Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 37:34

Διότι αυτό είναι η μετάνοια: η λύση και ο αφανισμός εκείνων που προηγουμένως είτε εκτελέστηκαν στην πράξη είτε συλήφθηκαν ως διάθεση στον νου. Εκείνος όμως που γνωρίζει την ωφέλεια της μετάνοιας, αλλά διαρκώς κυλιέται στον βούρκο της ανομίας, μοιάζει με τον δούλο που, ενώ γνωρίζει την οργή του κυρίου του, διαπράττει το κακό μπροστά στα μάτια του και τριπλασιάζει την αμαρτία. Γίνε ευαίσθητος απέναντι στην ασθένεια που σε περιβάλλει. Συνέτριψε τον εαυτό σου όσο μπορείς, ζήτησε και το πένθος των ομόψυχων αδελφών να σε βοηθήσει προς την ελευθερία, δείξε μου το πικρό και άφθονο δάκρυ σου, για να αναμείξω και εγώ το δικό μου, πάρε και τον ιερέα ως κοινωνό της θλίψης σου, σαν πατέρα. Διότι ποιος πατέρας είναι τόσο ψεύτικος ή έχει τόσο σκληρή ψυχή, ώστε να μην θρηνεί μαζί με τα παιδιά του όταν αυτά λυπούνται ή, αντίθετα, να μην χαίρεται μαζί τους όταν χαίρονται; Ο ιερέας θρηνεί για την αμαρτία του πνευματικού του τέκνου έτσι ακριβώς όπως ο Ιακώβ θρήνησε για τον ματωμένο χιτώνα του Ιωσήφ, όπως ο Δαβίδ για τον όλεθρο του Αβεσσαλώμ, όπως ο Ηλεί για τον Οφνί και τον Φινεές που έπεσαν στη μάχη, και όπως ο Μωυσής για τον λαό που εισήγαγε την άθεη μοσχοποιία. Πριν από τους σωματικούς σου πατέρες, δείξε εμπιστοσύνη σε εκείνον που σε γέννησε κατά Θεόν, δείξε του χωρίς ντροπή τα κρυφά σου, αποκάλυψε τα απόρρητα της ψυχής σου όπως ακριβώς κάποιος δείχνει στον ιατρό μια κρυμμένη πάθηση. Εκείνος θα φροντίσει και για την ευπρέπεια και για τη θεραπεία. Διότι ο σεβασμός και η στοργή των γονέων αγκαλιάζει περισσότερο εκείνα από τα παιδιά τους που υποφέρουν.

Αλλά τέτοια είναι η ανθρώπινη φύση, ή μάλλον τέτοια είναι η ραθυμία των πολλών: θεωρώντας πολύ σημαντικό μόνο τον παροντικό φόβο των ανθρώπων και την ντροπή απέναντί τους, δεν συλλογίζονται καθόλου εκείνο το φοβερό δικαστήριο και την αφόρητη κόλαση, αλλά επικεντρώνονται μόνο σε ένα πράγμα, το πώς θα μπορέσουν να αποφύγουν την κατάκριση από τους ανθρώπους. Αυτό ακριβώς έπαθαν και αυτοί, και επιχειρούν να εξαπατήσουν τον πατέρα τους. Διότι αναγνώρισε, λέει, ο πατέρας τον χιτώνα και είπε: «Είναι ο χιτώνας του γιου μου· πονηρό θηρίο τον κατασπάραξε, θηρίο άρπαξε τον Ιωσήφ». Και πραγματικά, σαν να είχε πέσει σε θηρία, έτσι ανελέητα τα υπέμεινε όλα. Έσκισε τότε τα ρούχα του, φόρεσε πένθιμο σάκο στη μέση του, και πενθούσε τον γιο του για πολλές ημέρες. Πόσων δακρύων, άραγε, θα ήταν άξιοι αυτοί, όχι μόνο επειδή πούλησαν τον αδελφό τους στους βαρβάρους, αλλά και επειδή περιέβαλαν με τόσο μεγάλο πένθος τον πατέρα τους, ο οποίος βρισκόταν πλέον σε βαθιά γεράματα; Συγκεντρώθηκαν δε, λέει, οι γιοι του και οι κόρες του για να τον παρηγορήσουν, αλλά εκείνος δεν ήθελε, λέγοντας: «Θα κατέβω προς τον γιο μου πενθώντας στον Άδη».

Διότι δεν πενθούσε μόνο τον θάνατο, αλλά και τον τρόπο του θανάτου, και πολλά ήταν εκείνα που συντάραζαν την ψυχή του: το ότι επρόκειτο για τον υιό της αγαπημένης του συζύγου, το ότι ήταν ο καλύτερος από όλους τους άλλους, το ότι ήταν ο πλέον αγαπητός, το ότι βρισκόταν στο άνθος της ηλικίας του, το ότι είχε σταλεί από τον ίδιο, το ότι δεν έφυγε ούτε στο σπίτι ούτε στο κρεβάτι, ούτε με την παρουσία του πατέρα του, ούτε αφού είπε ή άκουσε τα τελευταία λόγια, το ότι δεν πέθανε με τον κοινό για όλους θάνατο, το ότι κατασπαράχθηκε ζωντανός από την αγριότητα των θηρίων, το ότι δεν έβρισκε ούτε καν τα λείψανα για να τα συγκεντρώσει και να τα παραδώσει στη γη, και το ότι δεν υπέμεινε αυτή τη συμφορά στη νεότητά του, όταν θα ήταν δυνατόν να την αντέξει, αλλά σε βαθύ γήρας. Και ήταν θέαμα πιο αξιοθρήνητο από όλα να βλέπει κανείς, τα λευκά μαλλιά να εξευτελίζονται από το χώμα, και το γεροντικό στήθος να γυμνώνεται με το σκίσιμο του χιτώνα, και θρήνους που υπερέβαιναν κάθε παρηγοριά. Διότι «έσχισε», λέγει η Γραφή, «ο Ιακώβ τα ιμάτιά του, και φόρεσε σάκκο στην οσφύ του, και πενθούσε τον υιό του πολλές ημέρες. Συγκεντρώθηκαν δε όλοι οι υιοί του και οι θυγατέρες, και ήλθαν για να τον παρηγορήσουν, και εκείνος δεν ήθελε να παρηγορηθεί, λέγοντας: Θα κατεβώ προς τον υιό μου πενθώντας στον άδη».

Ακόμη και αν προσφέρεις τα πάντα, δεν θα προσφέρεις τίποτα το αντάξιο. Ό,τι δίνει και ο φτωχός, αυτό να προσφέρεις. Ο αγνός δεν δέχεται μερίδιο από μισθό πόρνης. ΤΙΤΛΟΣ ΛΓʹ. — Περί αγαθής αγγελίας. «Όπως το κρύο νερό είναι ευχάριστο στη διψασμένη ψυχή, έτσι είναι και η καλή είδηση από μακρινή χώρα.» «Ιδού, γρήγορα έρχονται πάνω στα βουνά τα πόδια εκείνου που φέρνει χαρμόσυνες ειδήσεις, και αναγγέλλει ειρήνη.» «Πόσο ωραία είναι πάνω στα βουνά τα πόδια εκείνου που φέρνει το χαρμόσυνο άγγελμα της ειρήνης, εκείνου που ευαγγελίζεται τα αγαθά!» ΤΙΤΛΟΣ ΛΔʹ. — Περί κακής αγγελίας. «Αφού πήραν τον χιτώνα του Ιωσήφ, έσφαξαν ένα ερίφιο, μόλυναν τον χιτώνα του Ιωσήφ με το αίμα, και τον έφεραν στον πατέρα τους, λέγοντας: Αυτόν βρήκαμε· αναγνώρισε αν είναι ο χιτώνας του γιου σου ή όχι. Και τον αναγνώρισε ο Ιακώβ, και είπε: Είναι ο χιτώνας του γιου μου. Πονηρό θηρίο τον κατασπάραξε· πονηρό θηρίο τον άρπαξε. Έσκισε τότε ο Ιακώβ το ιμάτιό του, έβαλε σάκο στη μέση του, και πενθούσε τον γιο του για πολλές ημέρες.» «Αποκρίθηκε ο άνδρας που είχε έρθει από το στρατόπεδο, και είπε στον Ηλί: Ο Ισραήλ τράπηκε σε φυγή από το πρόσωπο των αλλοφύλων, και έγινε μεγάλη σφαγή στον λαό, πέθαναν και οι δύο γιοι σου, και η κιβωτός του Θεού αιχμαλωτίστηκε. Και συνέβη, μόλις εκείνος μνημόνευσε την κιβωτό του Θεού, έπεσε από το κάθισμά του προς τα πίσω, δίπλα στην πύλη, και συνετρίβη η ράχη του, και πέθανε.» «

Τιμιότατε, ελλογιμότατε και εν Χριστώ αγαπητέ μου αδελφέ, κύριε κύριε Θωμά, χαιρετώ με υπερβολική χαρά την ελλογιμότητά σου, μαζί με το «Χριστός Ανέστη». Επειδή για κάποια ανάγκη μου μετέβην στη Θεσσαλονίκη, και, όντας φίλος του αγίου δασκάλου σου κυρίου Αθανασίου, πήγα στο σχολείο, τον βρήκα να υποφέρει βαθύτατα και να θρηνεί γοερά για σένα, τον αγαπημένο και επιστήθιο μαθητή του, όχι λιγότερο από όσο θρηνούσε εκείνος ο πατριάρχης και γέροντας Ιακώβ για τη στέρηση του γλυκύτατου υιού του Ιωσήφ, και να λέει σχεδόν τα ίδια λόγια με εκείνον: «Θηρίο άρπαξε τον Ιωσήφ μου, θηρίο κατέφαγε τον Ιωσήφ· θα κατέβω πενθώντας μαζί με τον υιό μου στον Άδη!»