Γʹ. Τοιοῦτος Ἰωσὴφ ὁ ὑμέτερος σιτομέτρης, ταυτὸν δὲ εἰπεῖν καὶ ἡμέτερος, ὃς καὶ προβλέπειν ᾔδει λιμὸν ὑπὸ σοφίας ὑπερβαλλούσης, καὶ θεραπεύειν λόγοις οἰκονομίας, ταῖς καλαῖς τῶν βοῶν καὶ πίοσι, τὰς αἰσχρὰς καὶ ἀτρόφους ἰώμενος. Καὶ Ἰωσὴφ ὁπότερον βούλει λαμβάνειν, εἴτε τὸν τῆς ἀθανασίας ἐραστὴν, καὶ δημιουργὸν, καὶ ἐπώνυμον· εἴτε τὸν ἐκείνου καὶ θρόνῳ, καὶ λόγῳ, καὶ πολιᾷ διάδοχον, τὸν νέον Πέτρον ἡμῖν, οὐχ ἧττον τὴν ἀρετὴν, ἢ τὴν κλῆσιν· ὑφ᾽ ὧν τὸ μέσον ἐξεκόπη καὶ συνετρίβη, κἂν ἔτι σπαίρῃ μικρά τε καὶ ἀσθενῆ, καθάπερ τὸ οὐραῖον διακοπέντος τοῦ ὄφεως· ὧν ὁ μὲν ἐν γήρᾳ καλῷ καταλύσας τὸν βίον ἐπὶ πολλοῖς τοῖς ἀγωνίσμασι καὶ ἀθλήμασιν, ἄνωθεν ἐποπτεύει, εὖ οἶδα, νῦν τὰ ἡμέτερα, καὶ χεῖρα ὀρέγει τοῖς ὑπὲρ τοῦ καλοῦ κάμνουσι, καὶ τόσῳ μᾶλλον, ὅσῳ τῶν δεσμῶν ἐστιν ἐλεύθερος· ὁ δὲ ἐπὶ τὴν αὐτὴν κατάλυσιν, ἢ ἀνάλυσιν, ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς ἄθλοις ἐπείγεται, καὶ πλησιάζει μὲν ἤδη τοῖς ἄνω, τοσοῦτον δὲ μετὰ τῆς σαρκός ἐστιν ἔτι, ὅσον βοηθῆσαι τῷ λόγῳ τὰ τελευταῖα, καὶ τῆς ὁδοῦ γενέσθαι μετὰ δαψιλεστέρων τῶν ἐφοδίων.
Μετάφραση
Γʹ. Τέτοιος είναι ο δικός σας Ιωσήφ, ο διανομέας του σίτου, που το ίδιο βέβαια μπορούμε να πούμε ότι είναι και δικός μας, ο οποίος γνώριζε και να προβλέπει τον λιμό χάρη στην υπερβάλλουσα σοφία του, και να τον θεραπεύει με λόγους οικονομίας, γιατρεύοντας τις άσχημες και αδύνατες αγελάδες με τις ωραίες και παχιές. Και μπορείς να εκλάβεις ως Ιωσήφ όποιον από τους δύο θέλεις, είτε τον εραστή, και δημιουργό, και ομώνυμο της αθανασίας· είτε τον διάδοχο εκείνου και στον θρόνο, και στον λόγο, και στα γηρατειά, τον νέο μας Πέτρο, όχι λιγότερο ως προς την αρετή από ό,τι ως προς το όνομα· από τους οποίους το ενδιάμεσο τμήμα αποκόπηκε και συνετρίβη, έστω κι αν σπαρταρά ακόμη λίγο και αδύναμα, όπως η ουρά του κομμένου φιδιού. Εκ των οποίων ο μεν ένας, αφού τερμάτισε τον βίο του σε καλά γηρατειά έπειτα από πολλούς αγώνες και άθλους, εποπτεύει από ψηλά, το γνωρίζω καλά, τώρα τα δικά μας, και απλώνει το χέρι σε εκείνους που κοπιάζουν για το καλό, και μάλιστα τόσο περισσότερο, όσο πιο ελεύθερος είναι πλέον από τα δεσμά· ο δε άλλος σπεύδει προς την ίδια κατάλυση, ή ανάλυση, με τους ίδιους άθλους, και πλησιάζει μεν ήδη προς τα άνω, παραμένει δε ακόμη με τη σάρκα τόσο μόνο, όσο χρειάζεται για να βοηθήσει τον λόγο στις τελευταίες του στιγμές, και να ξεκινήσει την πορεία του με πιο άφθονα εφόδια.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες