Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 39:7

Ποιος ληστής έφτασε σε τέτοιο βαθμό παραφροσύνης, ώστε να αγγίξει τα ίδια τα αφιερώματα του Θεού, όχι άψυχα σκεύη, αλλά σώματα ζωντανά που έχουν μέσα τους ψυχή πλασμένη κατ' εικόνα Θεού; Ποιος ακούστηκε ποτέ ανά τους αιώνες να τολμήσει, στο μέσο της πόλης και καταμεσήμερο, να ζωγραφίσει μορφές ακάθαρτων χοίρων πάνω σε βασιλική εικόνα; Όποιος αθετήσει τον γάμο ανθρώπου, πεθαίνει χωρίς έλεος, με τη μαρτυρία δύο ή τριών μαρτύρων. Πόσο χειρότερης τιμωρίας νομίζετε ότι θα αξιωθεί εκείνος που καταπάτησε τον Υιό του Θεού, μόλυνε τη νύφη που Του είχε αφιερωθεί και εξύβρισε το πνεύμα της παρθενίας; «Αλλά το ήθελε εκείνη», ισχυρίζεται, «και δεν την εξανάγκασα παρά τη θέλησή της». Διότι και η άσωτη εκείνη δέσποινα κυριεύτηκε από μανιακό πάθος για τον ωραίο Ιωσήφ, αλλά η μανία της ακόλαστης δεν νίκησε την αρετή του σώφρονος, ούτε, ενώ εκείνη τον βίαζε με τα χέρια της, αυτός εξαναγκάστηκε στην παρανομία.

Διότι γνώριζε ότι ο σαρκικός ερεθισμός είναι κατά κάποιον τρόπο γλυκός στην αρχή και σαγηνεύει τον νου σαν με μέλι, εφόσον υπάρχει σε αυτά ηδονή, καταλήγει όμως στο τέλος να μην είναι πλέον γλυκός. Διότι αμέσως ακολουθούν ποινές και τιμωρίες, και ποιο άραγε από τα τέτοιου είδους κακά δεν θα επικρεμαστεί πάνω από το κεφάλι εκείνου που αμάρτησε; Θέλεις να πούμε λίγα από όσα έχουν γραφτεί γι' αυτόν; ΠΑΛΛ. Βεβαίως. ΚΥΡ. «Και ήταν», λέει, «ο Ιωσήφ ωραίος στην όψη και πολύ όμορφος στην εμφάνιση. Και συνέβη μετά από αυτά, να ρίξει η γυναίκα του κυρίου του τα μάτια της πάνω στον Ιωσήφ, και του είπε: Κοιμήσου μαζί μου. Αυτός όμως δεν ήθελε, και είπε στη γυναίκα του κυρίου του: Εφόσον ο κύριός μου δεν ασχολείται με τίποτα στο σπίτι του εξαιτίας της παρουσίας μου, και όλα όσα έχει τα παρέδωσε στα χέρια μου, και δεν υπάρχει κανένας σε αυτό το σπίτι ανώτερος από εμένα, ούτε έχει εξαιρέσει τίποτα από τη δικαιοδοσία μου παρά μόνο εσένα, επειδή είσαι γυναίκα του, πώς λοιπόν θα κάνω αυτή την πονηρή πράξη και θα αμαρτήσω ενώπιον του Θεού; Καθώς δε μιλούσε στον Ιωσήφ μέρα με τη μέρα, και αυτός δεν την υπάκουε να πλαγιάσει μαζί της για να συνευρεθεί μαζί της, έφτασε μια τέτοια ημέρα, που εισήλθε ο Ιωσήφ στο σπίτι για να κάνει τις εργασίες του, και δεν υπήρχε κανείς από τους ενοίκους μέσα, και τον τράβηξε από τα ενδύματά του, λέγοντας: Κοιμήσου μαζί μου. Αυτός όμως, αφήνοντας τα ενδύματά του στα χέρια της, τράπηκε σε φυγή και βγήκε έξω.»

Όταν είδε εκείνη ότι τα τεχνάσματα των πολλών της καλλωπισμών έμεναν χωρίς αποτέλεσμα απέναντι στον δίκαιο, καιγόταν από μεγαλύτερη φλόγα και σκεφτόταν έντονα, μην ξέροντας τι άλλο να του κάνει. Έτσι λοιπόν, σκεφτόταν με αναίδεια να τον προσκαλέσει σε έργο ατιμίας, παραμονεύοντας ταυτόχρονα σαν μανιασμένη οχιά για να χύσει πάνω του το δηλητήριο της ασελγείας· και με αναίσχυντο πρόσωπο έλεγε προς τον όσιο: Ώ Ιωσήφ, κοιμήσου μαζί μου, χωρίς να δειλιάσεις καθόλου· πλησίασέ με με θάρρος· θα απολαύσω εγώ το δικό σου κάλλος μέχρι χορτασμού· χόρτασε και εσύ ο ίδιος τη δική μου ομορφιά. Από όλους τους υπηρέτες μέσα στο σπίτι εσύ έχεις όλη την εξουσία. Κανείς άλλος δεν τολμά καθόλου να μπει σε εμάς, ούτε να αντιληφθεί την πράξη μας. Εάν πάλι δεν θέλεις επειδή φοβάσαι τον άνδρα μου, εγώ θα τον σκοτώσω, δίνοντάς του δηλητήριο. Λοιπόν, πλησίασέ με και εκπλήρωσε την επιθυμία μου, διότι φλέγομαι υπερβολικά από τον πόθο για εσένα.

Έπειτα η επιθυμία, αφού συλλάβει, γεννά την αμαρτία· και η αμαρτία, όταν ολοκληρωθεί, γεννά τον θάνατο. Η επιθυμία είναι μητέρα της αμαρτίας. Αυτή έδιωξε την Εύα από τον παράδεισο. Αυτή κατέστησε τον Κάιν αδελφοκτόνο. Αυτή έκανε την Αιγυπτία να κυριευθεί από μανία εναντίον του σώφρονος Ιωσήφ· αλλά ο νέος, έχοντας φόβο Θεού, την κατανίκησε. Αυτή κατέβαλε τον λαό στην έρημο. Αυτή κατέλυσε επτά έθνη στη γη Χαναάν· μέσω αυτής παρόξυναν τον Δημιουργό τους, για τον λόγο αυτόν και εξολοθρεύτηκαν.

Διότι, πολυπόθητοι, με αυτήν την αίρεση ήρθα και εγώ αντιμέτωπος, και από το στόμα εκείνων που την εφαρμόζουν άκουσα αυτοπροσώπως αυτά τα δόγματα. Γυναίκες δε, που είχαν εξαπατηθεί με αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο μας απηύθυναν αυτά τα λόγια και μας αποκάλυψαν τέτοια πράγματα, αλλά, όπως εκείνη η ολέθρια και μοχθηρή Αιγύπτια, η γυναίκα του αρχιμάγειρα, έτσι και αυτές με αθυρόστομη θρασύτητα επιχείρησαν να μας παρασύρουν στην πτώση, επιθυμώντας μας κατά τη νεανική μας ηλικία. Αλλά Εκείνος που συμπαραστάθηκε τότε στον άγιο Ιωσήφ, παραστάθηκε και σε εμάς. Και αφού εμείς οι ανάξιοι και ανίκανοι επικαλεστήκαμε Εκείνον που τον έσωσε εκεί, ελεηθήκαμε και ξεφύγαμε από τα ολέθρια χέρια τους, και αναπέμποντας ύμνο στον πανάγιο Θεό, μπορέσαμε και εμείς να πούμε: «Ας ψάλουμε στον Κύριο, διότι ένδοξα δοξάστηκε· άλογο και αναβάτη έριξε στη θάλασσα». Διότι δεν σωθήκαμε με δύναμη δικαιοσύνης όμοια με τη δική του, αλλά ελεηθήκαμε και σωθήκαμε μέσω του στεναγμού μας προς τον Θεό. Καθώς ονειδιζόμουν από αυτές τις ολέθριες γυναίκες, εγώ τις περιγελούσα, όταν αυτές υπαινίσσονταν μεταξύ τους (κοροϊδεύοντας τάχα) ότι δεν μπορέσαμε να σώσουμε τον νεαρό, αλλά τον αφήσαμε να χαθεί στα χέρια του άρχοντα· επειδή, όποια από αυτές ήταν πιο όμορφη, πρόσφερε τον εαυτό της σαν δόλωμα, ώστε μέσω αυτής να διαδίδουν ότι σώζουν τους εξαπατημένους, αντί να τους καταστρέφουν.

Και τι μεγαλύτερο θα μπορούσε να επινοήσει κανείς ως υπόθεση εγκωμίου; Και πώς θα μπορούσε κάποιος να τον θαυμάσει επάξια; Αυτός που με τον ορθό λόγο καταπάλαιψε τη φύση και, υποτάσσοντας στον λογισμό τη νεότητα σαν κάποιο από τα υποζύγια ζώα, αφού αναδείχθηκε ανώτερος από όλα τα φυσικά πάθη που εξεγείρονται, και αφού προκάλεσε εναντίον του τον φθόνο που πάντοτε προσφύεται σε όλα τα καλά, αναδείχθηκε ανώτερος και από αυτόν, χωρίς να εγερθεί για να αμυνθεί απέναντι στην επιβουλή των συντρόφων του, και ευεργετώντας εκείνην που τους υπηρέτησε στη συκοφαντία, απαλλάσσοντάς την από το δαιμονικό πάθος διά της προσευχής. Τέτοιον γνωρίσαμε μέσα από την ιερή ιστορία τον Ιωσήφ, ο οποίος είχε μεν την ευχέρεια να διαπράξει την παρανομία με τη γυναίκα του κυρίου του, αφού εκείνη είχε κυριευθεί μανιωδώς από την ομορφιά του νέου· και κανένας άνθρωπος δεν ήταν μάρτυρας σε αυτά τα τολμήματα· αλλά και εκείνος, έχοντας στραμμένο το βλέμμα του στον θείο οφθαλμό, προτίμησε να φανεί κακός παρά να γίνει, υπομένοντας μάλλον τη μεταχείριση των κακούργων, παρά να γίνει ο ίδιος κακούργος. Όμως υπάρχει ίσως σε αυτόν κάτι για το οποίο μπορεί να καυχηθεί ακόμη περισσότερο από την ιερή ιστορία· διότι, ως προς την αποτροπή του μιάσματος, δεν έχουν την ίδια βαρύτητα το αμάρτημα της μοιχείας και η μομφή για ένα παράπτωμα που θεωρείται μικρότερο.

Διότι εκείνη μεν έλεγε: «Κοιμήσου μαζί μου», η σωφροσύνη όμως αντιφωνούσε στον νέο: «Γρηγόρησε μαζί μου», και εκείνος με τα έργα του φανέρωνε την αγρυπνία του· επειδή ούτε η ψυχική του ένταση νύσταξε από τις κολακείες, ούτε το φρόνημά του αποκοιμήθηκε από τις γητειές, ούτε η νήψη της σωφροσύνης περιέπεσε σε ύπνο, ούτε λύγισε από τις λαβές που τον συγκρατούσαν, ούτε πιάστηκε σαν ψάρι από τους καλλωπισμούς της εμφάνισης, ούτε κάμφθηκε από τα θωπεύματα των ερωτικών λόγων, αλλά η φωνή της κυρίας του που τον κολάκευε: «Κοιμήσου μαζί μου», του ήταν πιο πικρή και από λοιδορία. Ο διάβολος στεκόταν έτοιμος ως νυμφαγωγός της μοιχείας, κρατούσε σφιχτά μαζί με την πόρνη το ένδυμα και συμμετείχε στις δικές της λαβές, αγνοούσε όμως ότι πάλευε με έναν δεξιοτέχνη αθλητή της σωφροσύνης, ο οποίος ξέφευγε άριστα από τις λαβές της εγκαταλείποντας το ρούχο του. Διότι, «αφού εγκατέλειψε», αναφέρει η Γραφή, «τα ενδύματά του στα χέρια της, έφυγε και βγήκε έξω». Ω, γυμνότητα αγιότερη από κάθε ένδυση! Πώς αντέδρασε λοιπόν η λύσσα της αιγυπτιακής ακολασίας; Φορτώνει τα δικά της κακά στον Ιωσήφ και, τρέχοντας προς τον άνδρα της, του λέει: «Έφερες σε εμάς έναν Εβραίο δούλο για να μας εμπαίζει· διότι μου είπε, εμένα, τη γυναίκα σου, που μέχρι τώρα διαφύλαξα σώφρονα τη συζυγική σου κλίνη: "Θα κοιμηθώ μαζί σου". Ωστόσο, μόλις ύψωσα τη φωνή μου και φώναξα δυνατά, άφησε τα ενδύματά του δίπλα μου, έφυγε και βγήκε έξω».

β΄. Άκουσε γλώσσα την οποία δεν εγνώριζε. Ποια; Τη γλώσσα των συκοφαντών, θα πεις. Διότι αυτήν δεν την εγνώριζε· όχι από άγνοια, αλλά επειδή δεν δεχόταν στα αυτιά του το ψέμα. Διότι κάτι τέτοιο είναι ξένο προς τον Θεό. Όμως, επειδή έγινε άνθρωπος, όταν δικαζόταν, αναγκαζόταν να ακούει αυτούς που τον συκοφαντούσαν. Αυτό δε αποτελούσε μαρτύριο και για τον Ιωσήφ, επειδή και εκείνος άκουσε την Αιγυπτία να λέει: Κοιμήσου μαζί μου· ωστόσο δεν ανεγνώρισε τη γλώσσα αυτής που του μιλούσε, διότι δεν συγκατατέθηκε.

Εσύ, όμως, σε καμία περίπτωση εξαιτίας μίας γυναίκας μην καταφέρεσαι εναντίον όλου του κόσμου, ούτε, επειδή ένα σκεύος τυχαίνει να είναι τώρα ρυπαρό, να απορρίπτεις όλη την κεραμική τέχνη του Δημιουργού. Διότι, αν και γυναίκα έκλεισε τον παράδεισο, πάλι γυναίκα άνοιξε τον νυμφώνα της βασιλείας. Γυναίκες έφεραν τον κατακλυσμό στο γένος των γιγάντων, αλλά γυναίκες άνοιξαν το βασιλικό βήμα στον χορό των αποστόλων. Γυναίκα πείραξε τον Ιωσήφ, αλλά γυναίκα έθρεψε τον Ελισαίο. Γυναίκα έδεσε τον Σαμψών, αλλά γυναίκα στρατήγησε τον Βαράκ. Γυναίκα έστειλε φυγάδα τον Ηλία στην έρημο, αλλά γυναίκα τον έθρεψε όταν αυτός ταλαιπωρούνταν από την πείνα. Γυναίκα οδήγησε τον Πέτρο σε πτώση, και γυναίκα έγινε προστάτις του Παύλου, όπως ο ίδιος καυχιέται. Άραγε νομίζεις ότι ο λόγος δυσκολεύεται θέλοντας να συνηγορήσει υπέρ της γυναίκας; Αυτός δεν κουράζεται, αλλά με γρήγορο βήμα κατακτά τα βραβεία. Γυναίκα δοκίμασε τις ωδίνες για τον δικό μας Λυτρωτή. Αυτή γέννησε και θήλασε τον Δημιουργό του γένους, αυτή πότισε τον Τροφέα της κτίσης, αυτόν που δημιούργησε τις πηγές για την κτίση, βάσταξε στην αγκαλιά της «αυτόν που μέτρησε τον ουρανό με τη σπιθαμή και τη γη με τη χούφτα», αυτόν που έθεσε κανόνες και σφράγισε με την παλάμη του τη θάλασσα· σε αυτόν ανήκει η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

«Αυτός ο δούλος με περιφρονεί, αυτή η υπηρέτρια με εμπαίζει, αυτός ο γείτονας δεν παύει να με λοιδορεί και στις εκκλησίες, και μπροστά σε φίλους, και στις αγορές· πάρε την εκδίκησή μου· δεν θα καθίσω πλέον μαζί σου στο τραπέζι, δεν θα φάω ψωμί παρουσία σου· δεν θα κοιμηθώ στο εξής μαζί σου· διότι εμένα, τη γυναίκα σου, δεν με ντρέπεται ο τάδε και η δείνα, αλλά με υπολογίζουν σαν πηλό». Και αν νομίζετε ότι σας τα λέω αυτά κάνοντας εικασίες, κοιτάξτε την Αιγυπτία, που παγίδευσε τον Ιωσήφ και διέγειρε τον άνδρα της σε θυμό και φιλονικία· και τελικά απειλούσε να θανατώσει τον δίκαιο, εάν δεν προλάβαινε ο ακοίμητος οφθαλμός, ο οποίος και τον διέσωσε από τον πικρό θάνατο. Δείτε επίσης την Ηρωδιάδα που σκότωσε τον Βαπτιστή. Διότι έλεγε ο Πρόδρομος προς τον Ηρώδη: «Δεν σου επιτρέπεται να έχεις τη γυναίκα του Φιλίππου του αδελφού σου»· και αυτή, αφού αλυσόδεσε τον μεγαλύτερο μεταξύ αυτών που γεννήθηκαν από γυναίκες, μέσα στο συμπόσιο ανάμεσα στους φίλους που παρακάθονταν, του απέκοψε την κεφαλή· και αυτό που δεν μπόρεσε η Ηρωδιάδα να κάνει όσο ζούσε ο άνδρας της, αυτή την παρανομία την τέλεσε μετά θάνατον. Τι να πούμε και για τη Δαλιδά; Δεν παρέδωσε στους αλλοφύλους και θανάτωσε τον ωραιότατο και δυνατώτατο Σαμψών, αφού πρώτα μέσω της μοιχείας τον ξύρισε και τον έδεσε; Ιδού, παρουσίασα τρεις αξιόπιστους μάρτυρες· και δεν είναι μόνο αυτοί καταγεγραμμένοι μέσα στη Γραφή.

Για ποιον λόγο μάς διηγείται την ευμορφία του σώματος; Για να μάθουμε ότι δεν ήταν ωραίος μόνο ως προς την ψυχική ευμορφία, αλλά και στο σώμα. Διότι ήταν νέος, ακριβώς στο άνθος της ηλικίας του, και καλός στη μορφή και ωραίος στην όψη. Αυτά δε τα αναφέρει εκ των προτέρων η θεία Γραφή γι' αυτόν, για να μας διδάξει ότι η Αιγυπτία, αφού κυριεύθηκε από το κάλλος του νεαρού, τον προσκαλούσε σε εκείνη την παράνομη συνεύρεση. «Και συνέβη», λέει, «μετά από αυτά». Τι σημαίνει το «Μετά από αυτά»;

Αφού του ανατέθηκε η εξουσία όλης της οικίας, και αφού αξιώθηκε να βρίσκεται σε τόσο μεγάλη τιμή από τον κύριό του, η γυναίκα του κυρίου του έριξε το βλέμμα της στον Ιωσήφ. Δες την αναίδεια της ακόλαστης γυναίκας.

Γι' αυτό λοιπόν η χάρη είναι μεγάλη, διότι όσα ήσαν φοβερά στους προφήτες και στους αρχαίους, αυτά τώρα έγιναν ευκαταφρόνητα. Ποια ήσαν δηλαδή τα πλέον βαριά και δυσβάσταχτα; Η παρθενία και η περιφρόνηση του θανάτου· όμως αυτά τώρα τα καταφρονούν ακόμη και ταπεινές κοπέλες. Διότι τόσο βαρύ ήταν το απόκτημα της παρθενίας, ώστε κανένας από τους παλαιούς να μην μπορεί να την ασκήσει. Ο Νώε ήταν δίκαιος και είχε τη μαρτυρία του Θεού, αλλά συνευρέθηκε με γυναίκα· παρομοίως δε ο Αβραάμ και ο Ισαάκ, οι συγκληρονόμοι της επαγγελίας του, συνευρέθηκαν με γυναίκα. Ο σώφρων Ιωσήφ αρνήθηκε την τρομερή πράξη της μοιχείας, αλλά και αυτός συνευρέθηκε με γυναίκα· διότι ήταν βαρύ το εγχείρημα της παρθενίας.

Αλλά όχι εκείνη η βάρβαρη, αλλά σαν να ήταν μεθυσμένη και να βρισκόταν σε παράκρουση, έτσι μιλούσε λέγοντας: «Κοιμήσου μαζί μου». Γνωρίζοντας, λοιπόν, αυτά, ας ζηλώσουμε τη ζωντανή ψυχή, ας αποφύγουμε τη νεκρωμένη, ώστε να αξιωθούμε και τη μέλλουσα ζωή· της οποίας είθε όλοι μας να γίνουμε μέτοχοι, με τη χάρη και τη φιλανθρωπία, και τα εξής.

Διότι θυμάμαι ότι την προηγούμενη ημέρα σας υποσχέθηκα να κηρύξω, για την ωφέλεια πολλών, τον άθλο της σωφροσύνης της μακαρίας Σωσάννας· τότε που και ο Ιωσήφ αγωνιζόταν εναντίον της Αιγυπτίας, και υπεδείκνυε σε όλους μας παλαίσματα σωφροσύνης. Ας αγωνιστεί λοιπόν και η Σωσάννα σε αυτό το πάνδημο θέατρο, όπου και ο Θεός, και οι άγγελοι, και οι άνδρες, και οι γυναίκες βλέπουν· ας αγωνιστεί, και ας διδάξει πώς πρέπει οι νεότερες γυναίκες να αγωνίζονται μέχρι θανάτου υπέρ της σωφροσύνης. Αυτή λοιπόν η μακαρία Σωσάννα, ούσα ευγενικής καταγωγής, αναθρεμμένη από την τρυφερή της ηλικία στα ενδότερα του οίκου της, ούσα εξαιρετικά όμορφη και έχοντας ασκηθεί σε σεμνό τρόπο ζωής, όταν άνθισε η ομορφιά της νεότητάς της, συνδέθηκε με τα δεσμά του νόμιμου γάμου. Και διαφυλάσσοντας το μυστήριο του γάμου αλώβητο για τον σύζυγό της, δεν περιέφερε άτακτο βλέμμα προς τη θέα κάποιας νεανικής και ξένης ομορφιάς· δεν άνοιγε την ακοή της για να δεχθεί την καλλιφωνία των άσεμνων ασμάτων· ούτε άφηνε την όσφρησή της να ελκύεται από τα αρώματα των ενδυμάτων των νέων· ούτε επέτρεπε γενικά σε καμία άλλη αίσθηση να περιφέρεται ελεύθερα, ώστε η σωφροσύνη που φυλασσόταν στην καρδιά της, να μην διαφθαρεί κρυφά από τα απαλά δελεάσματα και υποσκελιστεί παρασυρόμενη προς τις ηδονές. Διότι τα περισσότερα από τα αμαρτήματα κατακυριεύουν την ψυχή μας μέσω των αισθήσεων.

Εάν λέγετε ότι υπομένετε χάριν της πίστεως, μιμηθείτε τον μακάριο Αβραάμ, ο οποίος είχε παρέλθει την ακμή της ηλικίας του και δέχθηκε ώριμους καρπούς. Εάν πάλι λέγετε ότι υπομένετε πειρασμό, μιμηθείτε τον μακάριο Ιώβ. Τον τρόπο της ζωής του τον γνωρίζετε, και για την υπομονή του έχετε ακούσει, και το τέλος του δεν σας διέλαθε. Εάν πάλι θέλετε να υπομείνετε χάριν της σωφροσύνης, μιμηθείτε τον μακάριο Ιωσήφ, ο οποίος πωλήθηκε στην Αίγυπτο και ελευθέρωσε την Αίγυπτο που έφθινε από τον λιμό. Διότι σε αυτόν προστέθηκε πειρασμός από μία Αιγυπτία πόρνη, υποδουλωμένη στο σαρκικό πάθος, η οποία καθόταν δίπλα του λέγοντας: «Κοιμήσου μαζί μου».

Προσκολλήθηκε πάνω του η Αιγυπτία· με βλαβερά λόγια προσπαθούσε να αποπλανήσει τον δίκαιο, λέγοντας: Κοιμήσου μαζί μου, και θα σου προσφέρω τιμές και δώρα· οι δικοί μου υπηρέτες ας τεθούν υπό την εξουσία σου· θα σε γεμίσω με ποικίλα πλούτη, θα παραδώσω στα χέρια σου ολόκληρο τον οίκο μου, και εγώ η ίδια θα γίνω δούλη σου· αρκεί μόνο να με υπακούσεις, Ιωσήφ, δείξε συγκατάβαση στο τραύμα μου, σβήσε τη φλόγα που καίει μέσα μου, δρόσισε την καρδιά μου που μαραζώνει από το πάθος, δείξε συγκατάβαση στη δυστυχισμένη μου ψυχή. Εκείνος όμως αποκρίθηκε και είπε: Ω γυναίκα, ποτέ μου δεν υπήρξα πραγματικά δούλος· εξαιτίας φθόνου και βασκανίας οδηγήθηκα εδώ στη δουλεία. Δεν θα μολύνεις τη σωφροσύνη μου, δεν θα λεηλατήσεις την ευγένειά μου· δεν πρόκειται να προδώσω το φρόνημά μου, δεν ρίχνω τον εαυτό μου στο στόμα του θανάτου, δεν καταστρέφω την αξιοπρέπεια των προγόνων μου. Είμαι απόγονος του Αβραάμ, ο οποίος συνομιλούσε με τον Θεό με παρρησία, και προς τον οποίο ο Θεός συνομιλώντας μαζί του είπε: Αληθινά θα σε ευλογήσω πλουσιοπάροχα, και θα πληθύνω το σπέρμα σου σαν τα άστρα του ουρανού και σαν την άμμο που βρίσκεται στο χείλος της θάλασσας.

Μάλλον όμως δεν ήταν μόνη της· διότι είχε μαζί της και την ηλικία και τη φύση και τα δικά της τεχνάσματα. Έλκει, λοιπόν, με τη βία προς την άνομη πράξη εκείνον τον γενναίο άνδρα. Τι είναι πιο βαρύ από αυτόν τον πειρασμό; Από ποιο καμίνι και από ποια φλόγα δεν είναι αυτό σφοδρότερο; Ένας νέος, γεμάτος σφρίγος, δούλος, έρημος, άπατρις, ξένος, μετανάστης, να έχει συλληφθεί από μια δέσποινα τόσο ακόλαστη, που φλεγόταν από πάθος, τόσο πλούσια και περιβεβλημένη με τόση εξουσία, μέσα σε τόση ερημιά —διότι και αυτό συντελεί σε μια τέτοια πτώση— και να κρατείται, να κολακεύεται και να οδηγείται στην κλίνη της κυρίας του, και μάλιστα έπειτα από τόσους κινδύνους και επιβουλές.