού, λοιπόν, έπεσε εκείνος ο ταλαίπωρος; Από πού αλλού, παρά από το ότι ήταν απομονωμένος;